iuſticiā eiꝰ. ⁊ hec oīa adijcient̉ vobis. vn̄ ſi finē ꝗs ꝯſtitueret ī re tꝑali p̄dicādo verbū dei: abſqꝫ dubio h̓ ꝑuerſuseēt: qꝛ d̓ via face̓t finē. ⁊ eēt ſil̓is giezi et Balaā ꝗ mercedē iniꝗtatis amauit. ⁊ alijs pſeudo ꝓphetis: ꝗ ī mercededocebat ⁊ ī muneribꝰ diuinabāt. Si at̄ ſuſtentatōeꝫ querūt ſic̄ ꝙ ē viā ordīatiua ad euāgeliū p̄dicādū: tūc rct̄e īcedūt ⁊ apl̓os imitant̉. nec a tramite veritatis ī aliqͦ recedūt. vn̄ ſuꝑ illud luce. x. Edētes et bibētes q̄ apd̓ illosſūt. Glo. nota. ꝙ vni oꝑi p̄dicatoꝝ due mercedes debēt̉vna ī via q̄ nos ī labore ſuſtētat. alia ī patria q̄ nos ī reſurrectōne remunerat. ¶ Ad illd̓ ꝙ ꝑfectoꝝ ē abſtine aboī ſpē mala ⁊cͣ. dd̓m. ꝙ illa ē ſpes mala cuꝫ hō rōnabilit̓pt̄ ſuſpicari malū: circūſtātijs oībꝰ pēfatis q̄ occurrūt. ſiꝗs recte attēdat hmōi: ſic p̄dicātes non hn̄t ſpēm p̄ſeudop̄dicatoꝝ. nā illi dicunt̉ ꝑ oppoſitū ad veros p̄dicatores.Ueri at̄ p̄dicatores dicūt̉ quoꝝ p̄dicatio hꝫ aucͣteꝫ. veritatē et vtilitatē. Falſi v̓o p̄dicatores ſunt q hoꝝ ꝯtrariavel ſimpl̓r vel in ꝑte. Sꝫ ſi recte velimꝰ attēde̓ modernorū ordinū p̄dicatores: hec tria hn̄t ī ſe. Aucͣtem ꝗdem. qmiſſi ſunt a ſūmo pōtifice et alijs p̄latis ad ſubditos qͣrſūt dn̄i meſſis. Ueritatē ſic̄ pꝫ: qꝛ fideꝫ ⁊ mores p̄dicantẜm legē euāgelioꝝ. Utilitatē qꝛ ml̓tos de ſtatu culpe vocāt ad ſtatū gr̄e vel pnīe. ⁊ iō ſpēm hn̄t maiorē ⁊ ſil̓itudinē incomꝑabilit̓. ſi ꝗs pio ocl̓o attēdat ad p̄dicatores tāveros ꝙͣ falſos ſꝫ in tāto numero vix pōt eē qn aliꝗ cū iuda diligūt loculos ⁊ exorbitēt ab itinere recto. ſi em̄ dn̄shͦ n̄ ꝯceſſit duodecī apl̓is qͦs ꝑſonalit̓ elegit ꝙ vniuerſaliter eēt boni. qd̓ mirū ſi hec n̄ ꝯcedit ꝯgregatōibꝰ alijs.nec ꝓpter hͦ tn̄ ſunt boni dānādi cū malis: ſic̄ nec mali iuſti ſūt: lꝫ ſint ꝑmixti cū bonis. ¶ Ad illd̓ quod obijcit̉. ꝙaut hn̄t aucͣte ⁊cͣ. dd̓m ꝙ hr̄e aucͣtē ē duplicit̓. aut ex prima inſtitutōe. aut ex cōmiſſiōe ſiue demādatōe vel ꝑ aliaverba aūt ex iniūcto officio. aut ex ꝯceſſo priuilegio. Prima ē aucͣtas prīcipalis ⁊ poteſtatiua. ⁊ ſpectat ad apl̓os⁊ ad ſeptuagīta ⁊ ad eoꝝ ſucceſſores ꝗ ſūt ep̄i ⁊ alij curati. ſic̄ dic̄ glo. luce. xj. Secūda ē aueͣtas minꝰ prīcipalis.⁊ pt̄ nō abſurde dici ſubaucͣtas. ⁊ ꝯuenit his ꝗ ab apl̓ismittunt̉ſcipl̓i. ſic paulꝰ ſeruꝰ diſcipulos mittebāte ꝯuenit ei ꝗ ē loco petri prīcilo loco xp̄i ꝗ ē dn̄s vniuerſalis meſſis ꝓpqd̓ et hr̄e dr̄ plenitudinē pt̄atis. ſic̄ gͦ pͥmis hn̄tibꝰ aucͣtiprīcipalē ꝯuenit ſumptꝰ acciꝑe poteſtatiue ſic̄ dic̄ glo. j.Theẜ. .ij. Laborātē agricolā oꝫ primū de fructibꝰ ꝑciꝑeGlo. neceſſaria ſibi ſumē ab his in ꝗbꝰ deo militat. et qͦstāꝙͣ cultor vinee exercet vl̓ tāꝙͣ grege paſcit n̄ eſt mēdicitas: ſꝫ pt̄as. ſic illis ꝗbꝰ cōmittit̉ aucͣtas ſubprīcipalis cōuenit acciꝑe ſupplicatiue. qd̓ diſpoſuit ſpūs ad eccl̓ie vtilitatē. vt n̄ tm̄ p̄dicatōis verbo edificēt: ſꝫ v̓bo ꝑiter ⁊ hūilitatis exēplo. ꝗ gͦ didicit a xp̄o mitis eē et hūilis corde.miror ſi hac hūilitatē ⁊ hūiliatōem audet tāꝙͣ reprobanꝯtēnere. ¶ Ad illd̓ qd̓ obijcit̉. ꝙ tutiꝰ ē ſequi ꝑfectiores viros et ꝓbatiores ⁊cͣ. dd̓m ꝙ ẜm diſpoſitōem diuīe ſapiētie deꝰ vniuerſa diſpoſuit ⁊ ordinauit tꝑibꝰ ſuis. Un̄ ſiī pͥma ꝑte eccl̓ie introduxit viros potētes ī miracl̓is ⁊ ſignis: ſicut fuerūt apl̓i ⁊ eoꝝ diſcipl̓i. ⁊ medio tꝑe virosintelligētes ī ſcripturis ⁊ rōībꝰ nimis habūdātes. Sic vl̓timo tꝑe introduxit volūtarie mēdicātes et pauꝑes rebꝰmūdanis. ⁊ hͦ ꝗdeꝫ recte ꝯgruebat. vt ꝑ prīos deſtrue̓turidolatria et idoloꝝ potētia. ꝑ ſecūdos hereticoꝝ figmerta. ꝑ tercios auaricia q̄ ī fine ſeculi maxīe regnat. Nihilominꝰ tn̄ pauꝑtas ē fundamētū euāgelice ꝑfectōis: ⁊ ip̄aqͣi finis ⁊ cōplemētū eiuſdē. Ideo viguit in primordijs eccleſie. ⁊ ꝯgruū ē vt vigeat circa eccl̓ie ſtatū finalē. Un̄ ſic̄hiero. diſſoluit q̄ſtionē illā de eſu carniū. xxxv. di. ab exordio dicēs. Ꝙ in prīo tꝑe nō erat ī ꝯſuetudīe vſus carniūſcꝫ an̄ diluuiū. ⁊ poſtea pꝰ diluuiū fuit coīter ꝯceſſus. etpꝰ ī aduētu xp̄i laudabilis fuit abſtinētia ab eſu carniuꝫvn̄ dicit ibidē. ꝙ o reuolat ad a .i. finalis ſtatꝰ ꝯcordat cūpͥmo. ⁊ ſic ſatis ꝯueniēter intelligi pt̄ ī ꝓpoſito. ſic̄ cū hiero. nō intelligit de eſu carniū ꝙͣtū ad oēs hoīes vt abſtineāt: ſꝫ ſolū ꝙͣtū ad monachos. ſic nec de pauꝑtate intelligēdū puto niſi ꝙͣtū ad pauꝑes volūtarios ꝗ volūtarie reiūciauerūt mūdo. nec hͦ dico vt ſtatū modernoꝝ alijs q̄cedētibꝰ p̄ferā. ⁊ ꝓpria fimbria magnificē: nec iſte ſtatusvoluntarie pauꝑtatis defuit aliꝗbꝰ viris ſct̄is retroactistꝑibꝰ. Iuxta qd̓ dic̄ greg. in li. dyalogoꝝ de quodā ſct̄iſſimo viro noīe Iſaac. ꝗ amator erat p̄cipuus altiſſimepauꝑtatis. Un̄ de eo dicit. ꝙ cū ei crebro diſcipuli īnuerēt vt ꝓ vſu monaſterij poſſeſſiōes q̄ offerebant̉ acciꝑet:ille ſollicitꝰ ſue pauꝑtatis cuſtos: fortē tenebat ſnīam dicēs. Monachꝰ ꝗ ī terra poſſeſſionē q̄rit monachꝰ nō ē. ſicquippe metuebat pauꝑtatis ſue ſecuritatē ꝑdere: ſic̄ auari ſolēt ꝑituras diuitias cuſtodire. h̓ itaqꝫ ꝓphetie ⁊ magnis miracl̓is cūctis longe lateqꝫ habitātibꝰ vita eiꝰ claruit. exqͦ ꝗdē apparꝫ. ꝙ doctrina ip̄iꝰ ꝯtēnēda nō fuit. hͨ et̄nſum fuit ml̓tiplicibꝰ exēplis et adhuc multiplicibꝰ poſſit on̄di. et ſi nulla exēpla eēt ſatis ꝑ ſeip̄m ſtatꝰē laudabilis altiſſime pauꝑtatis. nō ſolū ẜm ſcripturāſacrā. verūetiā ẜm ſcript̉aꝫ ſct̄oꝝ ꝗ pauꝑtatis volūtarieſtatū ꝯmēdat tāꝙͣ p̄cipuū ⁊ ꝑfectū. ſic̄ gͦ abſurdū ē valder̄probae̓ ſtatū ꝯiugatoꝝ dītū: ſic abſureſtatū clericor⁊ religioſoꝝ poſſeſſiōes habētiū ſic abſurdiſſimū vidr̄ ſiqͥs inueniat̉ ꝗ reprobare velit ſtatuꝫ pauꝑum ī pauꝑtatealtiſſima et mēdicitate hūilima xp̄o dn̄o famulātiū. iuxͣꝯſiliū xp̄i ꝓpoſitū ⁊ irrep̄henſibilit̓ ꝓmulgatū. Horumcām defēdit hiero. ī epl̓a aduerſus vigilātiū hēticū. Adme relatū ē inquit. ꝙ ꝯͣ aucͣtoritatē apl̓i pauli īmo petri⁊ iohānis et iacobi ꝗ dextras dederūt paulo et barnabecoīcatōis: et p̄cepit eis vt pauꝑum memores eēnt. tu ꝓhibebas hieroſolimā in vſus ſct̄oꝝ aliqͣ ſumptū ſolatidirigi. ſi ad hͦ rn̄deo: ſtatim latrabis meā me cām agere:ꝗ tāta cūctos largitate donaſti. vt niſi veniſſes hieroſolimā ⁊ tuas vel pr̄imonioꝝ tuoꝝ pecunias effudiſſes: oēspiclitaremur fame. ego at loquor. qꝛ bt̄s apl̓s paulus incūctis pene epl̓is ſuis loꝗt̉ et p̄cepit ī eccleſijs gentiuꝫvnā ſabbati. hoc ē die dn̄ico oēs ꝯferre debe. q̄ hieroſomā in ſct̄oꝝ ſolatia dirigant̉. nūqd̓ ī alia ꝑte terraꝝ ⁊ ineccl̓ijs quas naſcentes fide ſua erudiebat q̄ ab illis acceꝑat diuide̓ n̄ pot̓at. ſi ſct̄is pauꝑibꝰ dare cupiebat. qui ſuas ꝓ xp̄o facultates relīquētes ad dn̄i ſeruitutē tota mente ꝯuerſi ſūt. Lōge nūc ē ſi de ceteris eiꝰ epl̓is oīa teſtimonia reuolue voluero. ī ꝗbo hͦ agit et tota mēte feſtinat. vtad eccl̓iam ⁊ ad ſct̄a loca credētibꝰ pecunie dirigant̉. nōī auariciā: ſꝫ ī refrigeriū. nō ad diuitias ꝯgregādas: ſꝫ adinbecillitatē corpuſcl̓i ſuſtētādā. ⁊ frigꝰ atqꝫ inediā declinādā. hac īedia vſqꝫ nūc ꝑſeuerāte ꝯſuetudīe n̄ ſolū apd̓nos ſꝫ apd̓ hebreos: vt ꝗ ī lege dn̄i meditant̉ die ac nocte⁊ ꝑtē n̄ hn̄t ī t̓ra niſi ſolū oīm ſinagogarū ⁊ totiꝰ orbis foueant̉ mīſterijs: ex eqͣlitate dūtaxat nō vt alijs refrigerium: et alijs tribulatio: ſꝫ vt aliaꝝ habundātia alioꝝ ſuſtentet inopiMēbrum terciumOnſequēter q̄rit̉. vtrū meliꝰ ſiue ꝑfectiꝰ ſitſemel dare oīa ꝓ xp̄o ⁊ poſtea victū ſuū mēdicare: vl̓ retine ſua ad ſuā ⁊ pauꝑuꝫ ſuſtētatōem ꝑticulatī ea ſibi et pauꝑibꝰ diſpenſanda. Ꝙ at̄ ꝑfectiꝰ ſit ſua retine ꝑticulatī ea ſibi ⁊ pauꝑibꝰ diſpēſāda vidr̄ ſic: vt hr̄ a bern̄. Illd̓ qd̓ xp̄c elegitmeliꝰ ē ⁊ magis eligēdū: ſꝫ dn̄s p̄elegit vltīe pauꝑtati habē pecuniā ad ſuā et pauꝑum ſuſtētatōem: gͦ hͦ ē meliꝰ ꝙͣoīa ſil̓ dae̓. ⁊ poſtea nec ſibi nec alijs poſſe ſubuenire. media pꝫ ꝑ aug. ⁊ hr̄. xij. q. j. vbi dr̄. habebat dn̄s loculos afidelibꝰ oblata ꝯſeruās: ⁊ ſuoꝝ neceſſitatē ⁊ alijs indigetibꝰ tribuebat. ¶ Pre. xp̄c nō ſolum loculos habebat vtpauꝑibꝰ neceſſaria diſpenſaret: ſꝫ et̄ panes multiplicauitthret qd̓ pauꝑibꝰ daret ⁊ qd̓ n̄ pot̓at face̓ inqͣtū hō: face̓t inqͣtū deꝰ vt officiū diſpēſandi exerceret ſic inſinuansofficiū diſpēſandi multū eē laudabile et maxime vt vidrꝑfectōnis. ¶ Pre. ſic̄ ordo caritatis et pietatis reꝗͥrit vtvnuſquiſqꝫ pͥmo diligat aīaꝫ ſuā. ⁊ eiꝰ miſereat̉: ſic ordocaritatis r̄ꝗrit ꝙ vnuſꝗſqꝫ diligat pͥmo corpꝰ ſuū ⁊ ip̄iꝰ mi
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten