Queſtiovt ē largitas: ſꝫ fallit in his q̄ ſūt ſuꝑegatōis. ſicut ē ꝯſilium pauꝑtatis ⁊ caſtitatis. taliū em̄ ꝑfectio attēdit̉ magisẜm ꝑfectā ꝯfiguratōeꝫ ad xp̄m ⁊ diuine dilectōis moduꝫ ꝙeſt vt deꝰ ſuꝑ oīa diligat̉: ꝙͣ ẜm mediū inter ſuꝑfluū ⁊ diminutū circa exteriꝰ ſubiectu. ⁊ ꝙ hoc ſit veꝝ ptꝫ ꝑ Ambro. īli. de officijs quaſi circa pͥncipiū vbi dicit̉. officiū om̄e autmediū aut ꝑfectū eſt qd̓ ſcripturaruꝫ auctoritatibꝰ ꝓbarepoſſumꝰ. habemꝰ em̄ in euāgelio. ſi vis ad vitā ingredi ſerua mādata. nō homicidiū facies ⁊cͣ. hec ſunt media officiaquibꝰ aliquid deeſt. Si vis ꝑfectꝰ eſſe: vade ⁊ vende omniaque habes ⁊ da pauꝑibus. vbi dicit diligēdos inimicos ⁊orandū ꝓ calūniantibꝰ ⁊ ꝑſequentibꝰ nos. Si volumꝰ ꝑfecti eſſe hoc eſt ꝑfectū officiū qd̓ greci cathorthoma dixerūtquo corrigunt̉ oīa que poterūt lapſus aliquos habere. largitas igit̉ que attendit̉ ẜm officiū mediū in largiēdo ẜuatmodū. pauꝑtas d̓o ſpūs que attendit̉ ẜm officiū ꝑfectū tribuit totū. vnde eodē libro de liberalitate. liquet debere eſſemodū liberalitatis ne fiat inutilis largitas. cuiꝰ ſobrietaseſt tenēda. de quo mō ſubiūgit. modꝰ liberalitatis tenēdꝰ eſtvt qd̓ bene facis: id quotidie facere poſſis. ne ſubtrahasneceſſitati: qd̓ indulgeris effuſioni. potuit em̄ donare Ioſephtotas egypti opes. effunde̓ theſauros regios. noluittn̄ de alieno effuſus videri. maluit frumēta vendere ꝙͣ dareeſuriētibꝰ. qꝛ ſi paucis donaſſet: pluribꝰ defuiſſet. Sed hocſpectabat ad officiū mediū. ẜm ꝙ ip̄e alibi dīc tractans ineodē li. illud apl̓i. nō vt alijs ſit refectō vobis aūt anguſtiaaduertimꝰ quēadmodū beniuolētiā ⁊ liberalitatē ⁊ moduꝫꝯprehēdit ⁊ fructū atqꝫ ꝑſonas. ideoqꝫ modū qꝛ in ꝑfectisdabat ꝯſiliū. nō em̄ patiūt̉ anguſtias niſi imꝑfecti. Uerū.qꝛ ꝑfectōni nō repugnat vis dominiū tenere: ſi quis diſpēſet bona eccl̓ie ideo ſubiūgit. Sꝫ ⁊ ſiquis volēs eccl̓iam gͣuare ī ſacerdotō ꝯſtitutꝰ aut aliqͦ mīſterio. nō totū qd̓ habꝫꝯferat: ſꝫ oꝑet̉ cū honeſtate quātū officio ſatis eſt: nō mihiimꝑfectꝰ videt̉. Ex dictis igit̉ colligit̉. ꝙ licet virtutis ẜmſtatū ꝯmunē ⁊ officiū mediū ſit tenere modū: ꝑfectōnis tn̄eſt totū relinq̄re. ſi tn̄ in ꝯmūi aliqd̓ habeat̉ qd̓ diſpēſet̉: hͦnō fuit imꝑfectū. Nec totū vniuerſalit̓ relinq̄re dīc exceſſum: qꝛ hͦ ſpectat ad ꝑfectū officiū. vt patꝫ ꝑ p̄dicta: ⁊ ex eoqd̓ ambro. p̄mittit in p̄cedēti ca. vbi ſic ait. Ceteꝝ dn̄s nonſimul vt Eliſeus boues ſuos occidit ⁊ pauit pauꝑes. ex eoꝙ habuit vt nulla cura teneret̉ domeſtica. ſꝫ relictis oībꝰ indiſciplinā ꝓpheticā ſe daret. ſi gͦ ꝓ diſciplina ꝓphetica ſūtomnia relinquēda multo fortiꝰ ꝓ diſciplinatu xp̄i aſſequendo ⁊ xp̄o expedite ſequēdo. ¶ Pret. nota ꝙ ſecus eſt de virtute theologica ⁊ ꝯſuetudinali. Nam virtꝰ cōſuetudinalisque eſt pͥmo ⁊ ꝑ ſe circa oꝑatōes ⁊ paſſiones que ſūt creatūre in quibꝰ ꝯtingit eſſe ſuꝑfluū ⁊ diminutū ꝯſiſtit in medioẜm ꝙ ponit ph̓us virtutē eſſe mediū duaꝝ maliciaꝝ nō cōpoſitum ex illis. vt color medius ⁊ extremꝰ. ſed ẜm ſuꝑfluum ⁊ diminutū. que ⁊ ſi ſit mediū extremoꝝ: eſt tamē illisꝯtraria. virtꝰ em̄ malicie eſt oīno ꝯtraria: ⁊ ideo nullo modo ex illis ꝯpoſita. ſed mediū ꝑ illoꝝ abnegatōeꝫ ⁊ quodāmodo ad nos: nō ꝙͣtuꝫ ad rem ⁊ naturā. vt vult ph̓us. virtus em̄ ꝯſuetudinalis pōt tantū intendi ꝙ fiet viciū: ſimiliter ⁊ tantū diminui. In virtute theologica obiectū pͥmuꝫ⁊ ꝑ ſe eſt ſūmū bonū. ẜm cuiꝰ pͥuatōeꝫ eſt viciū: ẜm cuiꝰ habitum eſt virtꝰ. ⁊ ideo ẜm maiorē acceſſuꝫ ⁊ mīorē ad eumeſt virtꝰ maior ⁊ mīor. Eſt ⁊ reſpectu vniꝰ termī tm̄. ſcꝫ adquē ⁊ alteriꝰ. ſcꝫ a quo: a quo ſcꝫ ꝑ p̄uatōeꝫ. ideo nō ꝯſiſtitin medio ſicut ꝯſuetudinalis duoꝝ extremoꝝ. que ſūt ẜmabūdantiā ⁊ defectum. quāto theologica magis accidit adabūdantiā: tāto magis ē virtꝰ: cuiꝰ tn̄ eſt intēſio ſiue abundantia ꝑ acceſſuꝫ ad vnū terminū ſcꝫ deū. ⁊ iō ꝑ nullā abūdantiā q̄ fit in gene̓ vel in ꝯꝑatōe pōt in viciū degenerare.ſicut ptꝫ ꝑ maiorē acceſſuꝫ fidei. ſpei. ⁊ caritatis. qꝛ cū virtus theologica adiūgit̉ ꝯſuetudinali cuiꝰ forma ⁊ ꝑfectio ēvirtꝰ ꝯſuetudīalis: tūc nō penſat̉ ex medio ne in viciū declinet: qꝛ virtꝰ informata caritate. quāto plꝰ abūdauerit: tātoplus veriꝰ virtus erit. Un̄ liberalitas addita caritati nūꝙͣcreſcit in ꝓdigalitatē. qꝛ caritas q̄ eſt forma eiꝰ ponit habitum in liberalitate ꝓdigalitati ꝯtrariuꝫ: ⁊ ip̄m tollit ſicut.CVI.lux tenebrā. pͥuata aūt caritate pōt in ꝓdigalitatē degenerare ꝑ ſuꝑabūdantiā: qꝛ iam in ea nō eſthabitꝰ ꝓdigalitati ꝯtrariꝰ. Ex hoc ptꝫ ꝙ quāto maior ē mūdi ꝯtemptꝰ ⁊ mūdanoꝝ abiectō: tāto eſt virtꝰ maior. ¶ Si aūt obijce̓t aliꝗsv̓tutē theologicā eſſe mediā inter extrema. vtpote ſpem inter p̄ſumptōeꝫ ⁊ deſꝑatōeꝫ. Sil̓r fidē inter infidelitatē ⁊ nimia credulitatē. licet forte hͦ extremū ſit innoīatū. ⁊ ſil̓r dealijs. attēdendū eſt reuera: qꝛ ſi hͦ poneret̉: ⁊ hmōi extremanō differrēt a medio ẜm abūdantiā ⁊ defectū. qꝛ virtꝰ theologica quo plꝰ abūdat eo magis ē virtꝰ. ſꝫ habꝫ extrema (ſiextremā dicēda ſūt) ꝑ pͥuatōeꝫ. ſicut extremū qd̓ eſt infidelitas opponit̉ fidei ſiue fidelitati. ⁊ vt mihi videt̉. nulla virtus theologica habet niſi vnū extremū ſibi ꝯtrarie oppoſitum. vt fides infidelitatē: ſpes deſꝑatōeꝫ: caritas odiū. Siem̄ de fide ſpe ⁊ caritate theologicis fiat ſermo: nō ē nimiaſpes nimia credulitas ſiue fides neqꝫ nimia caritas: ꝓutnimietas ſonat in viciū. ſicut accidit in ꝯſuetudinalibus.¶ Ad illud qd̓ poſtea obijcit̉. ꝙ ꝗ ſubtrahit alij vite neceſſaria peccat ⁊cͣ. dicēdum ꝙ nō ē ſil̓e. qꝛ q ſubtrahit alij neceſſaria violētiā facit: ⁊ inducit eū in pauꝑtatē inuolūtariā.qui aūt ſubtrahit ſibi volūtarie facit ⁊ in pauꝑtatē volūtariam ſe inducit. ac ꝑ hͦ ſicut argumētū iſtud nō valet: paupertas inuolūtaria nō eſt laudabilis: gͦ nec voluntaria. ſicnec cogit ratō p̄dicta. Aliꝰ eſt etiā defectꝰ in argumēto predicto. ꝓcedit em̄ ꝑ ſuppoſitōeꝫ falſi cū dicit. ꝙ oībꝰ vniuerſaliter abrenūcias neceſſaria ſibi oīno ſubtrahit. qꝛ diuīeꝓuidētie regimī ſe ꝯmittit ⁊ multos viuēdi modos ⁊ q̄rendi ſibi neceſſaria relinꝗt. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ ꝙ exponitſe ꝑiculo mortis qui oīa relinꝗt. qꝛ ꝑiculo famis ⁊cͣ. dicendū ꝙ nō eſt veꝝ. qꝛ talibꝰ multa occurrūt remedia ſuſtentationis vite. vt videlicꝫ mēdicādo: laborādo: de qͦ labore infra ponit̉ q̄ſtio ſpālis. Pret. taliū dn̄s curā hꝫ ſpālem ⁊ illos ſpāliter diligit. vn̄ Bent̉. x. Amat ꝑegrinū ⁊ dat ei victum ⁊ amictū ſeu veſtitū. illi ꝓprie ꝑegrini ſūt in hoc mundo: qui oīa ꝓpter deū dimittunt. vtpote pauꝑes volūtarij.nō habent hic ciuitatē manentē ſed futurā inquirūt Hebvltimo. Nō em̄ a ſeculo auditū eſt ꝙ quis ꝓ deo oīa reliꝗt⁊ poſtea fame perijt. ⁊ hoc habet̉ ab aug. dicēte in quodaꝫtractatu de or̄one dn̄ica. neqꝫ em̄ deeſſe quotidianꝰ panisſeu cibꝰ pōt iuſto cū ſcriptū eſt. Nō occidet dn̄s famē aīaꝫiuſti. ⁊ iteꝝ. Iunior fui etem̄ ſenui ⁊ non vidi iuſtū deretictum. Et iteꝝ. querētibꝰ regnū dei ⁊ iuſticiā eiꝰ oīa ꝓmittit apponi. ⁊ cū dei ſūt oīa habēti deū nihil deerit: ſi deo ip̄enō deſit. ſicut danieli ī leonis lacu iuſſu regis incluſo prādium diuinitꝰ ꝓcreat̉: ⁊ inter feras eſuriētes hō dei paſcit̉Sic ⁊ helyas in fuga carnis mīſtrātibꝰ ⁊ volucribꝰ cibuꝫapportātibꝰ nutrit̉. o hūane malicie deteſtanda crudelitasfere periūt ⁊ aues paſcūt ⁊ hoīes inſidiāt̉ ⁊ ſeuiūt. Ex hismanifeſte colligit̉. ꝙ nō eſt ꝑiculū ſed refugiū ſpretis oībꝰſe totalit̓ dedicare ad deū colenduꝫ. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ꝙ petimꝰ panē quotidianuꝫ in or̄one dn̄ica. dicēdū ꝙ hocpotiꝰ facit ad oppoſitū ꝙͣ ad ꝓpoſitum. Exquo em̄ quotidiepetimꝰ panē diuinū nec petimꝰ qd̓ habemꝰ: manifeſtuꝫ eſty ꝑfectōis ē quotidiano victu eſſe cōtentū: ⁊ hoc documētoiuino ⁊ ꝯſilijs eiꝰ inherēdo oīa relinquēda. aug. in ẜmonequodā. panē nr̄m quotidianū da nobis hodie. O ſapiētiavera diuīa ꝓuidētia q̄ docuit ⁊ panē ſolū pete̓ ⁊ hodie nominare. Hoc em̄ dicto ⁊ auiditas cū auaricia tollit̉: ⁊ hūane vite inſinuat̉ neceſſitas. patꝫ igit̉ ꝙ oīa relinq̄re ꝓ deopauꝑibꝰ dare laudabile ē ⁊ meritoriū. vel ſic vt dic aug. deverbis dn̄i .xxv. ſermone. panē inquit dixit epynſion hoc ēſuꝑſubſtātialē. vt Math̓. vj. Qui nō vadit in corpꝰ: ſed eſtpanis vite et̓ne qui aīe nr̄e ſubſtātiam fulcit. ꝗ quotidianꝰdictꝰ ē ẜm lucaꝫ: qui qͦtidie ꝓdeſt illi ꝗ qͦtidie acciꝑe meretur. in hͦ intellectu ſumpto pane nō ꝓcedit ratō. ¶ Sꝫ adhuc poſito ꝙ petat̉ panis mat̓ialis ſiue ſub̓a tꝑalis que vite hūano ſuſtētamēto ē neceſſariū. pōt dici ꝙ mūdi ꝯtēptores hūc panē nō reijciūt cū illum a fidelibꝰ in neceſſitatibꝰpetunt ⁊ recipiunt vel alio modo acquirūt. Pret. hmōi panis qꝛ nō eſt deꝑſe petendus: ex cauſa pōt peti vel non petilicite. vt eī vult aug. ad ꝓbā. ꝓpt̓ duo poſſunt optari tꝑalia
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten