Queſtioās exiſtens in habitu caritatisſatiſfacit ꝓ peccatisnō in actu eſt hmōi ꝙͣtum ad efficaciā hmōi ieiunij reqͥrit̉qꝛ caritas ex qua eſt efficacia ieiunij ē.jſi extra vſuꝫ libe.arpi. gͦ nullus talis ieiunando ſatiſfacit niſi habeat actuꝫſiue vſum caritatiscio: affectꝰ tuus oꝑi tuo nomē imponittantū facis: gͦſpeciali oꝑi ſpālis ingeneralis nō ſufficit: ſꝫ ieiunium eſt opꝰ ſpeciale: gͦ exigit̉ caritatis actus ſpecialis.nō ſufficitꝙ ſit in habitu ad hoc ꝙ tale ieiuniū ſit ſatiſfactoriū. ¶ Iuxta hͦ etiā querit̉. vtruꝫ poſſet aliꝗs ieiunareſatiſfactorie ex caritate q̄ fuit et non eſt. vtpote iſte recipitin caritate vl̓ ex caritate aliqd̓ ieiuniū in ſatiſfactōnem ꝓpeccatis ſuis: et incipit illud exequi in caritate vel ex caritate. ſꝫ āteꝙͣ impleuerat vel cito poſtꝙͣ inceꝑit peccauitmortal̓r: nihilominꝰ facit pnīaꝫ ꝓ pct̄is ꝯfeſſis iniunctaꝫ⁊ ꝑficit qd̓ ſibi iniunctū eſt. Queſtio ē vtꝝ ſatiſfaciat poſtꝙͣ fuit in pct̄o. vidr̄ ꝙ ſic: qꝛ ſi homī currēti fortit̉. abſcīdatur caput in currendo: pōt aliqͣntulū mortuꝰ ꝓcedere: et ſinō diu ⁊ moueri ad terminū. gͦ ſil̓iter ⁊ mortuꝰ ſpiritualit̓poſtꝙͣ mortuus eſt: pōt aliqͣntulū ex p̄cedente virtute moueri et ꝓgredi ad terminū ſatiſ factoriū: ſꝫ quā rōne aliquātulum eadē rōne et plus: et ſic vſqꝫdū ꝑueniat ad finem. gͦ⁊cͣ. ¶ Pre. videt̉ idem eſſe motꝰ ꝯtinuus ieiuniū iſti iniunctum: cū iſte illud exeꝗtur. gͦ quā rōne in vna ꝑte eſt ſatiſfactoriū ⁊ in om̄i. cū ꝯtinuū eiuſmodi ⁊ nature ſit in qualibet ꝑte: gͦ ⁊cͣ. ¶ Contra. Ioh̓. xv. Sine me nihil poteſtisfacere. Si ꝗs in me nō māſerit mittetur foras ⁊cͣ. gͦ niſi indeo manſerimꝰ: areſcemꝰ et nihil poſſumꝰ facere. ſꝫ ꝗ nō ēin caritate in deo non manet: gͦ nec ſatiſfacit. gͦ hmōi ieiuniū nō eſt ſatiſfactoriū. ¶ Pre. Grego. nihil viriditatis hꝫramꝰ boni operis ſi non manet in radice caritatis. gͦ nihilvalet tale ieiuniū: nec ꝑ illud ſoluit̉ debitū ad qd̓ tenetur.¶ Rn̄. ad hoc ꝙ ieiuniū factū in caritate ſit ſatiſfactoriūvel meritoriū: reꝗͥritur ꝙ ſit alicuiꝰ v̓tutis actu mouentisSi aūt ſit in actu tm̄: nec illi aliqͦ modo cooꝑat̉ lib̓. arbi.nec eſt meritoriū nec demeritoriū exiſtens hmōi. Habensem̄ vſum lib̓. ar. neqꝫ meret̉ ⁊ neqꝫ demeretur: niſi aliquidopus eliciat ex virtute qͣ informat̉ vel imꝑatur. vel elicerenegligat: ꝓpter qd̓ peccatū negligentie merito dicit̉ incurrere. ¶ Pre. ad euidentiā queſitoꝝ notandū. ꝙ aliqd̓ fierie dicit̉ dupliciter .ſ. vel per quandaꝫ concomitatiam: vel formal̓r. verbigratia. qn̄qꝫ fit ab illo aliquid ꝗ ēin caritate: nō tn̄ fit ab illo ex aliqͦ motu caritatis. neqꝫ inꝙͣtum eſt in caritate: ſed ex aliqͣ occaſione extrinſeca et caritate aliena. Qn̄qꝫ fit aliꝗd ab eo ꝗ eſt in caritate vel exmotu vel inſtinctu aliqͦ caritatis. primo modo fit qn̄ ē peccatū veniale in caritate: et hoc dico qn̄ indicit ꝯcomitantiam. nec format̉ hmōi opus caritatis forma: īmo eſt opꝰdeforme. ⁊ ſil̓iter opꝰ indifferens fit in caritate: nec tamenopus formatū nec deformatū. opus aūt v̓tutis ſit in caritate. qd̓ ſi ſit informatū caritate eſt meritoriū: et qn̄qꝫ ſatiſfactoriū. ¶ Adhuc notandū. ꝙ aliꝗd ex caritate fieri dupl̓rpōt intelligi. immediate: vel mediate. Immediate ē determinate ⁊ diſtincte mouente caritate fieri: ſicut qn̄ ꝗs incipit cogitare de deo cuiꝰ inſtinctu hoc facit. ꝯtingēte autemꝙ poſtea non cogitat de deo: exequitur tn̄ illud quod incetum eſt. et illud quod executū eſt mediate ex caritate. ⁊ hͦdicit̉ alijs verbis ex caritate in generali vel in ſpeciali: velex caritate actu vel habitū. ſufficit gͦ ꝙ ieiuniū fiat in caritate. nec reꝗritur ꝙ fiat ex caritate mouente niſi habitualiter. non aut oportet ꝙ fiat ex caritate neqꝫ īmediate vel īſpeciali mouente: ſed ſufficit ꝙ fiat mediate vel in generali. ¶ Adhuc moueri ex caritate eſt dupliciter. elicitiue: vtdiligere. imꝑatiue: vt dare elemoſynaꝫ. vnde ieiunare eſtopꝰ tꝑantie elicitiue. qn̄qꝫ tamen eſt obedientie: qn̄qꝫ caritatis imꝑatiue tamē. et ſic eſt ex caritate mouentē. non tāmen oportet ꝙ caritas moueat actualiter ſed habitualit̓.vt dictum eſt. et hoc ſufficit ad hoc ꝙ opus ſit ſatiſfactorium: quādo opus de genere operis eſt ſatiſfactoriū. ¶ Adillud quod obijcitur de Salomone. dicendum ꝙ ſalomondormiens meruit interpretatiue. non motū actuali: ſꝫ deſiderio precedente quod fuit in ſoio ꝯtinuatum ꝙͣtum adhabitum. Unde exiſtens ip̄e in caritate dormiens meruit.ſicut ego video ſtellas in celo: vel quia ſuꝫ in celo: vl̓ quiaſtelle quas video ſunt in celo. Sic ſalomon dormiens ī caritate meruit. non ꝙ dormiens mereretur: ſed quia quodprius deſiderio bono meruerat vigilans: aſſecutus eſt diuine gratie largitate cum dormiret. et quia bonum deſiderium habuerat vigilans: reuoluebat fantaſia cuꝫ ille dormiret. de qͣ re dicit ph̓s. nō ſunt talia fantaſmata iuſtoꝝ qͣlia quorūcunqꝫ. ꝓpter ſollicitudineꝫ em̄ vigilie mouet̉ fantaſia in dormiente ad deſideriuꝫ precedens ſicut fuit in ſalomone. Un̄ tunc nō meruit: ſed meritū precedēs ī ſomnoapparuit et claruit. Unde dicit Aug. cū clarent merita inſomno dixit merent̉ in ſomnijs. Uel dicendū ꝙ nō ſimpl̓idormiebat ſalomon: ſed ſicut erat in oraculo et viſione: vigebat ratio ꝙͣtum ad actū ſuꝑiorem: et hec erat gr̄a ſpecialis. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉. ꝙ in ſacr̄is ſufficit intento ⁊cͣ.pōt dici ꝙ verum eſt etiam in generali ſiue in habitu. ſil̓reſt in merito ſi tn̄ eſt opꝰ v̓tutis ſpāliter mouētis virtutisdico informate. Uel pōt dici ꝙ non ē ſil̓e de intentōne ī ſacramentis et in meritorijs. quia in ſacramentis eſt intentio miniſtri. et ſi ſit peruerſa non nocet: dūmodo intendatfacere quod facit eccleſia: vnde ſi quis baptizando intendat facere quod facit eccleſia. licet ꝙͣtum ad aliquid circahoc habeat intentōnem ꝑuerſaꝫ: baptizat in veritate. ſedad hoc ꝙ opus virtutis ſit meritorium: requirit̉ recta intentio. in oꝑibus enim meritorijs homo cooꝑatur gratie:etiam in oꝑe ſpecialis virtutis. in ſacramentis homo ſolūeſt miniſter: opus aūt eſt dei. ¶ Ad hoc quod in eodem argumento addit̉ de furioſo. dicenduꝫ ꝙ et ſi ante habueritcaritatē et voluntatē nō diſcōtinuatam: pōt reciꝑe ſacr̄mnō tn̄ meret̉ in oꝑando oꝑa virtutū: ꝙͣuis in tali ꝯtinuatione volūtatis verſus ſit in furiā. Dico gͦ poſtꝙͣ talis ſit infuria nō meret̉: qꝛ ad meritum exigit̉ actualis voluntas.¶ Ad illud qd̓ obijcit̉. ꝙ caritas habitualis ſufficit ad ſalutem ⁊cͣ. pōt dici ⁊ ſi ſufficiat ad ſalutem recipiendā: nontn̄ ſufficit ad ſalutē merendā. Ad ſuſceptōneꝫ em̄ ſalutisſufficit dignitas ſuſcipientis quā facit habitꝰ v̓tutis. ad ſalutem merendam requirit̉ vſus ſiue motus libe. ar. ſine qͦvt dictū eſt non pōt mereri. vere dico ⁊ directe: licet vi dicunt quidam interpretatiue et ex quodaꝫ modo congruo.¶ Ad illud qd̓ obijcit̉. ꝙ habitus verius et certiꝰ denoīatꝙͣ actus ⁊cͣ. pōt dici. ꝙ habitus vno modo diuidit ꝯtra diſpōſitōeꝫ. ẜm ꝙ diſpoſitio dicitur facile mobilis: habitusdifficile mobilis. Alio mō diuidit̉ cōtra actum. ẜm ꝙ dr̄.Equus iacens in ſtabulo bn̄ currit .ſ. habitu. ⁊ hoc mō habitꝰ dicit̉ ab habilitate ad actuꝫ. pͥmo mō ſumpto habituverius ⁊ certiꝰ denoīat habitꝰ ꝙͣ actus. ſcd̓o mō non. veriꝰeī et certius dicit̉ bonꝰ vel iuſtus ꝗ iuſte oꝑatur: ꝙͣ ꝗ habilis eſt ad oꝑandū. ¶ Ad ea q̄ ꝯtraria ꝑte obijciunt̉. quoquedam dubitatōeꝫ nō immerito habēt. rn̄dendū eſt. et pͥmo ad illud qd̓ obijcit̉ ꝑ ſil̓e de illo ꝗ caret vſu li. ar. et quihabet caritatē in habitu. Ad qd̓ pōt dici. ꝙ nō eſt ſimile.qꝛ carens lib̓. arb̓. vſu. in nulla ſpeciali virtute mouet̉ necmoueri pōt inꝙͣtum hmōi: ſed hn̄s caritatē in habitu pōtmoueri ſpeciali v̓tute: et hoc ſufficit et ad merituꝫ ⁊ ad ſatiſfactōeꝫ. vnde minor ē falſa .ſ. hec. ieiunās habitu caritatis tm̄ eſt hmōi .i.on habenti vſum li. ar. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉. ꝙaffectus ⁊ intentio oꝑi nomen imponitvn̄ et ſpāli operi ſpālis intentio ⁊cͣ. pōt dici ꝙ nō ſolū ſpēcialis affectꝰ vel intentō nomē imponit operi ſpāli: ſꝫ ⁊ intentō et affectus generalis. vn̄ ſi aliꝗs intret religioneꝫ excaritate vt ſatiſfaciat ꝓ pct̄is ſuis ⁊ vitā mereat̉ eternam⁊ hanc intentōeꝫ hēat actualiter qn̄ intrat vel intrare diſponit: non oportet aoc ꝙ ſatiſfaciat vel mereat̉ ꝙ poſtea in ſingulis actꝰus ſuis habeat primā intentiōeꝫ: ſedſufficit ꝙ ſolū in habitu illā habeat ⁊ totū qd̓ facit ad illārefert̉. ¶ Adſtea q̄rit̉. vtꝝ inchoans ſatiſface̓ invel ex caritate. ⁊ poſtens a caritate ꝯſūmat inceptū ſatiſfaciat ⁊cͣ. pōt dicis meret̉ aūt ſatiſfacit niſi incaritate. nec eſt aliqd̓ opus ex caritate niſi ſit in caritate.