Druckschrift 
Expositio logicae
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De diuiſione loci drn̄ie maxime

accidentaliter ordinatis: vnde nō ſequitur Sortes eſt hō ꝓpter platōnē: gͦ plato eſt magis homo. Dicuntur aūt cauſeaccidentaliter ordinate quādo vna dependet ab alia in een̄do ſed non in cauſando: vt filius licet habeat eſſe a patrepoteſt tamē generari patre mortuo. Incauſis ꝟo cen̄tialiter ordinatis ē dependentia et in eſſe et in cauſare: vt deꝰ ſol⁊ homo generāt hominē. Inferior enimcauſat̉ in virtute ſuꝑioris qd̓ eſt intelligendum ſcd̓m Sco. pͥma diſt. 4. ſen.Non qꝛ cauſa ſecūda in ſuo ordīe agat̉ꝟtute ꝓpͥa. Non enī accipit nouā influentiā: ſed dicitur agere in ꝟtute alteriꝰ:qꝛ ꝟtus agentis dependētis nō ſufficitſine ꝟtute illa a qua dependet.Ocus diuiditur. ⁊cͣ.Poſtꝙͣ auctor diffinit locumhic conſequēter diuidit locuꝫdrn̄iam maxime per locum intrinſecū et extrinſecū et mediū. Locꝰ intrin ſecus eſt quādo ſumit̉ argumentuꝫab his que ſūt de ſubſtantia terminoꝝ īqueſtiōe poſitoꝝ. Ubi ſciendū ꝙ ī omni argumēto eſt ꝯcluſio que fuit queſtioanteꝙͣ concluderet̉: ideo dr̄ ꝙ argumētuꝫ facit fidem de re dubitatiua: id ē dequeſtione que prius erat queſtio ⁊ dubitabilis. Locus ergo intrinſecus ē qꝛ̄ſumitur argumentum ab his que ſūt deſubſtātia terminoꝝ in q̄ſtione poſitoruꝫ:hoc eſt qn̄ terminꝰ inferens eſt ita de eſſentia termini illati: ꝙ vnus includit aliū aliquo mō een̄di in: vt ꝓpoſita illa q̄ſtione: vtrū ſortes ſit animal arguit̉ ſic.ſortes eſt homo: ergo ſortes eſt animal:lyanimal qui eſt terminus illatus includitur in termino inferente. Locus autem extrinſecus eſt qn̄ illi termini ſic ſehabent ꝙ vnus non includit alium: ſedeſt extra ratōnem eius: vt ſi arguat̉ ſortes eſt albus: ergo non eſt niger Rō em̄huius termini albus ē extri rationē huius termini niger. Locus ꝟo mediuſeſt quando huiuſmōi termini ſic ſe hn̄t⁊ ꝑtim cōueniūt: ⁊ partim drn̄t: vt con-

cretū et abſtractū q̄ dicūtur ꝯlugata conueniūt in ſignificato: et drn̄t in mō ſignificādi: vt iuſtū et iuſticia. Iuſticia em̄ſignificat illā qͣlitatē in ſe ꝯſideratā. Iuſtū ꝟo ſignificat hmōi qualitatē ꝯcernēdo ſubiectū cui ineſt. Ex p̄dictis patꝫ ꝙdiuiſio loci drn̄ie maxime ē bn̄ aſſignataUt em̄ pͥus dicebatur locus drn̄ia maxime eſt formaliter habitudo termini adterminū: vt ꝯfirmās argumētū. Diſtinctio autē intentionū debet dari ẜm diſtīctionem fūdamētoꝝ: ſic diſtinguūt̉ tresmōi relatiuoꝝ quinto metaphiſice. Hicergo diſtinguūtur loci ẜm varietatē terminoꝝ in quibus fundant̉. Si querat̉:quare nō ponitur diuiſio loci maxime: ſicut drn̄ie maxime. Reſpōdeo ꝙ habitadiuiſione drn̄ie loci maxime: habetur diuiſio loci maxime. Scd̓m enī varietatēterminoꝝ eſt variatio maximarū explicātiū huiuſmōi terminorū habitudines. Deinde diuidit auctor locum intrinſecū in locū a ſub̓ia et a concomitātibusſub̓am. Locꝰ a ſub̓a ē qn̄ ſumit̉ argum̄tum a ſubſtantia terminoꝝ in q̄ſtiōe poſitoꝝ: qn̄ vicꝫ terminꝰ inferēs et illatusſic ſe hn̄t ꝙ vnꝰ illoꝝ d̓t totā cen̄tiā alteriꝰ ꝯuertibiliter. vn̄ ſub̓a in ꝓpoſito nōſumit̉ ꝓ p̄dicamēto ſubſtātie ſꝫ ꝓ eſſentia rei. In alijs ꝟo p̄dicamētis reꝑiunt̉hmōi loci ſicut in p̄dicamēto ſub̓ie: licꝫaūt videat̉ hec diffinitio eē eadē cū diffinitōe loci intrinſeci: tn̄ drn̄t: qꝛ in loco aſub̓a argumētū ſumit̉ ab een̄tia termīorū ꝯuertibil̓r nō in diffinitōe loci intrinſeci: Sꝫ ibi ſufficit ꝙ vnꝰ illoꝝ dicat aliqͥd incluſū ī een̄tia alteriꝰ aliqͦ mō een̄diin: vn̄ illa diffinitio ꝯuenit nō ſoluꝫ locoa ſub̓ia: ſꝫ etiā loco a cōcomitātibꝰ ſubſtātiā qͥ ē qn̄ ſumit̉ argum̄tū ab his q̄ cōſequāt̉ termīos ī qōe poſitos. qꝛ veꝫ een̄tia vniꝰ ꝯſeqͥt̉ een̄tiā alteriꝰ: ⁊ vnꝰ illoꝝaliqͦ mō includit̉ ī alio: vl̓ ſicut ꝑs ī ſuototo vl̓ eꝯͣ. vl̓ ſicut forma ī materia: autres in ſuo fine: et ſic de alijs: vnꝰ tn̄ nonīcludit cōuertibiliter totā cen̄tiā alteriꝰ Diuidit̉ aūt locꝰ a ſub̓a ꝑ locū a diffinitᵇᵉ a deſcpͥªᵉ ⁊ noīs interp̄taºᵉ. Diffig ij