Queſtiopugnat inqͣtū in illo eſt aliꝗd in rōne honeſti: nō ēiū ad illud. immo potius impedimntū. ¶ Ad alid̓qd̓ obijcit̉. dd̓m ꝙ afflictio carnis diminuit virtutē nat̉eita ꝙ ſit debilior ad aliquē actū. dūmodo fit ex hͦ expeditior ad aliū actū lōge vtiliorē ⁊ honeſtiorē: nō ē malum. ⁊ſic eſt in ꝓpoſito. Per afflictōꝫ .n. carnis debilitat̉ hō ꝙͣtū ad exercitiū opeꝝ inferioꝝ. roborat̉ tn̄ ꝙͣtū ad oꝑa ſupiora exercēda. ¶ Ad illd̓ qd̓ obijcit̉. ꝙ ꝗlibꝫ tenet̉ dilige̓ximū ſicut ſemetipſuꝫ. vn̄ formā diligendi accipit hō aſeipſo. Pōt dici ꝙ duplex ē motus caritatis. elicientis: ⁊imꝑantis. ꝙͣtū ad motū primū debet ꝗlibet diligere aliūſicut ſemetipſuꝫ .i. ad id ad qd̓ diligit ſeipſuꝫ. n̄ aūt ꝙͣtūad ſecundū: qꝛ nō debeo illa oīa ex caritate imꝑare ꝓxīoq̄ ⁊ mihi. debeo tn̄ velle illū bn̄facere ⁊ in bonis ꝓficere.¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ ꝑ ſimile de gubernatione maiorismūdi ⁊ minoris. pōt dici ꝙ nō vſqꝫquaqꝫ ſil̓e eſt. deꝰ eniꝫgubernat ſic maiorē mundū: ꝙ etſi in aliqͣ ꝑte defice̓t: nōnputaret̉ dn̄o ſꝫ aīe. ita eſt cōiuncta admīſtratio corꝑismēbroꝝ ꝙ ſi deficerent aīe imputaret̉ ⁊ peccaret. Deꝰeniꝫ etſi gubernet mūdū ⁊ ꝑtes: nō tn̄ eſt aliqͦ debito ad hͦobligatꝰ. ſic̄ ē aīa ad corꝑis ⁊ mēbroꝝ gubernatōꝫ. rōnecuiꝰ aīa peccaret ſi corpꝰ deficeret: ⁊ maxīe ꝙͣtū ad eſſe ingenere moris. Pre. ꝯditor mūdi ita inſtituit mūdū in ſuiꝯditōe. ꝙ ſꝑ ſtaret in illa ordinatōe ⁊ oꝑatiōe in ꝗbꝰ inſtitutus erat. ⁊ hͦ mediante influētia v̓tutis diuine. p̄t̓ eanihil accidit incōueniēs mūdo ex actibꝰ ꝓprijs circa ꝑtesillius exercitatis. mīor v̓o mūdus .i. hō rōne lapſus illiꝰſi ageret ſiue exercet ꝓprios actꝰ: ſeip̄m deſtrueret ⁊ ī nihilū redigeret: ⁊ fieret ſociꝰ eius ꝗ nō ē Iob. xviij. ꝓpter hͦne incurrat hͦ incōueniēs: ncc̄e ē vt afflictiōibꝰ corꝑalibꝰcoerceat̉ impetus illius ⁊ ꝓnitas ad malū ⁊ erigatur ⁊dirigat̉ in bonū. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉. ꝙ nihil qd̓ ex caritate eſt diligibile ē expugnādū ⁊cͣ. pōt dici ꝙ caro duoꝯcernit in ſe. ſcꝫ naturā ⁊ vicioſitatē. rōne nature ē diligibilis: rōne vicioſitatis nō ē ⁊ligibilis. īmo rōne hmōi ēaffligēda. Sil̓e de iudice ꝗ punit latronē nō rōne qͣ ē hō:ſꝫ qꝛ e latro. ⁊ nō punit naturā: ſꝫ culpā. ¶ Ad illd̓ qd̓ obijcit̉. ꝙ punire ꝑtinet ad ſummū iudicē: in cuiꝰ inꝓprie ⁊ ꝑ ſe ꝯmittit̉ peccatū ⁊cͣ. pōt dici ꝙ ipſe ſummꝰ iudex ī vita iſta ꝯſtituit hoīes iudices ſub illo ſine loco ſui.vn̄ ille ꝗ poſuit an̄ hoīeꝫ vitā ⁊ mortē. Eccͣi .xv. ⁊ dedit illi libertatē vtad qd̓ vellet ſe cōuerteret: voluit hoīeꝫ eſſecē. vt ſi ad mortē ſeuerteret: quadā mortetificatōe ſeuniret ⁊ ſic iudicē ſummū placaret. ¶ Ad aliud qd̓ obijcit̉. ꝙ deus punit pct̄m ſufficiēter vel inſufficiēter ⁊cͣ. pōt dici ꝙ cū ſumꝰ in hac ꝑegrinatione: ſumus in foro miſcd̓ie in quo multū remanet penitendū. vn̄ h̓ nō punit deꝰ ſufficiēter iuxͣ qd̓ reꝗͥrit forū iuſticie: ſꝫ in inferno. ¶ Ad hͦ qd̓ dicit̉. ꝙ ſi n̄ punit ſufficiēt̉aliꝗd eſt inordinatū in regno. pōt dici ꝙ ſi tꝑe benignitatis ⁊ gratie currēte nō punit dn̄s ſufficiēter ẜm ſufficienr hē aliqd inordiua Orit foꝝ itū in regno eiꝰgis cōueniētiꝰ ordīatū.īmo ex hͦ eſtordo .n. iurisrit. ꝙ in tꝑe gr̄e ⁊cd̓ie miſcd̓ius agatiſcd̓ie ꝙ in tꝑe iuſticie. ¶ Ad aliud pōt dici. ꝙ īlūtas ſiue li. ar. ꝑſeꝗt̉ naturā viciatā:naturā .n. ꝑſequēdo ⁊ natuſeipſaꝫ affligit. tanta eſt .n. carnis ⁊ aīe alligātia. ꝙ nō pōt ipſa caro affligi qn̄ ⁊ aīa ipſa ſiue volūtas afflieat̄. ¶ Ex hͦ pꝫ rn̄ſio ad illud qd̓ ſeꝗt̉ .ſ. ꝙ auctorPōt etiā addi ꝙ ẜm Aug. aīa delectatur duobꝰmodis. ꝑ ſeipſaꝫ ⁊ ꝑ corpus. ideo iuſte triſtari⁊ puniri dꝫ dupl̓r: in ſe ⁊ ꝑ corpꝰ. Sap̄. xj. ꝑ que peccatquis ꝑ hec puniet̉ cū macerat̉ caro ipſa ledit̉. ſꝫ afflictioꝓprie nō eſt niſi in aīa. vt ſi diligereꝫ ſtatuā ⁊ aliꝗs frangeret illā. ipſa fractōe nō lederet̉ ſtatua: ſꝫ ipſa afflictio īme tm̄modo caderet. ſic eſt h̓. vnde ꝓprie quelibꝫ afflictioaīe eſt: ſicut ⁊ peccatū. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉. ꝙ gladiushomicide nō ē puniēdus. pōt dici ꝙ gladiꝰ nō eſt vnitusgladiatori: ideo ſua leſio nō eſt alteriꝰ afflictio. Nō ē ſicde carne cui ē aīa vnita. vn̄ ſua pena ē pēa aīe. ¶ Ad illd̓.xcvij.qd̓ obijcit̉. ꝙ bn̄faciendū eſt inimico ⁊cͣ. pōt dici ꝙ veruꝫeſt: ſꝫ non ſic vt ipſo beneficio fiat ipſi benefico grauior ⁊inimico deterior: quia tūc fieret bn̄ficio illo peior. ⁊ ſic hͦmagis eēt illi male faciēdū ꝙͣ bn̄. ſic caro fit inimica aīeqn̄ nimis fouet̉ ⁊ magis inimicat̉ ⁊ aduerſat̉ ſpūi: ⁊ minus ei ſubijcitur. ideo non eſt delectabilit̓ fouenda: ſꝫ diſcreta maceranda. hoc etiam ꝓdeſt ipſi carni. Per hocenim conſequit̉ quaternā gl̓am ⁊ eternaꝫ ſcꝫ quatuor dotes. ¶ Ad aliud dicenduꝫ. ꝙ naturale eſt ⁊ iuſtum diligere ⁊ fouere carnem: ſed ſic vt ſpiritui ſeruiat. ⁊ hoc eſtꝙ tenuiter ⁊ parce. ¶ Ad aliud dicenduꝫ. ꝙ duobus modis fit homicidiū. Uno modo qn̄ quis intendit mortemalicuius ⁊ iſte eſt homicida peſſimus. Alio modo qn̄ ꝙnon intendit morteꝫ alicuiꝰ: ſed agit rē illicitam ad quconſequit̉ mors alicuius. vt cum quis proijcit iaculā cōmuni platea: ſꝫ a caſu occidat homicida dicitur. Neutroiſtorum modoruꝫ macerans carnē homicida debet dici.Primo modo non: quia per hoc nō intendit ſe occidere:ſed ꝓ peccatis ſatiſfacere ⁊ gl̓am eternam mereri. Et ſecundo modo macerare carneꝫ diſcrete nō eſt opus illicitum: ſed vtile valde. ꝓpter quod nullo modo dicendus ēhomicida. ¶ Ad illud quod obijcitur. ꝙ omīs paſſio magis facta abijcit a ſubſtantia: verum eſt cum nimia violētia ⁊ indiſcrete. tanta enim poſſet fieri indiſcretiōe ꝙ homicidium merito interpretaret̉: ⁊ ꝙ ſine pct̄o graui nonMęmbrū ſecūdūEquit̉ de ieiunio de quo ꝓcedit̉ ſic. Prīoquerit̉ de quidditate. Scd̓o de qualitate.¶ Tercio de modo. Quarto de inſtitutione.Quinto de efficacia. Sexto de neceſſitate.Septimo de temꝑe ieiunij. Octauo de ſolutōne. ¶ Primo gͦ querit̉ d̓ quidditate ieiunij. hoc eſt querere quid ſitieiuniū. Et qꝛ diffinitio indicat quid eſt diffinitū. ⁊ plures inueniūtur diffinitōnes aſſignate de ieiunio: de illiseſt ſingillatim querendū. Primo gͦ querit̉ de diffinitioneieiunij que habet̉ ab Yſido. li. vj. ethymo. que talis ē. Ieiuniū eſt ꝑſimonia victus ⁊cͣ. Scd̓o. de illa quam ponityſido. li. de officō. xlij. ca. que eſt talis. Ieiuniū ē res ſancta opus celeſte ⁊cͣ. Tercio. de illa que ponit̉ cōmunit̉.ſcꝫ ieiuniū eſttia a cibo ⁊ potu ẜm formam eccleArticulus primus¶ Dprimū querit̉ de hac diffinitōe Yſido. Ieiuniū eſt ꝑſimonia victus abſtinētiaqꝫ ciboruꝫ:ſic. Nihil debet diffiniri per duplex genus vl̓ꝑ idē repetituꝫ. ſꝫ iſta diffinitio data eſt ſic. qꝛ vel cibus ⁊victus idem genus ſunt: vel victus eſt aliud genus ⁊ cibꝰaliud. ¶ Iteꝫ ꝑſimonia ⁊ abſtinētia ideꝫ ſunt. ꝑſimoīa eīvt dicit Yſido. dicit̉ qͣi ꝑca ſemonia. ſemos aūt dr̄ cibus.ideꝫ gͦ eſt ꝑſimonia ⁊ abſtinētia vt videt̉. ¶ Pre. cibus ⁊victus vel ſunt ideꝫ vt ſi extendat̉ cibꝰ ad potū: vel cibuseſt ꝑs victus ſi ꝓprie ſumūt̉. nō igit̉ debet vtrunqꝫ poni.¶ Pre. vt vult Yſido. ꝑſimonia eſt ꝑca ſemonia. vnd̓ ꝑſinonia ꝑcitatē importat in vſu actuali cibi vel victꝰ. ſꝫ ſic̄qui viuit viuus ē: ſic ꝗ ieiunat ieiunus ē. ſꝫ in vſu actuali cibi ſiue victus n̄ ē vtēs ieiunꝰ. gͦ ieiunanti ſiue ieiunonō ꝯuenit ꝑſimonia victus. ¶ Pre. Yſido. xx. li. ethymo.epule ſimplices in duo nccͣia diuidunt̉. panē ſcꝫ ⁊ vinū.⁊ duo ſunt ſuꝑflua: que terra ⁊ mari veſcēdi ca exꝗrūt̉.ſꝫ abſtinentia in ieiunio debet eē a ſuꝑfluo. in comeſtioneaūt panis ⁊ vini ⁊ piſciū nō abſtinet̉ a ſuꝑfluo. gͦ non eſtin tali comeſtione abſtinentia quam requirit ieiunium.quod videtur falſum: quia ieiunium tale indicit̉ ab eccleſia. igitur vt videtur male diffinitur ieiuniū ꝑ abſtinētiaciboꝝ. ¶ Pret. ieiunium inſtitutū eſt ad carnis afflictōꝫvn̄ Leuit̉. xxiij. Oīs aīa q̄ nō afflixerit ſe die hac: ꝑibit d̓populo ſuo. ſed in dicta diffinitōne nihil ponit̉ qd̓ indicet afflictionē. gͦ diminute data eſt. ꝑſimonia eniꝫ ⁊ abſti-
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten