ibi eēt. ⁊ ita nō eēt virtus cardinalis. ⁊ ꝯſtat ꝙ n̄ ē theologica. igit̉ ⁊cͣ. ¶ Pre. ꝗ hꝫ vnā virtutē hꝫ oēs. ſꝫ ꝗ hꝫ caritatē nō nccͣio hꝫ ieiuniū. ¶ Pre. nihil quo ꝯtingit n̄ male vti eſt virtus vel actus virtutis: ẜm Auḡ. diffinienteꝫvirtutē. Uirtus ē qualitas bona mētis ⁊cͣ. ¶ Pret. Seneca. virtus nullo honeſtamēto indiget. ſꝫ oīs ieiunatiorequirit hͦ ẜm Caſſianū ⁊ Yſido. ¶ Pre. omīs virtus hꝫdelectatōꝫ ẜm ph̓m. ij. Ethicoꝝ. vbi dr̄. Quiſꝗs .n. remouet̉ a carnalibꝰ voluptatibꝰ: ⁊ hocipſo gaudet caſtus ē: n̄qui triſtat̉. ieiuniū nō hꝫ delectatōꝫ. gͦ ⁊cͣ. ¶ Pre. oīs motus virtutis ē ẜm naturā ⁊ aliꝗd ſupͣ. ſꝫ ieiuniū ē ꝯͣ. gͦ ⁊cͣ.¶ Pre. cibari eſt opꝰ nature: circa qd̓ eſt abſtinētia ieiunij actus. actus aūt abſtinētie ſpectat ad naturā. ſꝫ opusnature nō eſt opꝰ virtutis. ſꝫ determīare ꝗd ⁊ qn̄ ⁊ quātūꝯuenit ſumere in cibū: ⁊ hͦ eſt opus artis medicine. gͦ cuꝫiſta oporteat in ieiunio ꝯſiderari: ieiuniū eſt potius arsvel opus artis medicine ꝙͣ virtus vel opꝰ v̓tutis. ¶ Rn̄ſio. Ieiuniū accipit̉ dupl̓r. general̓r ⁊ ſpēal̓r. General̓radhuc duobꝰ modis. Uno mō ẜm ꝙ eſt abſtinētia ab oīiniꝗtate vel peccato. vn̄ Math̓ .xvij. hͦ genus demoīoꝝ.Glo. ieiuniū generale eſt nō tm̄ ab eſcis: ſꝫ etiā ab omībꝰiꝗtatibꝰ ⁊ omībꝰ illecebris ⁊ vicijs abſtinere. De hͦ ienio dr̄ ab Auḡ. ſuꝑ Ioh̓eꝫ. ⁊ habet̉ de conſe. di. v. Ieiuniū. ibi dr̄. Ieiuniū magnū ⁊ generale eſt abſtinere abiniꝗtatibꝰ ⁊ illicitis voluptatibꝰ ſeculi. qd̓ eſt ꝑfectum ieiuniū in hoc ſeculo. qͣi quadrageſimā abſtinētie celebramus: cū bn̄ viuimus ⁊ ab illicitis voluptatibꝰ abſtineamus. Alio modo ſumit̉ adhuc general̓r ẜm ꝙ ꝯſiſtit ī abſtinendo a cibo ſimpl̓r. nō ꝯtrahendo ad tale tempꝰ veltaleꝫ cibū vel hmōi. Primo mō ſumptū eſt generale om̄ivirtuti vel actui omīs virtutis. Scd̓o mō ē general̓r oīsvirtutis qua regit̉ os ⁊ moderat̉. ⁊ ſic ſumpto ieiunio cōuenit diffinitio yſid̓. que ē. ieiuniū ē ꝑſimonia victꝰ ⁊cͣ.Special̓r aūt ſumit̉ pluribus modis. vt infra patebit.¶ Ad illd̓ qd̓ obijcit̉ ſcꝫ ꝙ virtus nō ſanat paſſiones corporis ⁊cͣ. pōt dici ꝙ quedaꝫ ſunt paſſiones ſiue peſtes corporis ſimpl̓r: ſic̄ infirmitates corꝑales naturales. Quedam ſunt paſſiones ſiue peſtes que ſunt reliꝗe pct̄i: ⁊ ꝓuocatiue ⁊ excitatiue ad peccatū. pͥme nō ſanant̉ virtutibus: ſꝫ ſecūde. ¶ Ad aliud qd̓ obijcit̉. omīs virtus ē exēplaris vel exemplata. pōt dici ꝙ quidā ſunt actus v̓tutūquoꝝ eē determinatū eſt in ꝑfectōe: vt actus dilectōis. ⁊ſi ꝗ hn̄t hmōi. Quidā aūt determināt̉ in quadā imꝑfection: vt ſunt actus cardinaliū in via. Quidā ſunt qui aliꝗd hn̄t ꝑfectōis: aliꝗd imꝑfectōis. Quoꝝ gͦ eē determīat̉in ꝑfectōne: hn̄t exemplar in deo. quoꝝ aūt eē eſt in imꝑfectōne ẜm ꝙ hmōi nō hn̄t exemplar in deo. Qui habentaliꝗd ꝑfectōis aliꝗd imꝑfectōis. inqͣtū hn̄t aliꝗd ꝑfectionis hn̄t exemplar in deo: ſicut ē de actu credēdi. Ieiuniūaūt determīat̉ in imꝑfectōe. ꝓpter qd̓ ⁊cͣ. Ex his pꝫ ī ꝑtern̄ſio ad illud qd̓ ſequit̉. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉. oīs virtꝰcardinalis hēbit actū ī patria. pōt dici vt tactū ē. ꝙ quidam ſunt actus virtutū ꝑfecti: quidā imꝑfecti: quidā habentes aliꝗd de vtroqꝫ. Actus virtutū ꝗ ꝑfectōꝫ determināt erūt in patria. qui imꝑfectōnē ſimpl̓r nequaꝙͣ inqͣtūhmōi. vn̄ ẜm augͦ. vj. muſice. Prudentia remanebit ī patria ⁊ alie cardinales virtutes. nō ẜm actus eaꝝ in via ꝙdicūt aliꝗd imꝑfectōis: ſꝫ ẜm actus ꝑfectōis qui nihil dicūt imꝑfectōis. vn̄ ẜm ipſum prudētia remanebit ī pat̓aẜm actu ꝯtemplatōis. tꝑantia ẜm actū ſanctificatiōis .i.mūdicie. fortitudo ẜm actū impaſſibilitatis. iuſticia ẜmactū ordinatōis. vt ſic gͦ ad vnū dicere ẜm ꝙ manebūt inpatria: hn̄t exemplar in deo: etſi n̄ ſimpl̓r ẜm ꝙ ſūt ī via.Uirtus gͦ q̄ hꝫ actū ꝑfectū manebit ẜm illū actu ⁊ hꝫ exēplar in deo. que hꝫ imꝑfectū oīno nō manebit in patria:nec hꝫ exemplar in deo. ſꝫ ẜm ꝙ hꝫ aliꝗd ꝑfectōis tm̄ manebit ibi. ¶ De ieiunio dicūt quidā ꝙ hꝫ actū in patria.nō eundē in ſpecie: ſꝫ in genere .ſ. carne ſubeſſe ſpiritui velſubiectū eſſe. vn̄ aliū hēbit actū ibi: ⁊ aliū hꝫ h̓. ⁊ iō dicit̉rina futuri: qꝛ ī futuro oīo abſtinebimꝰ a cibocorꝑali. vn̄ aliū hēbit actū ibi ⁊ h̓. Poſito ꝙ virtꝰ ſit: dicūt quidaꝫ ꝙ actus eius dicit priuatōeꝫ. vn̄ nō hꝫ exemplar in deo. Alij dicūt ꝙ poſitōꝫ dicit in ꝑte: ⁊ priuatōꝫ īꝑte. ⁊ ſic vno modo manebit in patria: alio mō nō. pͥmꝰaūt modus ꝓbabilior eſt. ¶ Ad euidentiaꝫ predictoruꝫnoͣ. ꝙ actus cardinalium ponunt̉. vjo. muſice ꝑ potentiaꝫpreter actū fortitudinis: qui ibi dicit̉ impaſſibilitas. Inxvij. de trini. ca. ix. ponunt̉ illarum actus ꝑ priuatōeꝫ inpatria. In li. de veris virtutibꝰ ad Macedoniū nō poītAugꝰ. diſtinctas figuras: nec diſtinctos actus earuꝫ. ſedvnam virtuteꝫ ẜm vnū actū illius. In. vj. gͦ muſice poſtdiſcipulus argumentatus eſt: nō vident̉ eē in patria nvirtutes. ⁊ augꝰ. oſtendit immo ꝑ expoſitōeꝫ cuiuſdā auctoritatis ſic addit. Sed ſiue hoc in his verbis ſiue illudintelligendū ſit: tu ne negabis in illa ꝑfectione aīaꝫ conſtitutam ⁊ cōſpicere veritateꝫ ⁊ immaculatā materie: ⁊nihil moleſtie pati poſſe ⁊ vni deo ſb̓di: ceteris v̓o ſupereminere naturis. Diſcipulus. immo oīno aliter beatiſſimā ac ꝑfectiſſimā eſſe poſſe nō video. Augꝰ. hec gͦ cōtemplatio. ſanctificatio. impaſſibitas. ordinatio eius. aut ille ſunt quatuor ꝑfecte atqꝫ ꝯſummate: aut ꝓ iſtis virtutibus quibꝰ conſtituta in laboribꝰ vtit̉ aīa: tales quidē potentie in eterna vita ei ſunt ſꝑande. hec aūt aucͣtas parūtn̄ premiſſa. ¶ Item in li. de trini. ſic dicit. Immortaliseſt oīno iuſticia: nec in illa eſſe beatitudine deſinet. ſꝫ talis ac tanta erit ꝙ ꝑfectior eſſe non poſſit. fortaſſis ⁊ alietres virtutes. prudentia ſine vllo iam ꝑiculo erroris. fortitudo ſine moleſtia tolerandorū maloꝝ. temꝑantia ſinerepugnantia libidinū in illa felicitate ſint. vt prudētie ſitnullū deo preponere vel equare: fortitudinis ei firmiſſime coherere: temꝑantie ſit nullo affectu delectari ab eo.¶ In li. ad Macedoniū ſic ait. Una ibi virtus erit ⁊ idipſum erit virtus primūqꝫ virtutis. ꝙ dicit in ſanctis eloquijs homo qui hoc amat: mihi aūt adherere deo bonuꝫeſt. hec .n. exigit plena ⁊ ſempiterna ſapīa eadēqꝫ vita veraciter iam beata. ꝑuentio quippe ad eternū ac ſummuꝫbonū cui adherere eſt finis boni noſtri. dicat̉ hic ⁊ prudentia: qꝛ ꝑſpicaciſſime adherebit bono qd̓ nō amittat̉.⁊ fortitudo: quia fortiſſime adherebit bono vbi nō corrūpat̉. ⁊ iuſticia: quia certiſſime adherebit bono vnde nonauellat̉. ⁊ tꝑantia: qꝛ caſtiſſime adherebit bono cui merito ſubijciat̉. Ponunt̉ etiaꝫ iſtaꝝ virtutū actus ẜm ꝙ dicūtur eſſe virtutes actus purgati animi. ⁊ hoc ꝑ priuationeꝫ ẜm ꝙ Macrobius recitat a Plotino diffinitioneꝫtemꝑantie. ⁊ temꝑantia nō eſt mūdanas cupiditates repellere ſed obliuiſci. ⁊ ẜm hūc moduꝫ loquit̉ de alijs. ẜmhoc poteſt conſimilit̓ poni actus ieiunij manere ī patrianon ꝙͣtum ad refrenationeꝫ gule: ſed quietationeꝫ ꝙͣtuꝫad gule appetitum ſiue quieteꝫ. Dicendū eſt gͦ. ꝙ ieiuninon tm̄ nomīat virtuteꝫ ſed imꝑfectōneꝫ. ⁊ ꝙͣtum ad hocnō erit in patria: ſicut ⁊ credere. ⁊ ideo non denoīat deuꝫſicut ⁊ alie quedam. ¶ Ex his patet rn̄ſio ad illud qd̓ ſequitur. qꝛ tactum eſt qūo virtutes cardinales hn̄t actusin patria: ⁊ qūo ieiunium ⁊ qūo non. ¶ Ad illud qd̓ obijcitur. ꝙ ieiunio contingit male vti ⁊cͣ. poteſt dici ꝙ accipiendo ieiuniuꝫ vt eſt ornatum debitis circūſtantijs: noncontingit eo male vti. ⁊ ſic ſumptum eſt virtus vel actusvirtutis. Si auteꝫ accipitur vt eſt actus nudus: ꝯtingiteo male vti. ¶ Ad illud quod obijcitur. ꝙ qui habꝫ vnaꝫhabet omnes ⁊cͣ. poteſt dici ꝙ qui habet ieiunium habetomnes virtutes. dico vt eſt ornatum debitis circumſtantijs. ⁊ ꝙͣtum ad illud qd̓ virtutis eſt: non inqͣtū eſt actusnudus: ⁊ addens aliquid quod eſt defectus ⁊ imperfectionis. ſicut qui habet virtutes habet virginitatem ꝙͣtumad illud quod virtutis eſt .ſ. continentiam: non ꝙͣtum adillud quod ſuꝑaddit de ſtatu. nec tamen ſequitur. qui habet virtutes eſt virgo: quia nomen virginitatis magis ēnomen dicens ſtatu ꝙͣ virtutē. ¶ Ad hoc qd̓ obijcit̉. ꝙ nulla virtus indiget honeſtamēto ⁊cͣ. pōt dici ꝙ ieiuniū ẜmꝙ dicit actū ſuis circumſtātijs informatū: ſic aliqͦ monon indiget honeſtamento alio ꝙͣ ſuis circumſtantijs debitis. ⁊ ẜm hoc ē virtus vel actꝰ virtutis. Si aūt accipit̉
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten