vel res de lucro ꝓprio acquiſite. ¶ Ad aliud dd̓m. ꝙ vir etvxor tripl̓r ꝯꝑant̉ ꝙͣtū ad actū generatōis: ꝙͣtū ad actumꝯſeruādi indiuidue vite ꝯſuetudinē ⁊ ꝙͣtū ad actū regiminis ſui ⁊ reꝝ ſuaꝝ. ꝙͣtū ad pͥmū ſūt pares. ꝙͣtuꝫ v̓o ad ſecūdum ⁊ terciuꝫ nō ſunt ſimpl̓r pares: eo ꝙ vir pōt facē̓ abſtinentiā inuita vxore qd̓ nō pōt vxor: ⁊ d̓ bonis ſuis monaſterio ꝯferre ꝙ nō pōt vxoꝘ aūt obr̄ ꝙ eſt ſocia: gͦpar. nō ſequit̉. Societas em̄ ibi excluſiue tenet̉ ſiue p̄uatiue. excludit em̄ ſubiectōnis ſeruitutē ſꝫ nō ponit parelitatem equalitatis in om̄ibus: ad obiecta ꝓ alia ꝑte patet reſponſio ex dictis.Alembrum terciūOnſeq̄nter querit̉ de filiofamilias ſi pōt facere el̓ynā. et videt̉ ꝙ ſic: ꝑ hoc ꝙ ip̄e ē herespatriſfamilias. ꝓpt̓ qd̓ vr̄ ꝙ poſſit face̓ de illo qd̓ ſpectat ad hēditatē qͣſi de ſuo. hͦ aūt vr̄ ꝑ hoc: ꝙ nontenet̉ ad reſtituendū alicui illud de qͦ fecit el̓ynā ptꝰ deceſſum pr̄is naͣm ad Gal̓. iiij. dr̄. dn̄s oīm licet ſit paruulusꝓpter hͦ videt̉ ꝙ de ſuo fecerit el̓ynā. ¶ Pre. lꝫ illud quodmouet̉ ꝑtim ſit in termīo a qͦ: ꝑtim ī termīo ad quē: nihilominꝰ motꝰ potiꝰ ſortit̉ eē a t̓mīo ī quē. ꝙͣ a t̓mīo in qͦ. Sil̓rvr̄ de paſſione vel hēditate habita ab aliqͦ. ꝙ plꝰ ſpectat adillū ad quē deuoluit̉ ꝙͣ ad illuꝫ a qͦ deuoluit̉. ⁊ ita plꝰ ad filium ꝙͣ ad pr̄em ⁊ ita vt priꝰ. ¶ Contra. ad Gal̓. iiij.to tꝑe heres puulus ē nihil differta ſeruo cū ſit dn̄gͦ ſi ſeruꝰ nō pōt facere el̓ynā de bonis dn̄i ſui: nec filiꝰ debonis pr̄is ſui. ¶ Pre. ſi om̄es illi quoꝝ oīa ſunt coīa. ſic̄religioſoꝝ nō pn̄t de illis facē elynam. ſꝫ illi ſoli quibꝰ cōmiſſum eſt mīſleriū diſtributōnis eoꝝ: multo fortiꝰ nec illipn̄t facere el̓ynā de rebꝰ illis quoꝝ nō ſibi poſſeſſores necin ꝓprio neqꝫ in coī: gͦ ⁊cͣ. ¶ Rn̄. ſine p̄iudicio melioris ſententie. ꝙ filiuſfamilias el̓ynas leues ⁊ modicas ſine ꝯſenſu pr̄is et ſcīa pōt facere. non magnas ſiue notabiles. et hͦintelligo d̓ illo filiofamilias cui nec capitale nec ꝓcuratōnec villicatio eſt ꝯmiſſa. talis em̄ vt opinorpoſſet el̓ynasſſeſſoris. ¶ Adampliores face̓ dūmō nō fierēt ī damnū poſillud qd̓ obr̄. ꝙ ē heres ꝓpter qd̓ vr̄ ꝙ de illo qd̓ ſpectat adhereditatē ſuaꝫ pōt facere el̓ynā qͣſi de ſuo. dd̓m ꝙ licꝫ ſitheres tn̄ res q̄ ſpectāt ad hereditatē nō ſūt actual̓r ſue: ſedhabituol̓r ſiue poſſibil̓r ſꝫ de ſic poſſeſſis n̄ pn̄t fieri el̓yne¶ Ad illud qd̓ obr̄. ꝙ nō tenet̉ ad reſtitutōem pꝰ deceſſumpr̄is. Dd̓m ꝙ hoc ē. qꝛ tūc deuoluta ſūt ad ip̄m bona pr̄iscui ſi ſuppetiſſet facultas: forte debuit ip̄o viuēte reſtituiſſe. ¶ Ad illud qd̓ addit̉. ꝙ ꝑuulꝰ heres ē oīm dn̄s. vt dr̄ adQd̓m ꝙ hic nō intelligit̉ ſimpl̓r ſꝫ ẜm ꝗd. qꝛ dn̄sfuturꝰ ſic̄ dic glo. vn̄ ſenſus ē: cū ſit dn̄s oīm futurꝰ. ¶ Adillud qd̓ obr̄. ꝙ hereditas ſiue poſſeſſio plꝰ ſpectat ad illuꝫad quē deuoluit̉ ꝙͣ ad illū a qͦ deuoluit̉ a ſil̓i illiꝰ qd̓ mouetur. pōt dici ꝙ nō eſt ſil̓e. īmo eſt ꝯtrario mō. qꝛ et ſi hereditas vel poſſeſſio deuoluit̉ ad illū ꝗ eſt dn̄s futurꝰ: tn̄ deuoluit̉ ab illo ꝗ eſt verꝰ dn̄s. vn̄ motus ẜm nomē ⁊ modūplꝰ ē in termino ad quē ꝙͣ in termīo a qͦ. Dominiuꝫ em̄ reicuiuſcūqꝫ plꝰ ē in eo a qͦ deuoluit̉: ꝙͣ ī illo ad quē deuolnit̉.Membrum quartuOnſeq̄nter querit̉. ſi ſeruꝰ vel ancilla pt̄ facere el̓ynaꝫ de rebꝰ dn̄i ſui. Ꝙ ſic: vr̄ ꝑ hͦ. ꝙfidelitati ſerui vel ancille ꝯmittit dn̄s fidelēcuſtodiā reꝝ ſuaꝝ: ſꝫ nunꝙͣ fideliꝰ ꝯſeruant̉ res ꝙͣ cuꝫ pauperibꝰ in el̓ynis diſtribuunt̉. qꝛ q̄ ſic diſtribuunt̉: ī theſauro celeſti vbi nec erugo nec tinea demolit̉ ꝯſeruant̉ Mat.vj. Exemplū de hoc ē de villico iniꝗtatis ꝗ cuꝫ diſſipaſſetbona dn̄i ſui: nihilominꝰ a dn̄o ꝯmendat̉. multo fortiꝰ ſeruus videt̉ ꝯmendādus ꝗ bona dn̄i ſui diſtribuiſſet pauꝑibus. ¶ Contra. ẜui nō dn̄ant̉ rebꝰ dn̄oꝝ ſuoꝝ: gͦ non hn̄tpoſſe in diſtributōe eaꝝ ¶ Rn̄. ſic̄ ē ſupͣtactu. ad hͦ ꝙ aliquis hꝫ pt̄atem faciendi el̓ynas. requirit̉ libera facl̓tas:iuſtū dn̄ium: ⁊ ordinatū mīſteriū. quoꝝ nullū ē reꝑire inſeruo reſpectu reꝝ dn̄i ſui ꝓpter qd̓ ſimpl̓r dici pōt. ꝙ ſineꝯſenſu exp̄ſſo vel preſumpto dn̄i ſui vel ratihabitōne neqꝫmagnas neqꝫ paruas el̓ynas facere pōt. ¶ Et ſi obijciturꝙ eadeꝫ rōne nec filiꝰ nec famulus: qꝛ nec eſt illiꝰ libera facultas. nec iuſtū dn̄ium nec ordinatū mīſteriū. pōt dici ꝙnō eſt ſil̓e. qꝛ ſeruꝰ nec actu nec habitū dn̄at̉ rebꝰ dn̄i. filiꝰet ſi non dn̄at̉ actu: tn̄ dominat̉ habitu rebꝰ pr̄is. ¶ Ad illud qd̓ obr̄. ꝙ res dn̄i ꝯmiſſe ſunt fidei ſeruoꝝ. pōt diciverū ē ꝙͣtuꝫ ad aliꝗd: ⁊ ꝙͣtum ad aliꝗd nō. fidelitas em̄.tū ad duo .ſ. ꝙͣtū ad fidelē cuſtodiā: ⁊ ꝙͣtumad fideliytū ad primū modum ꝯmittit̉ resdn̄i fidei ſiue fiti ẜui: nō ꝙͣtum ad ſcd̓m. ¶ Ad hͦ qd̓iꝗtatis. pōt dici. ꝙ nō ꝯmendat̉ a dn̄obr̄ de vpter diſſipatōeꝫ bonoꝝ dn̄i ſui: ſꝫ ꝓpter prudentiā eiꝰ in ſb̓uentōe ſui pꝰ amotōeꝫ a villicatōne. vn̄ glo. ibidem laudatprudentiā eiꝰ ꝙ nō aduerſus dn̄m fraudulēter ſꝫ ꝙ prudēter ꝓ ſe egerit. ¶ Adhuc querit̉ h̓ de illo ꝗ nō hꝫ pecuniaꝫꝓpriaꝫ ſꝫ depoſitā. ⁊ videt pauꝑes in extrema neceſſitate:an dꝫ illis diſpēſare depoſitū. videt̉ ꝙ ſic: qꝛ oīa ſunt coīa⁊ coīcanda in extrema neceſſitate. Contra. depoſitū illucnō ē ſuū ſꝫ ꝯmiſſuꝫ fidei ſue. tenet̉ gͦ illud ẜuare fidelit̓ eiodepoſuit illud: gͦ tenet̉ nō dare. Si eī dat: ꝯtractat rē alienam inuito dn̄o ⁊ ita furtū facit. ¶ Rn̄. ꝙ depoſitū ē dandum ī extrema ncc̄itate dūmō dans nō hr̄et de ſuo vt poſſet tali pauꝑi ſubuenire. nec ē ibi ꝯtrectatō rei aliene inuito dn̄o: qꝛ dn̄s ſi pn̄s eſſet ꝯſentire deberet. Uidet̉ at̄ mihiꝙ ſi ad pinguiore fortunā venerit ille qui dat: tenet̉ ei reqdere ꝗ depoſuit ac ſi ab illo habuiſſet ꝑ ꝯtractuꝫ mutui: lꝫforte aliud aliquibus videat̉.Queſto. cxiij. de neceſſitatediſtribuendi elemoſynasOnſequēter queritur de neceſſitate diſtribuēdi el̓ynas. Etprīo querit̉. vtruꝫ ille ꝗ pōt: necio teneat̉face̓ el̓ynā indigēti circa vltimā nccītatēScd̓o vtꝝ magis teneat̉ dare ꝓpinquo infideli ꝙͣ extraneb fideli. Tercio vtrū neceſſario teneat̉ facere illi ꝗ eſtextrema neceſſitate.Nembrum primūrca primū querit̉ ſic. Amb̓. li. de offi. et hr̄di. lxxxvj. Non ſatis ē. ſi oībꝰ debet̉ el̓yna:iuſto ampliꝰ. ecce ꝙ miſcd̓ia oībꝰ debet̉. ⁊ loquit̉ Amb̓. de miſcd̓ia q̄ eſt in ſubuentōe paupeꝝ vt idempꝫ. ¶ Pre. idē de eadē. miſcd̓ia coīs ē vſus. om̄es in cōi āmonent̉ vt ꝯferāt nō hn̄ti. Nota ꝙ dīc nō hn̄ti: nō dic exn̄ti in vltīa neceſſitate. ¶ Pre. j. ioh̓. iij. Qui habuerit ſb̓amhꝰ mūdi ⁊ viderit frēm ſuū neceſſitatē hr̄e ⁊ clauſerit viſcera ſua ab eo: quō caritas dei manet in eo? Sed iſte diuesvidet .ſ. frēm ſuū neceſſitatē hr̄e citra extrema. gͦ ſi clauſerit viſcera ab eo. i. ſi non dat: amittit caritatē. h tenet̉ nonamitte̓ caritatē: gͦ tenet̉ dare modo. gͦ ſi nō dat mō amittit¶ Pre. mat. vij. oīa quecūqꝫ vultis vt faciāt vob̓ hoīes: ita⁊ vos facite illis. Sꝫ iſte diues ſi eēt in tāta indigētia iſtein quāta ē pauꝑ. cū vellet ſibi dari: gͦ et ip̄e diues tenet̉ huic pauꝑi dari nccͣio: ⁊ ita vt priꝰ. ¶ Pre. duplex eſt genusel̓yne .ſ. ſpūalis ⁊ corꝑalis. El̓yna ſpūalis nccͣio adminiſtrāda ē miſero exn̄ti in miſeria qͣcunqꝫ ſpūali. Sil̓iter vtvidet̉ ⁊ corꝑalis cuilibꝫ exn̄ti in miſeria corporali quacūqꝫ. et ita exiſtenti citra vltimam neceſſitatē. ¶ Pre: licet p̄ceptum affirmatiuū nō obliget ad ſemꝑ tn̄ obligat ad omnes. licet em̄ honor nō ſit exhibendus patri ⁊ mr̄i om̄i tꝑetn̄ om̄i exhibendus ē. ſed p̄ceptū de el̓yna facienda eſt preceptū affirmatiuū. Math̓. v. Qui petit a te da ei. ⁊ ita videtur ꝙ obliget ad benefaciendum omnibꝰ. ¶ Pre. Ecc̄i.xxxiiij. Panis egentiū vita pauperis eſt. qui defraudat illum homo ſanguīs eſt. Ecce hic habetur ꝙ qui defraudatpauperem ſubtrahendo ſibi elemoſynam. ſicut homo ſanguinū peccat: ergo ⁊cͣ. vt prius. ¶ Pre. vt ab Amb̓. diſtī.lxxxvj. Conſideranda. miſericordia eſt omnibus propoſita et ab opus ē deferenda. ita vt videt̉ eſt om̄ibꝰ defe
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten