Queſtioſereat̉. ⁊ poſte aꝑis ꝓximi ſui. iſte idē ordo ſeruādꝰ ineffectibꝰ caritatt. ꝙ vnuſquiſſi poſſit pͥmo ꝓuideat corꝑi ꝓprio ī ia: ⁊ poſtea corporibꝰ alijs. ⁊ ita ꝙ repoſtea autio qͣ auferjs. ¶ Pre. act̄.ē: ⁊ hͦ ꝯfirmat arug. ꝯͣ maximū arrianū. li. ij. c. ix. dicēs. Beatiꝰ ē madare ꝙ acciꝑe: ſꝫ ī hac vita vbi ē inopia. qꝛ vtiqꝫ meliior ē copia melius ē eī hr̄e q̄ꝙͣ egere et melius ē donare ꝙͣ mēdicare. gͦ ⁊cͣ¶ Pre. cū bonū ſit ſui diffuſiuū. magis gerit imagine boni ꝗ reſeruat aliqd̓ ad diſtribuēdū alijs: ꝙͣ ꝗ nihil. ¶ Preterea. luc̄. iij. Qui hꝫ duas tunicas det n̄ habēti ibi. glo.miſcd̓ia ip̄ius ꝓ poſſibilitate hūane ꝯditōis ſeruat̉ menſura vt ſibi nō vnuſquiſqꝫ totū eripiat: ſꝫ qd̓ hꝫ cū pauꝑepartiat̉. Ex qͦ ptꝫ ꝙ hͦ requirit lex miſcd̓ie ꝙ aliquibꝰ advſum ꝓpriū reſeruatis bona cuilibꝫ partiant̉ .i. ꝑticulariter dent̉ ⁊ nō ſimul oīa. ¶ Ad oppoſitū pn̄t adduci q̄ ſuperiꝰ poſita ſunt. ad on̄dendū ꝙ dare pauꝑibꝰ oīa ſimulē ꝑfectōis euāgelice qͣ nullꝰ ē maior. ¶ Pre. hiero.ātiū epl̓a. lvij. ꝙ inꝗt aſſeris meliꝰ eos face̓ ꝗ vtunt̉us ſuis. et paulatim fructꝰ poſſeſſionū pauꝑibꝰ diuidāt: ꝙͣ illos b̓ poſſeſſionibꝰ venūdatis ſimul oīa largiuntur. nō a me ſꝫ a dn̄o tibi rn̄debit̉. Si vis ꝑfectꝰ eē vade ⁊vēde oīa q̄ habes ⁊ da pauꝑibꝰ: et veni ſeq̄re me. ad euminꝗt loꝗt̉. qui vult eē ꝑfectꝰ ꝗ cū apl̓is. pr̄em. nauiculā etrethe dimittit. iſte que tu laudas ſecūdꝰ aut terciꝰ grādꝰ ē¶ Pre. hiero. in epl̓a. xcj. ad nebuliā. Si vis inꝗt eē ꝑfecta: nō tibi in iugū neceſſitatis imponit ſꝫ pt̄ati ſue libarbitriū ꝯtēdit. vis inꝗt eē ꝑfecta. ⁊ ī pͥmo ſtae̓ faſtigio di: fac qd̓ fecerūt apl̓i .i. vēde oīa q̄ habes ⁊ da pauperibꝰ ⁊ ſeq̄re ſaluatorē. ⁊ nudā ſucē nuda ſeet ſi nō vis eēfecta ſꝫ ſecūdenere gradū v̓tutis. d̓mitte oīahabes. daa ꝓpinquis. nemo te dp̄hēdit ſi infipra ſectaris. dūmō ſcīas illā iure p̄lataꝫ q̄elegerit pnā. Ecce faſtigiū dignitatis ē oīa vēdere ⁊ mhil retinere. Et ſic̄ habet̉ ī eadē epl̓a ananias ⁊ zaphirapuniti ſunt qꝛ victui ſuo aliqͣ nccͣria retinuerūt. Hoc idēetiam apparet ꝑ aug. de bono ꝯiugali vbi facit ꝯꝑatōeminter bonū et meliꝰ. inferiꝰ ⁊ ſuꝑius dicēs. Inferiꝰ nō eſſemalū: qꝛ ſuꝑius meliꝰ. vt nō ē malum qd̓ fecit martha: qꝛmeliꝰ qd̓ fecit maria. Sil̓r ait nō ē malū iuſtū aūt ꝓphetāī domū ſuā reciꝑe. qꝛ nec domuꝫ hr̄e dꝫ. vt qd̓ meliꝰ ē faciat ꝗ vult ad ꝑfectōeꝫ xp̄m ſequi. ¶ Pre. hiero. ſuꝑ pͣs. c.xj. ꝑfecti nō fecerūt elemoſinas. qꝛ nō habebāt vn̄ elemoſinas facerēt: nō face̓ habētis crimē ē. ceterū ꝗ nō hꝫ vndeface̓t elemoſinā: liber ē: quātūcūqꝫ voluerit tātū dedit: qꝛtotū dedit. ¶ Rn̄ſio. maior ē ꝑfectio oīa dare pauꝑibuset in pauꝑtate vltima ſeꝗ xp̄m. ꝙͣ aliqͣ dare et aliqͣ retine̓ad ſuā ⁊ alioꝝ quorūcūqꝫ ſuſtētatōem. vn̄ gēnadiꝰ d̓ eccleſiaſticis dogmatibꝰ. bonū ē facultates cū diſpēſatōe pauperibꝰ erogare: ſꝫ meliꝰ ꝓ intentōe ſequēdi dn̄m ſil̓ donare et abſolutū ſollicitudīe egere cū xp̄o. ¶ Ad illud quodobijcit̉ ꝙ dn̄s p̄elegit vltime pauꝑtati habe̓ pecuniā adſuā et ad pauꝑum ſuſtētatōeꝫ ⁊cͣ. dd̓m ꝙ nō ē verū. beneverū ē ꝙ qn̄qꝫ habuit aliqͣ diſpēſanda pauꝑibꝰ: ſꝫ in hͦ innullo p̄iudicabat̉ ſibi ꝙͣtuꝫ ad vltimā ſiue altiſſimā pauꝑtatē. vt ex ſupradictis ptꝫ. vbi determinat̉ cā ⁊ modus.qͦ xp̄c loculos habuit. ¶ Ad illd̓ qd̓ obijcit̉. ꝙ dn̄s diſpēſauit pauꝑibꝰ ſic̄ patuit ꝑ loculos qͥs habuit ⁊ ꝑ panummultiplicatōem: pōt dici ꝙ duplex ē diſpēſandi modꝰ. ꝗdā ē cōis iuſticie. vtpote quē exercēt hoīes pij in erogatōne quā faciūt coīter pauꝑibꝰ. ⁊ ē ꝗdā ſuꝑerogatōis. vtp̄ote quē exercēt qn̄qꝫ pauꝑes coīcādo bona q̄ ad vſus eoꝝexhibent̉ alijs pauꝑibꝰ ad releuatōeꝫ neceſſitatis eoꝝ. etiſte modꝰ diſpēſandi cōpatit̉ altiſſimā pauꝑtatē. nec ī aliquo p̄iudicat euāgelice ꝑfectōi. ⁊ hͦ vſus ē dn̄s: ⁊ iſte modus multū ē laudabilis ⁊ maxime atteſtat̉ caritati ⁊ pietati. ſecꝰ ē de illo mō diſpēſatōis ꝗ fit coīter pauꝑibꝰ retētis bona ꝑticulatī diſtribuēda de qͣ ē q̄ſtio ꝓpoſita q̄ n̄ fitſine mētis ꝑturbatōe. ẜm ꝙ dic̄ greg. jͣ. moral̓. ſuꝑ illud.cvij.Iob. .j. Poſſeſſio eiꝰ creuit ī terra. neqꝫ inꝗt terrena poſſeſſio ꝙͣuis eterne vtilitati ſeruiat: ſine ꝑturbatōe mētisvalet exhiberi. Ꝙ et̄ ſunt ꝑicula t̓rena diſpēſquētia manifeſtat greg. ſuꝑ illd̓ Iob. j. venit aliꝰ et dixitCaldei fecerūt tres turmas ⁊cͣ. et vt dicit Seneca ad luciū. Aīa ligata cū poſſeſſionibꝰ libere de deo cogitare nōpt̄. Ex his pꝫ ꝙ poſſeſſio tꝑaliū ⁊ ad diſpēſandū ꝯſeruata detrahit ſtatui ꝑfectōis. ¶ Ad aliud qd̓ obijcit̉. ꝙ ordocaritatis exigit ꝙ vnuſꝗſqꝫ pͥmo ꝓuideat corꝑi ſuo. et pꝰcorꝑibus alioꝝ: vn̄ oꝫ ꝙ retineat aliqͣ ⁊cͣ. pōt dici ꝙ etſicaritatis ordo reꝗrat ꝙ ſibi ꝓuideat ⁊cͣ. n̄ tn̄ oꝫ ꝙ ad ſuiꝓuiſionē retineat aliqͣ tꝑalia. qꝛ vt ſupͣ tactū ē: ml̓ti ſūtmodi ꝗbꝰ pauꝑes xp̄i ſibi ꝓuide̓ pn̄t ne ꝑant. nec tenent̉ad alioꝝ ſubuentōem ꝗ oīa ꝓ deo reliquerūt: lcꝫ ſuꝑerozarēt ſi caſu aliqͦ hͦ facerēt. ¶ Ad illd̓ qd̓ obijcit̉. ꝙ bt̄iusmagis dare ⁊cͣ. pꝫ rn̄ſio ex ſupͣdictis. ¶ Ad illud qd̓ dicit aug. ꝙ melius ē hr̄e ꝙͣ egere ⁊cͣ. pt̄ dici ꝙ hi actꝰ .ſ. hr̄e⁊ egere. donare ⁊ mēdicare: pn̄t adinuicē ꝯꝑari inꝙͣtumſunt actꝰ puri ⁊ diſcreti: ⁊ ſic reuera meliꝰ ē hr̄e ꝙͣ egē̓. etdonare ꝙͣ mēdicare. ſꝫ inqͣtū ꝯſiderāt̉ egere ⁊ mendicarenō vt ſunt actꝰ puri: ſꝫ potiꝰ vt ſunt informati circūſtātijsſupͣtactis q̄ reddūt pauꝑtatē meritoriam et mendicitatēmelius ē egere ⁊ medicare ꝙͣ habere et donare. ¶ Ad illd̓qd̓ obijcit̉. bonū ē ſui diffuſiuū ⁊cͣ. pōt dici ꝙ ille qui datſua oīa ſimul pauꝑibꝰ magis gerit imaginē boni ꝙͣtū adhͦ qd̓ ē ſui diffuſiuū: ꝙͣ ille ꝗ dat ꝑtem aliquā ⁊ aliā ſibi reſeruat et pauꝑibꝰ. ⁊ magis aſſimilat̉ illi ſumme diffuſioni que fuit ī generatōe filij a patre ⁊ ſpūſſct̄i ꝓceſſione abvtroqꝫ. qꝛ quicqd̓ erat et ꝗcquid habuit et quicꝗd potuitpr̄ dedit filio: ⁊imul vterqꝫ ſpūiſancto. ¶ Ad hͦ qd̓ obijij. Ꝙ lex mime reꝗrit ꝙ bona cuiuſqꝫtiant̉. pōt dici ꝙ glo. intelligēda ē ꝙͣtū ad ſtatū imꝑfecnis. vt patꝫ ex textu et alijsē. loquit̉ em̄ ibidēde penitētibꝰ quos hortabīnes baptiſta ad faciendū dignū fi¶ Nlembrum quartumEquit̉ de manifeſtatōe falſitatis qͣ nitunt̉aduerſarij veritatis p̄dictis obuiare. Obuiāt at̄ ꝗbuſdā tāꝙͣ falſis. quibuſdam tāq̄incōueniētibꝰ. quibuſdā tāꝙͣ dubijs. ꝗbudā tāꝙͣ doctrine apoſtolice ꝯtrarijs. Et ẜm hec ſunt qͣtuor ꝑtes iſtiꝰ mēbri. ¶ Primo igit obuiāt tāꝙͣ falſo ei qd̓ſupradictū ē .ſ. ꝙ dn̄s fuerat medicꝰ. Un̄ falſum eē aſſer̄tꝙ xp̄c aliqd̓ petierit vt mēdicus. Nā ⁊ ſi mēdicꝰ dicaturin pͣs. hoc dr̄ inqͣtum petijt a pr̄e: vl̓ inqͣtū aſſumpſit noſtras īfirmitates. Si dicat̉ petiuiſſe a ſamaritana aquā⁊ a zacheo hoſpiciū: hoc nō fuit ex mēdicitate: ſꝫ ex vrbanitate. Et rurſus ſi etiā mēdicaſſet: ad ꝯſequētiā trahendū nō eēt. Falſum eē nihilominꝰ dicūt ꝙ aliqͣ mēdicatioſit volūtaria. īmo oīs ē inuita ⁊ coacta. Hāc at̄ abiectōꝫq̄ falſitatē veritati impīgit: facile ē de falſitate ꝯuincere. ſiꝗ veritatē pie velit audire. Nā ꝙ xp̄c mēdicꝰ fuerit: et textus ꝓpheticꝰ et glo. teſtāt̉. ⁊ verba ſct̄oꝝ doctoruꝫ. Etpetierit vt mēdicꝰ ſicut factū fuit ī opinādo in duabꝰ glſis. ⁊ ſimiliter ī illo pͣs. Deꝰ ī adiutoriū meū intēde ⁊cͣ. ſuper illud. ego v̓o egenus et pauꝑ. Glo. aſſumit ſibi iſte d̓ba dei que in p̄cedēti pͣs. de ſe hec eadē dixit. ꝙ illi ꝗ q̄rūtaīam meā ſunt diuites: ſꝫ ego ſum egenꝰ .i. petēs. et pauid ē inſufficiēs mihi. qꝛ ⁊ mūdanas copias nō hꝫ. et intvbi ē diues ſemꝑ ambit et deſiderat ⁊ accipit. hec gloſa.Scd̓m hāc glo. ꝯſtat ꝙ xp̄c fuit egenꝰ ⁊ pauꝑ. ⁊ petēs etegenus. nō a pr̄e tm̄: tūc eī oēs hoc mō eēnt mēdici ⁊ nulli diuites et habētes copias. qd̓ ē ꝯͣ glo. ¶ Pret̓ea xp̄c adhuc petit a pr̄e et angeli petūt ⁊ ſct̄ī cōprehēſores: ⁊ tam̄nō dicunt̉ mēdici. igr̄ teſtimonio tā expreſſo hͦ dic̄. ⁊ glo.ꝯſentit ⁊ nulla auctoritas ꝯtradicit. qͣre non fatebimurꝙ xp̄c vt mēdicꝰ petierit cū fatemur eū virginē ⁊ vxore cauiſſe: lꝫ ſcriptura de hͦ nō facit mentōem. Euāgeliū etiāexprimit ꝙ petijt et potū ⁊ hoſpitiū. ⁊ ꝯſtat ꝙ nō imꝑioet dn̄io et aucͣte: ſꝫ magis hūilitate. nā niſi tūc exempluꝫ
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten