Druckschrift 
4 (1482) In hac quarta pte summe Alexandri
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Queſtioſereat̉. poſte aꝑis ꝓximi ſui. iſte idē ordo ſeruādꝰ ineffectibꝰ caritatt. vnuſquiſſi poſſit pͥmo ꝓuideat corꝑi ꝓprio ī ia: poſtea corporibꝰ alijs. ita repoſtea autio auferjs. Pre. act̄.ē: ꝯfirmat arug. ꝯͣ maximū arrianū. li. ij. c. ix. dicēs. Beatiꝰ ē madare acciꝑe: ſꝫ ī hac vita vbi ē inopia. qꝛ vtiqꝫ meliior ē copia melius ē hr̄eꝙͣ egere et melius ē donare ꝙͣ mēdicare. ⁊cͣ Pre. bo ſit ſui diffuſiuū. magis gerit imagine boni reſeruat aliqd̓ ad diſtribuēdū alijs: ꝙͣ nihil. Preterea. luc̄. iij. Qui hꝫ duas tunicas det habēti ibi. glo.miſcd̓ia ip̄ius poſſibilitate hūane ꝯditōis ſeruat̉ menſura vt ſibi vnuſquiſqꝫ totū eripiat: ſꝫ qd̓ hꝫ pauꝑepartiat̉. Ex ptꝫ requirit lex miſcd̓ie aliquibꝰ advſum ꝓpriū reſeruatis bona cuilibꝫ partiant̉ .i. ꝑticulariter dent̉ ſimul oīa. Ad oppoſitū pn̄t adduci ſuperiꝰ poſita ſunt. ad on̄dendū dare pauꝑibꝰ oīa ſimulē ꝑfectōis euāgelice nullꝰ ē maior. Pre. hiero.ātiū epl̓a. lvij. inꝗt aſſeris meliꝰ eos face̓ vtunt̉us ſuis. et paulatim fructꝰ poſſeſſionū pauꝑibꝰ diuidāt: ꝙͣ illos poſſeſſionibꝰ venūdatis ſimul oīa largiuntur. a me ſꝫ a dn̄o tibi rn̄debit̉. Si vis ꝑfectꝰ vadevēde oīa habes da pauꝑibꝰ: et veni ſeq̄re me. ad euminꝗt loꝗt̉. qui vult ꝑfectꝰ apl̓is. pr̄em. nauiculā etrethe dimittit. iſte que tu laudas ſecūdꝰ aut terciꝰ grādꝰ ē Pre. hiero. in epl̓a. xcj. ad nebuliā. Si vis inꝗt ꝑfecta: tibi in iugū neceſſitatis imponit ſꝫ pt̄ati ſue libarbitriū ꝯtēdit. vis inꝗt ꝑfecta. ī pͥmo ſtae̓ faſtigio di: fac qd̓ fecerūt apl̓i .i. vēde oīa habes da pauperibꝰ ſeq̄re ſaluatorē. nudā ſucē nuda ſeet ſi visfecta ſꝫ ſecūdenere gradū v̓tutis.mitte oīahabes. daa ꝓpinquis. nemo te dp̄hēdit ſi infipra ſectaris. dūmō ſcīas illā iure p̄lataꝫelegerit p. Ecce faſtigiū dignitatis ē oīa vēdere mhil retinere. Et ſic̄ habet̉ ī eadē epl̓a ananias zaphirapuniti ſunt qꝛ victui ſuo aliqͣ nccͣria retinuerūt. Hoc idēetiam apparet aug. de bono ꝯiugali vbi facit ꝯꝑatōeminter bonū et meliꝰ. inferiꝰ ſuꝑius dicēs. Inferiꝰ eſſemalū: qꝛ ſuꝑius meliꝰ. vt ē malum qd̓ fecit martha: qꝛmeliꝰ qd̓ fecit maria. Sil̓r ait ē malū iuſtū aūt ꝓphetāī domū ſuā reciꝑe. qꝛ nec domuꝫ hr̄e dꝫ. vt qd̓ meliꝰ ē faciat vult ad ꝑfectōeꝫ xp̄m ſequi. Pre. hiero. ſuꝑ pͣs. c.xj. ꝑfecti fecerūt elemoſinas. qꝛ habebāt vn̄ elemoſinas facerēt: face̓ habētis crimē ē. ceterū hꝫ vndeface̓t elemoſinā: liber ē: quātūcūqꝫ voluerit tātū dedit: qꝛtotū dedit. Rn̄ſio. maior ē ꝑfectio oīa dare pauꝑibuset in pauꝑtate vltima ſeꝗ xp̄m. ꝙͣ aliqͣ dare et aliqͣ retine̓ad ſuā alioꝝ quorūcūqꝫ ſuſtētatōem. vn̄ gēnadiꝰ eccleſiaſticis dogmatibꝰ. bonū ē facultates diſpēſatōe pauperibꝰ erogare: ſꝫ meliꝰ intentōe ſequēdi dn̄m ſil̓ donare et abſolutū ſollicitudīe egere xp̄o. Ad illud quodobijcit̉ dn̄s p̄elegit vltime pauꝑtati habe̓ pecuniā adſuā et ad pauꝑum ſuſtētatōeꝫ ⁊cͣ. dd̓m ē verū. beneverū ē qn̄qꝫ habuit aliqͣ diſpēſanda pauꝑibꝰ: ſꝫ in innullo p̄iudicabat̉ ſibi ꝙͣtuꝫ ad vltimā ſiue altiſſimā pauꝑtatē. vt ex ſupradictis ptꝫ. vbi determinat̉ modus. xp̄c loculos habuit. Ad illd̓ qd̓ obijcit̉. dn̄s diſpēſauit pauꝑibꝰ ſic̄ patuit loculos qͥs habuit panummultiplicatōem: pōt dici duplex ē diſpēſandi modꝰ. ē cōis iuſticie. vtpote quē exercēt hoīes pij in erogatōne quā faciūt coīter pauꝑibꝰ. ē ꝗdā ſuꝑerogatōis. vtp̄ote quē exercēt qn̄qꝫ pauꝑes coīcādo bona ad vſus eoꝝexhibent̉ alijs pauꝑibꝰ ad releuatōeꝫ neceſſitatis eoꝝ. etiſte modꝰ diſpēſandi cōpatit̉ altiſſimā pauꝑtatē. nec ī aliquo p̄iudicat euāgelice ꝑfectōi. vſus ē dn̄s: iſte modus multū ē laudabilis maxime atteſtat̉ caritati pietati. ſecꝰ ē de illo diſpēſatōis fit coīter pauꝑibꝰ retētis bona ꝑticulatī diſtribuēda de ē q̄ſtio ꝓpoſita fitſine mētis ꝑturbatōe. ẜm dic̄ greg.. moral̓. ſuꝑ illud.cvij.Iob. .j. Poſſeſſio eiꝰ creuit ī terra. neqꝫ inꝗt terrena poſſeſſio ꝙͣuis eterne vtilitati ſeruiat: ſine ꝑturbatōe mētisvalet exhiberi. et̄ ſunt ꝑicula t̓rena diſpēſquētia manifeſtat greg. ſuꝑ illd̓ Iob. j. venit aliꝰ et dixitCaldei fecerūt tres turmas ⁊cͣ. et vt dicit Seneca ad luciū. Aīa ligata poſſeſſionibꝰ libere de deo cogitarept̄. Ex his pꝫ poſſeſſio tꝑaliū ad diſpēſan ꝯſeruata detrahit ſtatui ꝑfectōis. Ad aliud qd̓ obijcit̉. ordocaritatis exigit vnuſꝗſqꝫ pͥmo ꝓuideat corꝑi ſuo. et pꝰcorꝑibus alioꝝ: vn̄ oꝫ retineat aliqͣ ⁊cͣ. pōt dici etſicaritatis ordo reꝗrat ſibi ꝓuideat ⁊cͣ. tn̄ oꝫ ad ſuiꝓuiſionē retineat aliqͣ tꝑalia. qꝛ vt ſupͣ tactū ē: ml̓ti ſūtmodi ꝗbꝰ pauꝑes xp̄i ſibi ꝓuide̓ pn̄t ne ꝑant. nec tenent̉ad alioꝝ ſubuentōem oīa deo reliquerūt: lcꝫ ſuꝑerozarēt ſi caſu aliqͦ facerēt. Ad illd̓ qd̓ obijcit̉. bt̄iusmagis dare ⁊cͣ. pꝫ rn̄ſio ex ſupͣdictis. Ad illud qd̓ dicit aug. melius ē hr̄e ꝙͣ egere ⁊cͣ. pt̄ dici hi actꝰ .ſ. hr̄e egere. donare mēdicare: pn̄t adinuicē ꝯꝑari inꝙͣtumſunt actꝰ puri diſcreti: ſic reuera meliꝰ ē hr̄e ꝙͣ egē̓. etdonare ꝙͣ mēdicare. ſꝫ inqͣtū ꝯſiderāt̉ egere mendicare vt ſunt actꝰ puri: ſꝫ potiꝰ vt ſunt informati circūſtātijsſupͣtactis reddūt pauꝑtatē meritoriam et mendicitatēmelius ē egere medicare ꝙͣ habere et donare. Ad illd̓qd̓ obijcit̉. bonū ē ſui diffuſiuū ⁊cͣ. pōt dici ille qui datſua oīa ſimul pauꝑibꝰ magis gerit imaginē boni ꝙͣtū ad qd̓ ē ſui diffuſiuū: ꝙͣ ille dat ꝑtem aliquā aliā ſibi reſeruat et pauꝑibꝰ. magis aſſimilat̉ illi ſumme diffuſioni que fuit ī generatōe filij a patre ſpūſſct̄i ꝓceſſione abvtroqꝫ. qꝛ quicqd̓ erat et ꝗcquid habuit et quicꝗd potuitpr̄ dedit filio:imul vterqꝫ ſpūiſancto. Ad qd̓ obijij. lex mime reꝗrit bona cuiuſqꝫtiant̉. pōt dici glo. intelligēda ē ꝙͣtū ad ſtatū imꝑfecnis. vt patꝫ ex textu et alijsē. loquit̉ em̄ ibidēde penitētibꝰ quos hortabīnes baptiſta ad faciendū dignū fi Nlembrum quartumEquit̉ de manifeſtatōe falſitatis nitunt̉aduerſarij veritatis p̄dictis obuiare. Obuiāt at̄ ꝗbuſdā tāꝙͣ falſis. quibuſdam tāq̄incōueniētibꝰ. quibuſdā tāꝙͣ dubijs. ꝗbu tāꝙͣ doctrine apoſtolice ꝯtrarijs. Et ẜm hec ſunt qͣtuor ꝑtes iſtiꝰ mēbri. Primo igit obuiāt tāꝙͣ falſo ei qd̓ſupradictū ē .ſ. dn̄s fuerat medicꝰ. Un̄ falſum aſſer̄t xp̄c aliqd̓ petierit vt mēdicus. ſi mēdicꝰ dicaturin pͣs. hoc dr̄ inqͣtum petijt a pr̄e: vl̓ inqͣtū aſſumpſit noſtras īfirmitates. Si dicat̉ petiuiſſe a ſamaritana aquā a zacheo hoſpiciū: hoc fuit ex mēdicitate: ſꝫ ex vrbanitate. Et rurſus ſi etiā mēdicaſſet: ad ꝯſequētiā trahen eēt. Falſum nihilominꝰ dicūt aliqͣ mēdicatioſit volūtaria. īmo oīs ē inuita coacta. Hāc at̄ abiectōꝫ falſitatē veritati impīgit: facile ē de falſitate ꝯuincere. ſi veritatē pie velit audire. xp̄c mēdicꝰ fuerit: et textus ꝓpheticꝰ et glo. teſtāt̉. verba ſct̄oꝝ doctoruꝫ. Etpetierit vt mēdicꝰ ſicut factū fuit ī opinādo in duabꝰ glſis. ſimiliter ī illo pͣs. Deꝰ ī adiutoriū meū intēde ⁊cͣ. ſuper illud. ego v̓o egenus et pauꝑ. Glo. aſſumit ſibi iſteba dei que in p̄cedēti pͣs. de ſe hec eadē dixit. illi q̄rūtaīam meā ſunt diuites: ſꝫ ego ſum egenꝰ .i. petēs. et pauid ē inſufficiēs mihi. qꝛ mūdanas copias hꝫ. et intvbi ē diues ſemꝑ ambit et deſiderat accipit. hec gloſa.Scd̓m hāc glo. ꝯſtat xp̄c fuit egenꝰ pauꝑ. petēs etegenus. a pr̄e tm̄: tūc oēs hoc eēnt mēdici nulli diuites et habētes copias. qd̓ ē ꝯͣ glo. Pret̓ea xp̄c adhuc petit a pr̄e et angeli petūt ſct̄ī cōprehēſores: tam̄ dicunt̉ mēdici. igr̄ teſtimonio expreſſo dic̄. glo.ꝯſentit nulla auctoritas ꝯtradicit. qͣre non fatebimur xp̄c vt mēdicꝰ petierit fatemur virginē vxore cauiſſe: lꝫ ſcriptura de facit mentōem. Euāgeliū etiāexprimit petijt et potū hoſpitiū. ꝯſtat imꝑioet dn̄io et aucͣte: ſꝫ magis hūilitate. niſi tūc exempluꝫ