¶ Hominica quinta
infudit. Et certe vos eodē mō miẜicordeseſtote. Pro qͣ dicit. Nolite ꝯdēna. qualit̓phariſei adulterā adductā ad ieſuꝫ ꝯdemnare volebāt. q̇ iuſtiꝰ lapidari debuerantCui dixit ieſꝰ. Nec ego te ꝯdēnabo. Qualiter phariſei ꝯdēnabant apl̓os q̇ ꝓpter famem ſpicas ſabbato ꝯfricādo edebāt ac ſimagnū pctūm cōmiſiſſent. Un̄ dixit dn̄sMatth̓. xij. Si ſciretis q̇d eſt miẜicordiaꝫvolo ⁊ nō ſacrificiū. nūqͣꝫ ꝯdēnaſſetis inocentes ¶ Itē pater celeſtis eſt miſericorspeccatū relaxādo. Un̄ Matth̓. xviij. Serue neqͣm omne debitū dimiſi tibi quoniārogaſti me. Vbi innuit offenſe relaxatiōꝫcū dicit. Dimiſi tibi. Relaxatōnis integritatē. cū dicit. Omne debitū Relaxationisfacilitatē. cuꝫ ſubdit. Quoniā rogaſti me.Nō dicit. quiā mare trāſiſti. vl̓ qͦniā ml̓tūieiunaſti. ſꝫ qͣniaꝫ rogaſti me. Eſtote ergo⁊ vos miẜicordes Pro qͣ dicit: Dimitte .ſ.debituꝫ. nō ꝑtē ſꝫ omne. nō cū difficultateſꝫ facilitate. Mat. v. Si n̄ dimiſeritis vnꝰq̄ſqꝫ fratribꝰ veſtris d̓ cordibꝰ veſtris. necpater veſter dimittet vob̓. Un̄ hic poſtqͣdicit dn̄s. dimittite. addit. ⁊ dimittet̉ vobiſ¶ Itē pater celeſtis ē miẜicors tꝑalia miniſtrādo. Vn̄ p̄s. Miſericors ⁊ miſeratordn̄s eſ. de. time. ſe. Itē Mat. v. Solē ſuumfacitoriri ſuꝑ bonos ⁊ malos Imo qd̓ plꝰeſt. nō ſufficit ei dare ſua niſi d̓derit ⁊ ſe Exemplū de illo q̇ poſtqͣm ſua dederat hiſtrionibꝰ vt eū laudarēt. nō habēs plꝰ. vt oēsin dādo ſuꝑaret ſeipſum ī medio eoꝝ ꝓiecit. Sicut pat miẜicordie poſtqͣꝫ dedit ſuos .ſ. angelos ī miniſteriū. ſua ī ſubſidiumtandē ſeipſuꝫ ꝓijciēs in mediū ꝑ natiuitatem. ſe dedit in p̄ciū ꝑ mortē. Eſtote ergo ⁊vos hͦ modo miẜicordes. Pro qͣ dic̄. Date ergo ⁊ dabitur vob̓ ſcꝫ in pn̄ti ⁊ ī futuroUn̄. j. Thi. iiij. Pietas ad oīa vtilis eſt ꝓmiſſionē habes vite q̇ nūc ē ⁊ future. Prouerb̓. xxviij. Qui dat pauꝑi non indigebitqui deſpicit dep̄cante ſuſtinebit penuriaꝫ.Exemplū de q̇buſdā religioſis q̇ cōquerebant̉ ꝙ nō dabatur eis ſicut olim. qͥbꝰ vnꝰde antiquis fratribꝰ ait. Fuerūt in hac ab-
batia duo ſocij multū dilecti quorū alterūreieciſtis. ⁊ ideo reliquus vobiſcuꝫ noluitremanere. Hi duo ſocij ſunt date. et dabit̉vobis. quos dn̄s aſſociauit ſimul in euangelio. et quia nō vultis dare. non dabiturvobis. Exemplum ca. x. C. ca. xv. C. ¶ F¶ Quarto ⁊ vltimo miẜicordie ſubdunt̉pͥmia. cum ſubdit. Menſurā bo. ⁊ cōfer. ⁊coagi. et ſuꝑeffluen̄. dabūt in ſinu veſtruꝫ.Et nota ꝙ menſura bona dicit̉ qn̄ larga.menſura cōferta quādo plena. coagitataquādo inculcata et bene hinc et bene indecōcuſſa vt plus capiat. mēſura ſuꝑeffluēsvt bene cumulata hincinde exeat. In q̇buſomnibꝰ ſuꝑabundātia remuneratiōis exprimitur. Erit ergo menſura bona. id eſt.larga. Quia qd̓ oculus nō vidit. Erit conferta. quia nec auris audiuit. Plura ei auris audit qͣꝫ oculꝰ viderit. et ideo ſupra auditum. Erit coagitata. id eſt. inculcata. qͥanec in cor hominis aſcendit. et ideo ſupracogitatū. quia cogitatus plus ſe extenditqꝫ auditus. Item erit ſuꝑeffluens. hincinde exeundo quantū ad omnē ſenſum. Iuxta illud. Et pax dei que exuperat omnemſenſum. Dabunt in ſinū veſtrū. Et ī hͦ predictoꝝ notat̉ ſecuritaſ. q̇a d̓ eo qd̓ tenet hōin ſinu ſuo eſt ſecurus. Ad quod nos perducat.¶ Dominica quinta de epiſtola.Sermo. ¶XXVI.NN hoc uocati eſtis utbenedictionem hereditate poſſideatiſ .j. petri. iij. ¶ G ¶ In his verbis petrꝰ apoſtolus tangit duo. vocationē. et vocatiōis rationem. Primū ſcꝫ vocationē innuit queeſt ad gratiam. cū dicit In hoc vocati eſtiſSecundū ſcꝫ vocationis rōem tāgit. quereſpicit gloriam. cum ſubdit. vt benedictionem hereditate poſſideatis ¶ Et bene qͣntum ad primū dico. vocationem innuit. q̄eſt ad gratiaꝫ. Eſt enī dei vocatio ad naturam. et eſt vocatio ad grām. et eſt vocatioad gl̓iam. ¶ Prima que eſt ad naturameſt de nō eſſe ad eſſe. De qua Ro. iiij. Qui