neceſſaria vite. videlicꝫ ꝓpter ſalutē corꝑis: ⁊ ꝯgruēteꝫ habitum ꝑſone quo cuꝫ hoībꝰ honeſte ꝯtingit viue. hec aūt q̄referunt̉ ad eterna peti ⁊ optari poſſunt. Sed cuꝫ ꝗs ſinepoſſeſſione tꝑaliū in ꝓprio vel in ꝯmūi pōt in ſalutē corꝑisvitā ducere. ⁊ habitu honeſto iuxta ſtatū ſuū gaude̓: nūqd̓nō pōt hmōi tꝑalia relinq̄re? ꝯſtat ꝙ ſic. non gͦ ſunt aliquiredarguēdi ex ꝯtemptu illoꝝ: que ꝓpter hec ſola petēda ſūtEx his ptꝫ ꝙ non eſt neceſſariū pete̓ panē quotidianū ẜmqd̓ intelligit̉ panis corꝑalis: ſed ẜm qd̓ intelligit̉ ſpūalis.vel corꝑalis ⁊ ſpūalis ꝯiunctim ē neceſſariū. ita tn̄ ꝙ totacauſa neceſſitatis cadat ex ꝑte ſpūalitatis. ¶ Ad illud qd̓obijcit̉ ꝑ glo. xij. ad Ro. ne qd̓ nimis ſit ⁊cͣ. dicēdum ꝙ oīadare mēbris dei diuīo inſtinctu ſiue ꝯſilio nō ē dare nimis.dare em̄ res dn̄i iuxta volūtatē ⁊ documētū ſuū: ē dare ip̄aſicut decet. vt em̄ dicit̉. j. Paralip. vlt̓. Tua ſunt oīa ⁊ q̄ demanu tua accepimꝰ dedimꝰ tibi. Pret. glo. p̄dicta nihil facit ad ꝓpoſitū. Apl̓us eī hortat̉ nos ꝙ obſequiū nr̄m ſit rōnabile ꝙͣtū ad obſequiū corꝑale .i. ꝙ obſequiū corꝑale fiatcū diſcretōe .i. ꝙ ita diſcrete fiat: ne ita excedat ꝙ corpꝰ dificiat ſiue pereat. Un̄ glo. ſuꝑ illud rōnabile .i. cū diſcretōne neꝗt nimis ſit: ſꝫ cū tꝑantia corꝑa vr̄a caſtigetis. vt n̄ nature defectu cogant̉ diſſolui: ſꝫ vicijs mori. hec glo. Uicijsmori facit potiſſime abiectō md̓i. ¶ Si obijciat̉ ꝑ ſil̓e ꝙ nimis face̓ dādo oīa ē cauſa mortis ⁊ diſſolutōnis corꝑis. dicēdū vt tactū ē. ꝙͣ hͦ nō ē veꝝ. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ ꝑ illaꝫlo. Exodi. xx. q̄ dīc. Nō occides manu vel mēte vl̓ ſubtrahēdo ꝯſiliū vite ⁊cͣ. dicēdū ꝙ nō licet ſibi ſubtrahe̓ victumoīno. nec hͦ facit qꝛ oīa erogat pauꝑibꝰ. vt ex dictis ptꝫ. cimulta occurrāt remedia ſuſtētatōibꝰ taliū. ⁊ cū dn̄s ſpāleꝫcurā hꝫ illoꝝ. vt ptꝫ ex v̓bis aug. ſupͣtactis. Pret. nō videꝙ gloſa intelligat̉ d̓ vitā corꝑali ſꝫ potiꝰ ſpūali. cui optimeꝓuidet ꝗ oīa dat rōne p̄tacta. ¶ Ex his ptꝫ rn̄ſio ad aliudqꝛ qui oīa relinꝗt ꝓ deo non ſubtrahit ſibi victꝰ neceſſarialicet qn̄qꝫ ſuꝑflua. vn̄ nec ſe morti exponit vt ptꝫ ex dictis.¶ Ad hͦ qd̓ obijcit̉ ꝙ ꝗ defraudat pauꝑeꝫ pane ē hō ſāguīs⁊cͣ. Dicēdū ꝙ hͦ ē veꝝ de pane neceſſario ad victū qd̓ nonfacit qui oīa ꝓ deo relinꝗt vt ex dictis ptꝫ. Pret. aliud eſtdefraudare aliquē: ⁊ aliud ē ſua dare ꝓ deo pauꝑibꝰ. quiem̄ aliquem defraudat illicite ⁊ doloſe: ⁊ illo inuito qd̓ illidebet̉ ſubtrahit. qui aūt ſua dat pauꝑibꝰ volūtarie: vtilitilla a ſe remouet Ioh̓. Criẜ. in quodā ẜmōe meliꝰ ẜuat̉ pecunia q̄ in dextra pauꝑis collocat̉. hāc mihi nō calūniatorextorquet. nō inuidꝰ termīator nō latro aufert: nō fur nocturnꝰ deripit nō ſeruꝰ fugā meditās inuadet. ſꝫ ſemꝑ ē tuta ſemꝑ integra ſemꝑ ſalua. Un̄ rō ꝓpoſita nihil facit ad ꝓpoſitū. qꝛ qui oīa dat pauꝑibꝰ in nullo ſe defraudat. ¶ Adaliud qd̓ obijcit̉. ꝙ illud decretū ſepe ꝯtīgit ſi volūtate ⁊cͣ.dicēdū ꝙ illud decretū truncatū ē. ſubiūgit̉ em̄ ibidē ꝙ hecſi nō voto ſꝫ incuria illiꝰ. nō hec eū ſnīa ꝯtīgit. ſi eī iſte operi neceſſario incūbe̓t: iſte inſꝑatꝰ occurrit ſub arbore ⁊ ſubea opp̄ſſus ē: inciſor arboris nō tenet̉ ꝓ homicida hec decretū. Ex hͦ ptꝫ ꝙ ſi ꝯtinge̓t aliquē poſt ſuā erogatōeꝫ mortem incurre̓ etiā ex defectu neceſſarioꝝ. ex quo hͦ nō fit voto erogātis ſꝫ forte ex incuria quadā: nō ē iudicādꝰ homicida. exquo oꝑi licito ⁊ vtili incūbebat ſua erogādo. Et nota ꝙ negligētia dicit pͥuatōeꝫ diligētie cū poſitōe occaſiōisalicuiꝰ mali ꝙ accidit. Incuria dicit pͥuatōeꝫ ſimpl̓r .i. ſinepoſitōne aliqua. ꝓpter qd̓ magis ē puniēdꝰ cuiꝰ negligētiamalū accidit: ꝙͣ ille cuiꝰ incuria qd̓ inuit̉ in decreto p̄dicto¶ Ad aliud qd̓ obijcit̉ de v̓bo aug5. ꝙ quāti pauꝑes ⁊cͣ. xvj.q. j. decime. pōt dici ꝙ aug. lde illis ꝗ ſubtrahūt decimas pauꝑibꝰ quoꝝ victui diebēt̉. qui iuxta ſnīaꝫ euidētemdecreti inuaſores aliaꝝ reꝝ dicūt̉. vn̄ ī eodē dicit̉. decimeex debito reꝗͥrūt̉. ⁊ qui eas dare noluerīt res alienas inuadūt. ⁊ poſt v̓bū aug. allegatū. ſcꝫ quāti pauꝑes ī locis ī ꝗbus habitāt ⁊cͣ. ſubdit̉. qꝛ rem a dn̄o pauꝑibꝰ erogatā veldelegatā ſuis vſibꝰ reſeruauit. hec ſūt v̓ba decreti. ex ꝗbusapparet ꝙ v̓bū ꝓpoſitū nihil facit ad ꝓpoſitū. qꝛ ex v̓bis decreti habet̉ ꝙ illi puniēdi ſūt qͣſi homicide ꝗ bona paupeꝝinuadūt vn̄vrtis incurrūt diſpēdiū qd̓ oīno incōtingēseſt illis ꝗ oīa ſua dāt pauꝑibꝰ. qꝛ tales nō ſibi ſubtrahuntſciēter ꝓuidētiā victꝰ. vt ex dictis ptꝫ nec alijs. ¶ Ad illudqd̓ obijcit̉ ꝑ illud Tren̄. iiij. meliꝰ fuit ⁊cͣ. patꝫ rn̄ſio. qꝛ vtſufficiēt.ictū ē oīa relinquētes ꝓpter deū nō exponunt ſemorti famis. Iret. v̓bū illud meliꝰ fuit occiſis gladio ita intelligit̉. minor fuit pena occiſoꝝ gladio ꝙͣ mortuoꝝ fame.vnde glo. ibidē leuiꝰ fuit ſubito occiſis: ꝙͣ lētis ⁊ diuturnisafflictis cruciatibꝰ ꝗ fame ⁊ ſiti paulatim ꝯſumpti ſūt. ⁊ ioquit̉ de vltima captiuitate iudeoꝝ. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ꝑ glo. ſuꝑ illud Luc̄. iij. Qui habꝫ duas tunicas q̄ ē. ꝙ nōquiſqꝫ ſibi totū eripiat ſꝫ qd̓ habꝫ cū pauꝑe partiat̉. dicēdūꝙ vt pꝫ ex textu ⁊ glo. beatꝰ Ioh̓. hortabat̉ pct̄ores ad oꝑaniſcd̓ie: nō iuſtos ad oꝑa ſuꝑerogatōis vn̄ vocabat eos genimiā vipperaꝝ. Et glo. ecce quātū valēt oꝑa miſcd̓ie q̄ addignū penitētie fructū p̄ ceteris p̄cipiūt̉. talibꝰ aūt nō ꝯueniebat exhortatō de oībꝰ erogādis. ¶ Ad aliud qd̓ obijcit̉de glo. ſuꝑ illud Luc̄. xij. Nolite q̄rere qd̓ māducetis. q̄ eſtnon p̄cipit̉ ꝙ nihil pecunie ad vſus neceſſarios reſeruet̉ aſct̄is cū dn̄s loculos ⁊cͣ. Rn̄ſio ptꝫ ex v̓bis glo. nihil retinere ad vſus neceſſarios nō p̄cipit̉ a dn̄o. ſicut plane dicitglo. ſꝫ ꝯſulit̉. ad hͦ qd̓ ſubiungit̉ cū dn̄s loculos habuiſſe legatur. pōt dici ꝙ pluribꝰ de cauſis xp̄c habuit loculos. ſcꝫpauꝑibꝰ alijs imꝑtiēdo vt dīc Hiero. Habuit etiā loculosꝯdeſcendēdo īfirmis. ſicut habet̉ ex glo. ſuꝑ illud pͣs. ꝓducēs fenū iumētis ⁊cͣ. dn̄s loculos habuit ī vſus ip̄oꝝ q̄ cuꝫillo erāt ⁊ ſuos. ⁊ religioſas mulieres in ꝯmitatū q̄ mīſtrabāt ei de ſuis. in his infirmoꝝ magis ꝑſonā ſuſcipiēs p̄uidit eī multos īfirmos futuros ⁊ iſta q̄ſituros. vn̄ etiaꝫ ibieorūdē ꝑſonā ſuſcepit vbi dixit. Triſtis ē aīa mea vſqꝫ admortē. ⁊ de his duobꝰ ſuꝑ illud Ioh̓. xij. ea q̄ mittebāt̉ ⁊cͣ.glo. cui angeli mīſtrāt loculos habꝫ in ſumptꝰ paupeꝝ cōdeſcēdens infirmis. habuit em̄ loculos ī articulo neceſſitatis. vtpote qn̄ trāſibat ꝑ ſamaritanos. in quo etiā articulo diſcipulos loculos habe̓ ꝑmiſit ẜm illud Luc̄. xxij. quādo miſi vos ſine pera ⁊ ſaculo. Glo. nō eadē regula viuēdiꝑſecutōis qͣ pacis tꝑe diſcipulos īformat. miſſis ꝗdē diſcipulis ad p̄dicādū ne qd̓ tollerēt in via p̄cepit. ordinās ſcꝫvt ꝗ euāgeliicat: de euāgelio viuat. inſtante d̓o mortisarticuloa gente paſtorē ſimul ⁊ greegē ꝑſequenti:ꝯgruā tꝑi illi regulā decreuit ꝑmittēs vt tollāt neceſſariabictui donec ſopita ꝑſecutoꝝ inſania tempꝰ euāgelizādi redeat. Ex his gloſis apparet manifeſte. ꝙ modꝰ habendi indn̄o in nullo diminuit pauꝑtatē. Sic em̄ dn̄s ꝯdeſcenditinfirmitati ⁊ neceſſitati: vt tn̄ ſalua eſſet forma pauꝑtatis⁊ exemplū qd̓ p̄cipue venerat mōſtrare hoībꝰ. iuxta qd̓ dicit apl̓us. ij. ad Corī. viij. Scitis gr̄aꝫ dn̄i nr̄i ih̓u xp̄i. qm̄ꝓpter nos egenꝰ factꝰ eſt cū diues eſſet: vt illiꝰ inopia diuites vos eſſetis. ¶ Ad illud qd̓ ſubdit̉ ne timore inopie iuſticia deſerat̉. dicēdū ꝙ ē duplex inopia. q̄dā inuolūiaria:quedā volūtaria. p̄ma inducit mētis defectū ⁊ ꝓnitatē ⁊ occaſionē ad peccādū. Scd̓a habꝫ nimiā ſufficiētiā. iuxta illud. ij. Corin. vj. Tāꝙͣ nihil habētes ⁊cͣ. ⁊ hec diſponit adiuſticiā ꝑfectā: qꝛ mēte facit ad om̄e bonū idoneā ſicut ecōtra radix oīm maloꝝ ē cupiditas. ⁊ hͦ ē qd̓ dic Criẜ. xlvij.omel̓. ſuꝑ Math̓. Si volueris vide̓ amātis auꝝ aīaꝫ: quēadmodū veſtimētū a decē milibꝰ corroſuꝫ vermibꝰ ⁊ n̄ habēs ſanū: ita inuenies eā ꝑforataꝫ vndiqꝫ a ſollicitudinibꝰ⁊ a pct̄is putrefactā ⁊ erugine plenā. ⁊ nō aīa inopis voluntarij ē talis: ſꝫ fulget quidē velut auꝝ. ſplēdet aut velutmargarita: floreſcit aūt velut roſa. Nō eſt illic ſollicitudovite hmōi negociatoris. ſꝫ ſicut angelꝰ ita ꝯuerſat̉. nō ſubiacet demonibꝰ. nō aſſiſtit regibꝰ: ſed aſſiſtit deo. non militatcum homībꝰ ſed cū angelis. nō habet theſauꝝ terram ſedcelum. non indiget ſeruis: magis aūt ſeruos habet paſſiones ⁊ cogitatōnes que regibꝰ dn̄ant̉. quid gͦ pauꝑe meliꝰ ēpauimētuꝫ deniqꝫ habet celū. ſi aūt pauimētuꝫ tale eſt. excogita tectum. ſed nō habet equos ⁊ currū. quid aūt opushis qui ſuꝑ nubem vehi debet ⁊ eſſe cum xp̄o. Ex his apparet ꝙ in pauꝑtate voluntaria magis ē ſufficientia. magnanobilitas que facit tranſcēdere cuncta terrena. ¶ Ad illudqd̓ obijcit̉ de illa glo. nō plus exigit̉ vt det ꝙͣ quāto ſibi retinere debet. dicēdū ꝙ ex v̓bis gloſe ptꝫ rn̄ſio. glo. em̄ dicit
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten