Druckschrift 
4 (1482) In hac quarta pte summe Alexandri
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Queſtio abſurdū ēt credamꝰ apl̓m denegare nullꝰ ab altero petat nec bificiū nec auxiliū nꝯſiliū pietatis miſericordie caritatis frat̓ne. iſtiſit veꝝ apparet illd̓quod dicit apl̓us ad Philip. vlt̓. de ſeip̄o regratiās eis debn̄ficio illi collato. quero datū ſꝫ requiro fructū abūdātem in rōne. ẜm exponit aug. xiij. ꝯfeẜ. datū querit delectat̉ in re accepta. fructū reqͥrit delectat̉ ī ſalute alienahec eſt em̄ ſnīa v̓boꝝ aug. licet v̓ba ſūt mutata. Ad illudqd̓ obijcit̉ de. ij. ad Theſſ. iij. Siꝗs v̓bo nr̄o obedit. qd̓quidā exponūt de abſtinētia a mēdicatōe. dicēdū apl̓usloquit̉ ibi de ocioſis curioſis circa aliena. ꝗ̄ ſic turi indiſciplinato acꝗrūt ſibi victualia. qͦs hortat̉ ad labo acꝗ̄rēdū ſibi victualia labore ꝓprio. vn̄ ſubdit̉ ibidē. Audiuimꝰ int̓ vos quoſdā ambulātes in ꝗete .i. ocioſus nihiloꝑātes ſꝫ curioſe agētes. Glo. ibi. hic on̄dit̉ ratō. cur laboris ſui mētionē fecerit qͣſi dicēt hoc ideo p̄cipio: qꝛ audiuimus quoſdā int̓ vos ambulātes in ꝗete nihil oꝑates alienis curioſe agētes merēt̉ paſci. qd̓ factū abhorret diſciplina dn̄ica. eoꝝ em̄ deꝰ vēter ē feda cura neceſſaria ſibi ꝓuidēt. hec glo. dehortat̉ pauꝑes xp̄o ad fugammedicitatis: ſꝫ ocioſos circa aliena curioſos a turpi q̄ſtuvictualiū. Ad illd̓ qd̓ obijcit̉. ne ꝯmiſceamī illo vt erubeſcat eiectꝰ ab oībꝰ. intelligit̉ de abiectōe ſubtractōeꝫ familiaritatis vel coīcatōnis. Ad illud qd̓ ſubdit̉ nemopōt eijci a coīone hoīm niſi ꝓpt̓ pct̄m mortale. xj. q. iij. pōtdici intelligit̉ de eiectōe ſnīaꝫ anathematis vt in eodem decreto ptꝫ. vbi dicit̉. Anathema ē et̓na mortis dānatio. niſi mortali crimīe debꝫ imponi illis non poterāt alit̓ corrigi. de hinōi eiectōe loꝗt̉ apl̓us: ſꝫ de eiectōeſubtractōis ſimplicis coīonis. Ad illud qd̓ obijcit̉ ſapiēs poſtulat ſit mēdicꝰ. ꝓuer. xxx. pōt dici vt ſuꝑ tactū ē de inopia ſcꝫ ē duplex mēdicitas. ſcꝫ volūtariadeo aſſumpta: inuolūtaria coacta. pͥma ē delectabilis amplectāda. ſcd̓a ē afflictiua fugiēda quā petit ſapiensſibi dari. Pret. ſupͣ rn̄ſuꝫ ē ad hac obiectōeꝫ. vel pt̄ diciẜm bt̄m Ioh̓. Criẜ. xviij. ẜmōe ſuꝑ epl̓aꝫ ad hebreos. ſalomon nec diuitias nec pauꝑtatē expauit. ſciuit em̄ neutrū ſapiētē deijcit: ſꝫ malū timuit qd̓ occaſionalit̓ vtrāqꝫfrequēter inducit̉. ideo neutꝝ in effectu ſibi dari petijthoc ptꝫ ex ip̄a lr̄a. vn̄ p̄mittēs mēdicitatē diuitias ne dederis mihi. ſubdit rōnē ꝙͣtū ad diuitias. ſcꝫ ne forte ſaciatus illiciar ad negādū deū. ſil̓r ꝙͣtū ad mēdicitatē adiūgēs egeſtate ꝯpulſus furer ꝑiurem nomē dei mei. Adhucnota ſicut ptꝫ ex glo. ſuꝑ pͥncipiū Eccͣs. ſalomon triaꝯpoſuit volumīa. ꝓuerb̓. ꝑuulos docēs. Ecciaſten ad īſtructionē maturioꝝ. in on̄dit eſſe caduca oīa que cernimusCanticū canticoꝝ in ꝯſūmatā ſpōſaꝫ ſponſi adiūgit amplexibꝰ. vn̄ in ꝓuerb̓. dat̉ doctrina incipiētiū. in eccleſiaſteꝓficiētiū. in canticis ꝑfectoꝝ. Idē pōt haberi ī ꝓlogo canticoꝝ vbi dicit̉. ſalomon tres fecit libros. ſcꝫ ꝓuerb̓. inlibro docet ꝑuulos etate ꝙͣ ſapiētia qͣlit̓ poſſunt vti licite tꝑalibo. Ecc̄iaſten in inſtruit hoīes ꝓuectōris etatisad ꝯtēptū caducaꝝ. Cāticū cāticoꝝ in vtꝝ ꝯſūmatū docꝫde ſolo amore dei: vt ꝗeſcat int̓ brachia ſpōſi. vn̄ ẜmōesaccipiēdi ſūt ẜm materiā. petitō ſalomōis ī ꝓuer. reſpicitcoītatē vite hoīm imꝑfectoꝝ. ꝓpt̓ qd̓ imp̄cat̉ illd̓ vitā taliū meliꝰ regit̉. ſcꝫ mediocritate. ſuꝑabūdātiā vel pauꝑtatē: infirmis incipiētibꝰ ſolēt occaſio ruine.Nembrū ſecūdumOnſequēter querit̉ vtꝝ oībꝰ erogatis xp̄omēdicare ſit meritoriū. Primo vtꝝ ſit meritoriū meritorio ſimplici. Scd̓o vtꝝ ſit meritoriū meritorio ꝯſūmato ſiue ſuꝑerogatōis.Articulus primusUerit̉ pͥmo. vtꝝ mēdicare xp̄o ſit meritoriūvel non. ſic: videt̉ hoc dn̄s ꝯſulit ꝑſuadet ad illa ad que ſequit̉ neceſſitas mēdicandi.vt ad oīa relinq̄re dare pauꝑibꝰ. ſꝫ ad nihilū ꝑſuadet doUminꝰ directe vel ex ꝯſequēti qd̓ ſit meritorium. ergo ⁊cͣ..cvij.Iſtud idē ptꝫ exēplis ſct̄oꝝ ſupratactis. ſcꝫ br̄i Alexij. bt̄iBenedicti. bt̄i Domīci. bt̄i Franciſci. quoꝝ quidā īdicando vitā ꝯtinuauerūt. grati ſct̄i in oculis dn̄i īdicitate vſqꝫ in finē ꝑſeuerauerūt. Pret. hoc idē ptꝫ exmēdatōe on̄ſione p̄mij pauꝑis mēdici. de. xvj. Luc̄. Factū eſt vt moreret̉ mēdicꝰ portaret̉ ab angelis ī ſinū abrahe. i. in requiē bt̄oꝝ paupeꝝ. vt habet̉ a gloſa. Cōtra. ij.Theſſ. iij. Siꝗs vult oꝑari māducet. glo. vult apl̓usſeruos dei oꝑare corꝑalit̓ vn̄ viuāt. ne ꝯpellant̉ neceſſariapetere. qd̓ faciūt mēdici. qd̓ ſi eēt meritoriū. apl̓us ad ꝯtrariū ꝑſuade̓t ſicut facit. vt ptꝫ ex v̓bo ꝓpoſito. Pret.cere ꝓximo dānificare ꝓximū ē cauſa demeriti opusmeritoriū. ſꝫ mēdicat ſiue volūtarie ſiue inuolūtarie ꝓximo nocet illū dānificat. qꝛ qd̓ vni mēdico dat̉ alij ſubtrahit̉. ⁊cͣ. Pret. dare mēdicare ſūt oppoſita. eodē vtriqꝫ oppoſito erūt ſil̓r. dare deo mēdicare deo ſūt oppoſita. ſi dare deo ē bonū meritoriū: mēdicare deoeſt malū demeritoriū. Rn̄ſio. mēdicare volūtariexp̄o eſt ſolūmodo licitū. ſꝫ etiā meritoriū. qd̓ maxīe ptꝫex voto mēdicatōnis bt̄e paule Euſtochij. ex v̓bis Hiero. qui ſemetip̄m de p̄hendit de. redarguebat bt̄aꝫ paulam. qꝛ dedit oīa ſua pauꝑibꝰ vn̄ neceſſitatē habēt mēdicādi. Ipſam etiā ex voto mēdicitatis finalis ꝯmēdat. dicitſic ī epitaphio. vere paula fateor meū errorē in largiēdoeſſes ꝓfuſior arguebā. illud ꝓferēs de apl̓o. vt alijs ſitrefrigeriuꝫ vobis aūt tribulatio: ſꝫ ex eqͣlitate in hoc tꝑe vtveſtra abūdantia ſuppleat illoꝝ inopiā. de euāgelio ſaluatoris. qui hꝫ duas tunicas det vnā habēti. ꝓuidendum eſſe qd̓ libēter faceret. ſi ſemꝑ face̓ poſſet. multaqꝫ hmōi que illa mira verecūdia ẜmōe ꝑitiſſimo diſſoluebat. teſtē inuocās dn̄m: ſe illiꝰ noīe cuncia facere habere voti vt mēdicans ip̄a moreret̉ vt vnū nūmum filie ſue dimitteret: in funere ſuo alieno ſindone inuolueret̉.Hoc etiā ptꝫ ex verbis beate virginis Eugenie. Cui cummelātia ciuis ditiſſima multa ꝓmitteret vt eam ad amorēſuū alliceret. quia eam virū credidit virginē: ceco amore inflāmato. Rn̄dit beata Eugenia. opes tue tibi ſimiles:nos delectat mēdicare xp̄o. Hec illa virgo beata maxime ꝑfectōis eſſet. ita vt ad inuocatōeꝫ dn̄i ſanitatē multis ꝯferret nūqͣ dixiſſet: niſi mēdicare meritoriū eēt. Adhoc qd̓ pͥmo obijcit̉ illud apl̓i. Siquis non vult oꝑari māducet. glo. que dicit. Uult ſeruos dei corꝑaliteroꝑari. Un̄ ⁊cͣ. pōt dici. apl̓us hortat̉ illos quos inſtruitad hoc. vt ſubtrahāt ſe a ꝯſortio quorūdam qui erāt vagabundi indiſciplinati. qui victū acꝗrebāt curioſe ſe habēdo circa illa aliena. vt dicit ibidē. Denūciauimꝰ vobis fratres in noīe ih̓u vt ſubtrahatis vos ab om̄i fratre ambulāte inordinate: poſt eodē. Audiuimꝰ inter vos quoſdā ambulantes in quiete nihil oꝑantes. ſꝫ curioſe agentes ⁊cͣ. inquiete .i. ocioſe. Unde intētio apl̓i eſt induce̓ illos ad hocvt teneāt formā viuendi quā tradidit eis. ſcꝫ viuēdi ordinate in ocijs. ſicut faciebāt quidā inter illos. Et qd̓ dicitglo. Uult ſeruos dei corꝑalit̓ oꝑari. intelligēdū ē ne neceſſitate ꝯpellant̉ curioſitate quadā indiſciplinata acꝗre̓ vn̄viuant. hoc ptꝫ ex textu glo. ſuꝑ illud. ſed curioſe viuētes. quia ex hoc modo merent̉ paſci. ſcꝫ de alienis curioſeagentes. qd̓ factū abhorret diſciplina dn̄ica. eoꝝ em̄ deuspenter eſt: qui cura feda neceſſaria ſibi ꝓuident. hec glo.Ecce ꝓpter quid inducit neceſſitatē laborādi corꝑaliter. vn̄vt videt̉ ex glo. ſuꝑ illud verbū apl̓i. Qui vult operari manducet ſibi ꝓuidens neceſſaria feda cura vt faciuntilli quoꝝ deus venter eſt: ſed potiꝰ acquirāt opere manuali vnde viuant: poſſunt ſpūalibꝰ exercitijs inſiſtētes victuꝫſuum abſqꝫ indiſciplinata curioſitate honeſte mēdicandoacquirere. Poteſt etiā dici intellectus glo. eſt. magisvult diuino ſeruitio mancipati acquirat ſibi victū de labore manuali: ꝙͣ mendicent inuiti. qd̓ innuit verbū glo.quādo dicit: ne ꝯpellant̉. Ad illud qd̓ obijcit̉ mendicidamnificant ꝓximos ſuos. patet rn̄ſio. ſimiliter adhucpōt addi. ſi forte damnificāt ꝓximos: hoc ē valde occaſionalit̓ ſine ſpōte ſua. īmo p̄ter intētionē voluntatē