Druckschrift 
4 (1482) In hac quarta pte summe Alexandri
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

nis recedimus a peccato. qꝛ reprimit̉ ꝯcupīa ē mat̓oīm vicioꝝ. j. Pe. iiij. Qui paſſus ē in carne deſijt a peccatis. Pret. ſe affligit peccatū punit: ita qd̓ iuſtuꝫeſt facit. Pret. afflictōꝫ carnis de hoſte nr̄o .ſ. de ꝯcupiſcētia triūphamꝰ. Pret. voluntatē nr̄aꝫ diuīeformamꝰ. Ex his omnibꝰ pꝫ afflictio eſt opꝰ virtutis. Cōtra .j. Thimoth̓. iiij. Exercitatio corꝑis ad modi vtilis ē. Et dicit glo. corꝑalis exercitatio in te fatigas ieiunādo vigilādo abſtinēdo: ſunt frena carnis. ſedopꝰ virtutis ad multū vtile ē. carnis mortificatō eſtopꝰ v̓tutis. Pret. Ephe. v. Nemo vnꝙͣ carnē ſuā odiohabuit. loꝗt̉ hoīe ordīato: qꝛ deſperatꝰ bn̄ ſe hꝫ odio.ſꝫ carnē ſua affligit: carnē ſuā odit. ē ordinatꝰ: quaēhmōi facit opꝰ virtutis. Pret. ph̓s. in hoīs melior eſtactꝰ ꝙͣ potētia. ſꝫ potētie nr̄e ꝯcupiſcibiles bone ſūt: qꝛ nature ſunt. qͣre actꝰ eaꝝ boni. impedire repͥme̓ actuseaꝝ ē opꝰ v̓tutis. ſit per carnis mortificationeꝫ ⁊cͣ. Pre. auḡ. li. iij. de li. ar. diſtinguit tria genera bonoꝝ.Sūt .n. vt dicit bōa maxīa. media. infima. dic̄ virtutes ſint de maxīs bonis ꝗbꝰ nemo male vtit̉. ſꝫ qꝛ ml̓tiheretici hypocrite mortificāt carnē ſuā nihil prodeſteis. carnis mortificatio ē v̓tꝰ nec opꝰ virtutis. Pre.Tulliꝰ diffinit virtutē. hmōi diffinitōꝫ approbat auUirtꝰ ē habitꝰ mētis ī modū nature rōni ꝯſentaneꝰ. ſꝫflictio carnis ē nature expugͣtiua: ꝯſentanea. ē v̓tꝰnec opꝰ virtutis. Pre. Damaſ. Uiciū ē auerſum ab eoqd̓ ē ẜm naturā in id qd̓ ē p̄ter naturā ꝯͣ naturā. ſꝫ affictio carnis ē ꝯͣ naturā nature repugͣt. qͣre potiꝰ ē v̓tꝙͣ viciū. Pre. ꝯformitas ē int̓ meritū p̄miū: ſic̄ eſt int̓gl̓am gr̄am. p̄miū aūt iocūdiſſimū ē: qͣre afflictio eſteius meritoriū. Pre. qd̓ repugͣt optimo ē via ad optimū. afflictō repugi felicitati ſit iocūdiſſima. qͣre ⁊cͣ.Pre. carnē ſua affligit virtutē nature dimittit. ita nature: qꝛ ē ꝯſentanea natue̓. qͣre ⁊cͣ. Pre. formādiligēdi ꝓximū accipit a ſeipſo: qꝛ tenet̉ ꝗlibet diligēꝓximū ſic̄ ſemetipſuꝫ. ſꝫ mortificare ꝓximū ſuū afflligcarnē ꝓximi ſui ē opꝰ virtutis. ſemetipſuꝫ mortifica carnē ꝓpriaꝫ afflige ē opꝰ v̓tutis. Pret. aīa imitaridebet deū in regēdo minore mūdū inqͣtū pōt: ſic̄ ip̄e maiorē gubernat. ſꝫ deus res maioris mūdi ſic āminiſtrat vteas ꝓprios motꝰ age ſinat: ẜm dicit augꝰ. qͣre aīa ſicdꝫ corpꝰ gubernae̓ mēbra corꝑis dꝫ ꝑmitte̓ ꝓprios actꝰagere. n̄dꝫ actus eoꝝ afflictōꝫ vel abſtinētiā impedire. Pre. nihil qd̓ debeat ex caritate diligi impugͣndū ēgēdū. corpꝰ ꝓpriū ē hmōi. Quatuor .n. ex caritateſunt diligēda. deꝰ. ꝓximꝰ. aīa ꝓpria. ꝓpriū corpꝰ. nullꝰ dꝫ ꝓpriū corpꝰ affligere. Pre. punitio pct̄i ad deumꝑtinet: qꝛ ẜm dicit augꝰ. Deꝰ dedecus culpe relinꝗtſine decore iuſticie. vn̄ peccatū relinꝗt impunituꝫ. Sedvſurpare diuinū iudiciū peccatū ē: facit ille ī ſe punit peccatū ꝓpt̓ peccatū corpꝰ ꝓpriū affligēdo. faceeſt opꝰ virtutis. Pre. deꝰ punit peccatū. aut igit̉ ſufficient punit ip̄m: aut inſufficiēt̉. ſi inſufficiēt̉: relinquitaliꝗd inordinatū in regno ſuo. qd̓ eſt incōueniēs dicere.orpꝰ ſuū ꝓpt̓Si ſufficient̉ punit ip̄m: dꝫ punire affligēdo. Pre. affligit corpꝰ ſuū. autſeꝗt̉ naturā:: aut penā. Si natura peccat: qꝛ natura ē bōa.ideo eſt ꝑſequēda. Si culpā: culpa n ē in carne.dꝫ in corꝑe ꝑſeꝗ̄ culpā. Si v̓o dicas ꝑſeꝗt̉ penā: pēs peccato ē iuſta. ꝑſeꝗt̉ qd̓ iuſtuꝫ ē: quare peccat. ita eſt coraffligēdū ꝓpt̓ pct̄m. Pret. iuſto iudiciopct̄o punit̉ auctor peccati: aliꝰ eo. ſꝫ face̓ pct̄m pōtniſi aīa: nec pct̄m niſi ī aīa. Math̓. xv. De corde exeūtcogitatōes male ⁊cͣ. tāgit̉ ibi genꝰ pct̄i: cordis: orisoꝑis. igit̉ aīa ſola affligēda ē pctō: caro. vn̄ Ioel̓. ij.orda vr̄a .i. aīas vr̄as pct̄o. veſtimentavr̄a .i. corꝑa vl̓ carnē. vn̄ Iob. x. pelle carne veſtiſti me Pre. caro ē inſtrumētū ſiue organū aīe. ſꝫ qn̄ interficit hoīeꝫ: punit̉ gladiꝰ ſꝫ hoīcida. ſil̓r. Pret. caro ē inimica ſpiritui. Gal̓. v. Co ꝯcupiſcit aduerſus ſpiritū. ſꝫ Micos vr̄os. ꝓuerbi. xxv.Si eſurierit inimicꝰ tuus ciba illū. Idē ro. xij. igit̉ excepto euāgelij apl̓i fouēda ē caro macerāda. Pre.ẜꝫ auḡ. qd̓ ē cōe oībꝰ ē nat̉ale. ſꝫ dilige̓ fouē carne cuilibet ē cōe. Ephe. v. Nemo vnꝙͣ carnē ſuā odio habuit: ſꝫnutrit fouet illā. igit̉ ē naturale. ſꝫ nihil ē a lege nat̉eniſi iuſtū. igit̉ iuſtū ē fouere carnē. ita macerare ē iniuſtū. Pre. ꝗcūqꝫ carnē ſuā affligit nccͣio ſibi vitaꝫ minuit. qꝛ oīs paſſio magis facta abijcit a ſub̓a. minimūieiuniū totiēs poſſet fieri finite .ſ. hoīeꝫ interfice̓t. igit̉ip̄m ſemel factū vitā minuit ī aliqͦ. igit̉ carnē affligens lꝫſemel mox ſe interficiat: tn̄ paulatim ſucceſſiue vi ſibi ſubtrahit. ē grauiꝰ pct̄m. Trenoꝝ. iiij. Meliꝰfuit occiſis gladio ꝙͣ interfectis fame. ſꝫ ſe interfice nll̓o licet. igit̉ nec carnē macerare. Rn̄ſio. dd̓m mortificare carnē ſuā ē opꝰ virtutis: qꝛ ē opꝰ a v̓tute: eſt advirtutē: ē ẜm virtutē. vn̄ ē opꝰ meritoriū inqͣtū ē a v̓tute: opꝰ ꝯſeruatoriū inqͣtū eſt ad virtutē. remouet .n. obſtaculū virtutis tollens ſiue potiꝰ minuēs impetū ꝯcupiſcētie. etiā opus ſatiſfactoriū inqͣtū ē ẜm virtutē. vn̄ gerit rōneꝫ ſacr̄i medicine ſpūalis .ſ. pnīe ē ſacr̄m purgans a culpa a ſeq̄la illiꝰ. Concedēdū mortificatōcarnis ſi fiat debito fine rectō vt ad reprimēdū motus ꝯcupīe: ſic opꝰ ſiue actus ē virtutis. Ad illud qd̓obijcit̉ pͥmo ꝯtra .ſ. exercitatio corꝑis ad modicū valet. Pōt dici ī natura ẜm lapſa ē duo ſunt .ſ. natura vicioſitas. Ex ipſo .n. lapſu natura cecidit in defectuꝫvicij eſt vicioſa. vn̄ lꝫ natura ſit ꝑſequēda: tn̄ vicioſitas ē ꝑſequēda. ſicut medicꝰ pōt tantū morbū remeuere niſi medicinā aliꝗd de eo qd̓ bonū ē decidat̉. ſil̓rpōt abijci vicioſitas niſi aliꝗd bono nature adimatur.Dico mera exercitatio corꝑalis ẜm mera eſt: paꝝvalet. tn̄ ẜm hꝫ ſacr̄ale multū valet. Pre. ꝯꝑatōe valetad modicū: qꝛ ꝯꝑatiōe pietatis valet ad oīa. ſic inteligit̉ apl̓s. Ad aliud dico. ſicut ſcidit paꝝ de carneua: facit ex odio carnis. ſꝫ ex amore ſanitatis ip̄iꝰ.ita tꝑaliter affligit carnē ſuā: facit ex odio carnis.ſꝫ ꝓpter bonū carnis: qd̓ caro in eterna bt̄itudine obtinebit. Ad aliud qd̓ obijcit̉. in bonis melior ē actꝰ ꝙͣ potentia ⁊cͣ. Pōt dici ẜm illud Auḡ. dicit naturā corruptam duo dicit: naturā corruptōꝫ. ſil̓r actꝰ potētiarūcorruptaꝝ ſunt boni: ideo ꝯpeſcēdi repͥmēdi. Adillud qd̓ obijcit̉. virtutes ſunt de maxīs bonis ꝗbꝰ nullus male vtit̉ ⁊cͣ. Pōt dici affligere carnē ꝓut dic̄ ſubſtantiā actꝰ ē opꝰ virtutis: ſꝫ ẜm exercet̉ cum debitiscircūſtantijs fine debito ē opꝰ virtutis. iſto actu inꝙͣtum hmōi nullꝰ male vtit̉. Ad illud qd̓ obijcit̉ de diffinitione virtutis eſt habitꝰ mētis ⁊cͣ. Pōt dici diffinitio illa eſt nature inqͣtū eſt reꝑatiua nature lapſe: ſꝫpotius virtutis vt ē informatiua nature bone inſtitute.qd̓ ptꝫ hoc: ph̓i nihil intellexerunt de natura lapſa.Uel pōt dici lꝫ afflictio hmōi repugnet nature lapſe ſiue corrupte ſibi relicte: non tn̄ repugͣt nature gr̄e adiute.immo illā ſubleuat ad ſuū optimū expedit. Ad aliudqd̓ obijcit̉. viciū ē p̄ter naturā ꝯͣ: ſil̓r afflictio carnisnature repugͣt. quare ⁊cͣ. Pōt dici ē natura in nobiseſt natura tm̄ vel vt natura. quedā ē natura rōnal̓ ſiuenatura vt. Licꝫ afflictio repugnet nature vt natura: tn̄ rōnali. quia iſta attēdit delectatōꝫ ſimpl̓r: temporaleꝫ vel vt nūc. afflictio ē opꝰ virtutis hmōi delectationi ſimpl̓r ꝯſonat: lꝫ repugnet tꝑali. Ad aliud qd̓obijcit̉. cōformitas ē inter p̄miū meritū ⁊cͣ. Pōt dici verū eſt habita ꝯſideratōe ad illud qd̓ ē formale ī illis. hec ē gr̄a ē informatiua meriti inqͣtū ē gr̄a. ſil̓rmij inqͣtū eſt gr̄a ꝯſummata. ſꝫ habita ꝯſideratōe ad ilqd̓ ē in illis materiale: eſt diſſonātia maxīa. ſicut interactū afflictiuū actuꝫ ꝯfortatiuū delectatiuū. Adqd̓ obijcit̉. afflictio repugnat felicitati: ita eſt viaad illaꝫ ſimpl̓r ⁊cͣ. Pōt dici in optimo ſiue ſummo bo eſt aliꝗd in rōne ꝯmodi aliꝗd ī rōne honeſti. quodaūt repugnat ei inqͣtū in illo eſt aliꝗd in rōne ꝯmodi: bn̄eſt ductiuū ad illud. vtpote illud qd̓ eſt miſerie hūane. qd̓