Druckschrift 
4 (1482) In hac quarta pte summe Alexandri
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

talibꝰ ip̄m dn̄m videamꝰ eſſe ꝯtēptū. Ex his apparet euidenter oīno oībꝰ vniuerſalit̓ abrenūciare xp̄o culpā eſt: ſꝫpotiꝰ laudādum tāꝙͣ culmē ꝑfectōis euāgelice.bn̄ rōnes exēpla aucͣtes ꝯcedēde ſunt ad iſtā ꝑtē: ad quamſufficiētiſſime aſtruēdaꝫ vna ſola aucͣtas ex ore xp̄i ꝯſulentes dimitte̓ oīa eſſet ſufficiētiſſima. etiā ſi multa gloſaꝝ expoſitoꝝ doctoꝝ viderēt̉ eſſe ꝯtraria. Ait em̄ aug. ad pauli de vidēdo deo ſic. attēde in eis ip̄i ꝗbꝰ viſis accomodas fidē. ip̄a teſtium pondera diſcernēda ſunt. nec em̄mihi ſic credis quēadmodū ambro. aut ambobꝰ nob̓ equalance putas credēdū. nūqd̓ euāgelio nos vllo comꝑabis? an ſcripta nr̄a ſcripturis canonicis coeqͣbis. ꝓfectoſi recte in iudicādo ſapis: longe nos infra vides ab illa auctoritate diſtare. me ꝗdē longiꝰ. vterqꝫ nr̄m quātū licetcredis: vtrāqꝫ illi excellētie neqꝙͣ ꝯparas. igit̉ qm̄ diuīa auctoritas ſic exp̄ſſe dīc oīa dimittēda ei vult ad ꝑfectōꝫdeſcēde̓ euāgelicā: nimirū ē qd̓ veꝝ illud ita certitudīaliterdebꝫ teneri: ei poſſit ſine ꝑiculo fidei obuiari. Adillud qd̓ pͥmo obijcit̉ illd̓ Act̉. beatiꝰ magis ē dare ⁊cͣ.dicēdū illd̓ vult p̄pone̓ ſtatū habētiū elemoſinaslargiētiū ſtatu oīa relinquētiū. vn̄ glo. ibidē. illis relictis oībꝰ ſecuti ſūt dn̄m diuites elemoſinarios p̄ponit ſꝫdīc. qꝛ dāt elemoſinas. magis accedūt ad bt̄itudinē ꝙͣ illiqui accipiūt. ẜm aug. de oꝑe monachi dīc. magis illishoc faciūt ꝓdeſt ꝙͣ illis erga qͦs faciūt. qꝛ dāti valēt ad vitam eternā: accipiēti ad vitā corꝑalē. nihilominꝰ qn̄qꝫ accipiēs magis p̄ſtat dāti ꝙͣ ecōuerſo. vn̄ Hiero. ſuꝑ pſalmū.cxlv. ſuꝑ illud. dat eſcā eſuriētibꝰ. Monachꝰ hꝫ ꝯfidēter accipiat. hꝫ eructās ē accipiat. Scis qꝛ eſuris ſcisqꝛ habes. maiꝰ das bn̄ficiuꝫ ſi accipias qd̓ tribuit̉ tibi.Si aūt habes eſuris: debes cibū eſuriētiū tollereaut acciꝑe ſaturatꝰ. accipe qd̓ in ventrē mittas: non qd̓ inſacculū. accipe tunicā corpꝰ tegat: archam impleat.Pre. notat̉ comꝑatio int̓ pauꝑes laborates vt alijs erogēt inter ip̄os accipiēs ab illis. vn̄ ſubdit̉ in p̄dicta glo. illosmaxīe glorificabit: qui cūctis poſſidēt in ſemetip̄is renūciantes. nihilominꝰ laborāt oꝑando manibꝰ: vt habeāt vn̄tribuāt patiēti neceſſitatē. hec glo. Pret. pͥuare ſe pt̄atedi ſibi impone̓ neceſſitateꝫ accipiēdi. ſi ſit laudabilede ſe: tn̄ ex circūſtantia. Naꝫ pͥuare ſe ſic vt liberiꝰ diuinisvacet̉: vt exēplū mūdani ꝯtemptꝰ hoībꝰ p̄ſtet̉: priuare ꝗdēob maiorē xp̄i aſſimulatōeꝫ. ob maiorē eugelij ꝯpletiorob ardentiorē xp̄i dilectōeꝫ. ob artiorē penitētie ꝑfectōem.ob huiꝰ vite ꝯtemnēde alteriꝰ vite appetēde demōſtratōeꝫob diſtractōnis vitationē. ſpūalis quietis adeptionem. obhas cauſas ſe hac pt̄ate pͥuare laudabile ē: laudabiliusꝙͣ pt̄atem retinere. Ad illud qd̓ obijcit̉. oībꝰ renūciare p̄dicto duplicē videt̉ inferre iniuriaꝫ ⁊cͣ. dicendū iniuriat̉ pauꝑibꝰ qui pauꝑtatē elegit pt̄ate p̄tacta ſipriuat. qꝛ ſi ſic: iniuriatꝰ fuiſſet xp̄c pauꝑibꝰ mater eiusnihilominꝰ apl̓i. īmo potiꝰ honorat. primo qꝛ volūtarieſtatū eoꝝ eligit in hoc eis aſſimulat̉. ſcd̓o quia facto velexemplo ad ſuſtinēdaꝫ patiēter inuitat. tercio quia ſtatuꝫpauꝑtatis appetendū diligendū eſſe tanꝙͣ ꝑfectiorē manifeſtat. Qd̓ aūt dictum eſt. tales iniuriatos eſſe pauꝑibꝰquia ſurripiūt qd̓ alijs diſtribui pōt. ſimilit̓ patꝫ rn̄ſio exeadem ratōe. nam ſi ſic eſſet: quilibet pauꝑ iniuriaret̉ alteri. nūc aūt hoc eſt firmuꝫ. quia nullꝰ iniuriat̉ alteri ſi accipit. dum tn̄ fraudē aut dolū aūt aliquā viā inordinatā ſurripit qd̓ alteri debet̉. duobꝰ em̄ vel tribꝰ exiſtētibꝰ ſiequaliter aliquid eis debet̉ det̉ vni: eſt ꝓpter hoc iniuriatum alteri. Ceteꝝ amplū eſt celariū xp̄i vt oībꝰ ſufficiat pauꝑibꝰ. potens eſt deꝰ abundare facere omnē gratiaꝫ.ſicut apl̓us. ij. Corin. ix. Glo. Ambro. xij. Luc̄. iudecoꝝ ēhomī curare de cibo vel veſte: qui militat regno. nouit rexquēadmodū fimiliā ſuaꝫ paſcat: alat: veſtiat. Pret. hmōipauꝑibꝰ volūtarie mūdo renūciātibꝰ p̄cipue debēt̉ elemoſine ſicut infra patebit. ꝓpter hoc nulli iniuriāt̉. ſi debetur eis ex ſuꝑfluis alioꝝ eiſdem diſtribuat̉. Qd̓ autēopponit̉ de canone. intelligēdū eſt de illis qui ſua relinq̄nolūt: tn̄ ſumptibꝰ eccl̓ie ſuſtētari volūt. ſicut manifeſtūeſt ex an̄cedētibꝰ ꝯſequētibꝰ in titulo capituli. Ad illd̓qd̓ obijcit̉. vitā aſſume̓ in tota cura deo ꝯmittit̉ eſt temptatio dei ꝓprie ⁊cͣ. dicēdū hoc eſt veꝝ vt ex ſupͣdictisptꝫ quibꝰ addēdū eſt ſermo dn̄i hoc inſinuat Math̓.primū querite regnuꝫ dei iuſticiā eiꝰ. hec oīa adijcient̉vobis. ille etiā ẜmo quo ſollicitudo tollit̉. Mat̉. vj. Nolite ſolliciti dicētes. Quid māducabimꝰ aut qd̓ bibenaut quo operiemur. hec em̄ oīa gētes inquirūt. Scit pr̄veſter qꝛ his oībꝰ indigetis. ẜm tāgit glo. ꝓuiſa ſūthec a deo qui nouit ſunt neceſſaria in via. vn̄ ait ibidem.dum patrē audis: ne dubites qui bonis filijs viſcera nonclaudit. qꝛ dat niſi infidelitas auertat. ideo ẜm dicitalia glo. Oīa ſunt filioꝝ. ꝓpt̓ hoc etiā adijciūt̉ non querētibꝰ. quibꝰ ſi ſubtrahāt̉ ad ꝓbatōem eſt. ſi dant̉ ad grarūactionē. vn̄Bede ſuꝑ illud Luc̄. xij. nolite ſolliciti eſſeaīe veſtreeqꝫ corꝑi vr̄o qui veſciamī.dinē dictꝰ velſtitꝰ. que etiā ſūt ad neceſſitatēſi em̄ curao militibꝰ ſuis: eſt dubiū qn illis qui ex eo clemēter ꝓuideat. vn̄ Hiero. ad paulinū.propriāt ſe habet xp̄c vn̄ ſuos alat pauꝑes? vn̄ in epl̓a ad exuperātiū ꝑſuadēs ad hmōi mūdū ꝯtemptū ait. Imitare Ioſephpaulinū derelinque: iuſtꝰ ſequaris ſaluatorē. ꝓijce ſarci ſeculi. ne queras diuitias que cameloꝝ pͣuitatibꝰ ꝯꝑāt̉nudꝰ leuis ad celū euola. ne īpleas ſacculū quē dn̄s euacuare p̄cepit. Si dignatio tua diues eſt: imple p̄ceptuꝫ.vade oīa vende da pauꝑibꝰ. Si tenuis eſt: debꝫ querere qd̓ erogatura ē. qꝛ xp̄c volūtate oīa in actum refertquō aūt inuitaret Hiero. ad tantā pauꝑtatē ſcꝫ oīm obiectionē: niſi quia ſciuit xp̄m ſuis ꝓuidere militibꝰ. ꝓpt̓ hocamonet. j. Pet̄. v. Omnē ſollicitudinē corꝑis anime ẜmlo. ꝓijcite in. quia ip̄i eſt cura de vobis. ſi vt dictumeſt ſubtrahāt̉ que ſūt neceſſaria ad ꝓbatōeꝫ alia ꝯpetūt remedia. ſicut vno tꝑe diſcipuli dn̄i ſacculos habe̓ potuerūtqui in alio interdicti ſunt ẜm Bedā. Ex quo occurrūtplurima remedia: hec abrenūciatō eſt dei temptatio: ſꝫmanifeſta diuina ꝓuiſio. vn̄ Criẜ. ſuꝑ Math̓. iiij. Qui adfontē vadit: eſt ſollicitꝰ de bibēdo. Quid igit̉ times ſtulꝓuidētia largior ē fonte. infra. em̄ ꝓpter hoc na vt ꝯmedamus: ſꝫ vt placeamꝰ. Item glo. Ambro.ſuꝑ illud Luc̄. x. nolite portare ſacculū. tāto debet eſſe predicatoris fiducia in deo. vt p̄ſentis vite ſumptꝰ et ſi preuideat ſibi: tamē certiſſime defecturos ſciat. ne dum occupatur mens ad tꝑalia minꝰ p̄dicet eterna. Item glo.Bede ſuꝑ illud Luc. xij. nolite time̓. tm̄ timeatis ꝓpt̓regnū militantibꝰ vite neceſſaria deſunt: ſꝫ etiā poſſeſſadere ꝓpter elemoſinā que eſt ad idem regnū. Item non eſtinopia timentibꝰ deū ẜm glo. inopia ē tꝑaliū. ẜm em̄ Caſſiodo. alij aliquo indigent ſed ſui. quibꝰ ip̄e ait. primuꝫquerite regnum dei. hec oīa adijcient̉ vobis. ꝓut ibidemdicit Aug. paſcebat dn̄s ꝯtemnēteꝫ ſe deſerit timentē ſe.quippe ſibi alibi ait. Tibi derelictꝰ ē pauꝑ. ꝓpter hoc aliaglo. Bede ſuꝑ Math̓. vj. vbi p̄cepit dn̄s diſcipulis netollerent in via. tanta ſit in dn̄o fiducia vt nihil ſibi deecertiſſime ſciant. ne dum ſibi ꝓuideāt tꝑalia. minꝰ alijsuideant eterna. Pret. licet oīa relinq̄re in ꝓprio in ꝯmuni ꝑfectōis ſit. licitū eſt tn̄ vti ꝑfectis aliqua ꝓuiſione ī caſu. vnde Ambro. ſuꝑ illud Luc. xij. nolite ſolliciti aīe veſtre ⁊cͣ. ꝙͣuis ꝑfectiꝰ eſt pauꝑibꝰ oīa dare de māmona iniquitatis amicos facere: tamē ꝓpter infirmitatē ob qua deneceſſario fidei plerūqꝫ reuocat̉. ꝓhibet̉ ꝓuidentia humana: ſed tm̄ ſollicitudo que mentē ꝑturbat reuocat abeternis. ecce in caſu ꝓuidentia humana ꝑmittit̉. Adaliud qd̓ obijcit̉. mēdicitas eſt ſe eligibilis. pōt dici hoc verū eſt inꝙͣtuꝫ dicit actum purū. quia pena eſt peccati. nulla pena ſe eſt eligibilis: tamen virtꝰ in pena eſteligibilis ſe vt patientia. vnde ratōne virtutis que eſt invel cum pena. eſt pena eligibilis. ita licet mēdicitas noneſt ſe eligibilis. eſt tamē eligibilis inꝙͣtum eſt informatacircūſtantijs laudabilibꝰ. vtpote quādo eſt exercita pro deoet ratōne pauꝑtatis voluntarie quā multa bona ꝯſequuntur. vt em̄ habet̉ a Hiero. ad ruſticū. pauꝑtas expedita eſt