Queſtioitori ſanitatisfideles. Alia rō eſt exhibitio honoris lar⁊ gratiarūactio ⁊ augmentū cultus dei ꝑ ꝯſequēs. ¶ Adillud qd̓ obijcit̉. ꝙ ſicut petitio ꝑegrini q̄ fit ꝓ infirmitaꝑegrinatōꝫ inceptā explere poſſit: videt̉ exte tollenda vtaudienda ⁊cͣ. IPōt dici ꝙ petitō in ſtimuli amotiōe n̄ debuit fieri ab apl̓o. nec ſibi ꝯgruebat ꝙ amoueret̉ a dn̄o.bn̄ .n. innotuit apl̓o. ꝙ ad ꝯmodū ſuū: immo ad ſalutemſuā fuerat illi datus ſtimulꝰ vt ipſe ꝓfitet̉. ij. ad coꝝ. xij.agnitudo reuelationū extollat me ⁊cͣ. vnd̓ glo.ibi. Ne menulus pungens carnē a deo datꝰ eſt mihi. i. adibideꝫ. ſtinmeā vtilitatē. ideo ſcꝫ ne magnitudo reuelatōnū extollatme in ſuꝑbiaꝫ. ⁊ poſt: dn̄s ad ꝯſeruatōꝫ humilitatis immiſit. Deus .n. ad hͦ iuſto nō ꝑcebat: vt eius virtutē ī infirmitate ꝑficeret. hec glo. Noticia gͦ apl̓i de vtilitate ſtimuli cā fuit: quare ꝯmotio eius n̄ fuit petēda. ⁊ ipſa vtilitas quare nō cōgruebat ſibi ꝙ eēt amotus. Pret. lꝫ qͦdāmodo impediebat executōꝫ officij ſui iniūcti: nō tn̄ impediebat ſimpl̓r. vn̄ lꝫ nō poterat exeꝗ officiū illd̓ ſine gͣuamine qd̓ illi intulit ſtimulꝰ ille: tn̄ exeꝗ potuit. ꝓpt̓erat illi expediēs ꝓpter executōꝫ officij vt eēt ſtimulꝰtus. Ex his pꝫ ꝙ nō eſt ſimile de releuatiōe infirmitatispͥncipis ꝑegrinatis: ⁊ apl̓i ſtimulū patiētis. ¶ Ad illudqd̓ obijcit̉. ꝙ egritudo impedit v̓tutes ẜm ph̓m. Pōt dici ꝙ quatuor ſunt genera virtutū ẜm Macrobiū. de hissͣ. vltima petitōne dn̄ice or̄onis. ¶ Ad illd̓ qd̓ obijcit̉. ꝙdep̄catio eſt ꝓ malis amouēdis ⁊cͣ. Pōt dici ꝙ bonū ē ⁊meritoriū orari ſiue deprecari ꝓ malis amouendis. nectn̄ cuiuſqꝫ eſt bonū nec ꝓ quibuſcūqꝫ malis. vn̄ argumētū peccat ẜm ꝯſequēs. Pret. licite pōt peti. ⁊ tunc potuitamotio mali ſiue liberatio a malo ſicut petit̉ in orationedn̄ica. ⁊ maxime qn̄ maluꝫ eſt cā faſtidij ⁊ impatiētie. ſic̄accidit frequēter. Sicut .n. ꝗbuſdā eſt melius viue̓ in diuitijs ꝙͣ in pauꝑtate: ſic melius eſt quibuſdaꝫ in ſanitatecorꝑali ꝙͣ in egritudine. ſꝫ ſimpl̓r loquēdo melius eſt penas pn̄tes ſuſtinere ꝙͣ eſſe ſine illis. ⁊ maxīe viris perfectis: cuiuſmodi fuit apl̓s. ¶ Ad illa que opponūt̉ ꝓ iſtaꝑte: pōt dici ꝙ reuera apl̓i petitio nō erat exaudiēda ſibiid eſt ad vtilitatē ⁊ ad ſalutē ſuā.Id illud qd̓ pͥmo obijcit̉. exquo p̄ceptū eſt ꝑſeuerare in diſciplina: illicitū eſtpetere liberari ab illa ⁊cͣ.pōt dici ꝙ frequēter in ſacraſcriptura dicūt̉ aliqͣ ꝑ modū p̄cepti q̄ vim p̄cepti nō obtinēt. vn̄ illd̓ qd̓ dicit apl̓us. In diſciplina ꝑſeuerate filij.is eſt hortatio ꝙͣ preceptū. Hortat̉ .n. apl̓s ad ꝑſeueatiēt̓ in flagellis. vn̄ glo. ꝑſeuerate vſqꝫ in finē indiſciplina patiēter ferēdo. ¶ Ad illd̓ qd̓ obijcit̉. ꝙ tribulatōnes ſint nccͣie ad ſpetere liberatōꝫ eaꝝ eſtpetere ꝯtra ſalutē. Dicendū ꝙ etſi tribulatiōes ſepe ꝓficiant ad ſaluteꝫ: nō tn̄ preciſe ⁊ cauſal̓r ſunt nccͣie ad ſanulꝰ apl̓i nō fuī p̄ciſa ſalutis: qꝛ etiamſtimulo amoto nō fuit illprecluſa via ſalutis. ¶ Ad illaduo que ſequūt̉ pōt dici. ꝙ lꝫ multijicatōe tribulatōnūꝓficiāt mēbra eccīe: nō tn̄ peccāt ꝗ petūt liberatōeꝫ alicꝰtribulatōis ſiue miſerie: ſꝫ meritorie pōt fieri hmōi petitio et ſi ex caritate fiat: ⁊ ad ſalutē ſui vel ꝓximi vel honorē dei. vt ſic̄ fortaſſe apl̓us meritorie petiuit ſtimuli amotionē: vt liberius officio predicatōnis ⁊ alijs hoīs poſſetvacare. ¶ Ad illud qd̓ poſt obijcit̉. ꝙ ꝑcuſſio diuīa ē purgatio pn̄tis vite ⁊cͣ. Pōt dici ꝙ lꝫ ꝑcuſſio dīna ſit cauſan̄qꝫ purgatōis: licet tn̄ aliꝗbꝰ cauſis petere liberationēab hmōi ꝑcuſſione. hmōi .n. ꝑcuſſiones vt ſtimulꝰ apl̓i: n̄ſunt directe ⁊ ꝑ ſe ad purgatōꝫ maloꝝ vel augmētū bonoꝝ: ſꝫ de ſapienti vſu ſanctoꝝ ꝗ ſapiēter vtunt̉ malis pene: ꝯſiderātes vitā iſtā plenā eē miſerijs: ⁊ ob hͦ ꝯtemnendā ⁊ querendā eē meliorē. Pret. vbi ignorat̉ volūtas deilicitū eſt velle ⁊ petere oppoſitū eius qd̓ vult deꝰ. ſic̄ contigit de altero duoꝝ angeloꝝ: de quibꝰ habet̉ Dan̄. x. qͦrūalter volebat liberatōꝫ ppl̓i: ⁊ alter nō. ⁊ vterqꝫ erat bonus ẜm Greḡ. ⁊ ꝯſtat ꝙ alter volebat qd̓ deus nolebat.ſic licitū fuit apl̓o velle amotiōꝫ ſtimuli cū ignoraret deivelle oppoſitEx his pꝫ rn̄ſio ad quedā q̄ ſequūt̉. ¶ Adilld̓ qd̓ obijcit̉. ꝙ petebat ex hiore ⁊cͣ. Pōt dici.xcvij.ꝙ illud verbū: ego hūane timēs ter dn̄m rogaui ⁊cͣ. n̄ intelligit̉ de hūano timore ꝗ malus ē: ſꝫ exponit̉ ſic. hūanetimes ſicut homo fragilis cui naturale eſt timere mortē.¶ Ad aliud obiectū qd̓ ſequit̉. dd̓m ꝙ lꝫ apl̓s in illa appetitione nō poſuerit ꝯditōꝫ actu: ſubintellexit tn̄ hītu. vnd̓cū modo petijt: ⁊ ſic nō peccauit. ¶ Ad aliud qd̓ ſeꝗt̉. dicendū ꝙ apl̓s gaudebat de pn̄tia ſtimuli: qꝛ ſciebat illuꝫdoloreꝫ eſſe a deo. ſꝫ neſciebat an̄ in futuro vellet deꝰ illuꝫdoloreꝫ remanere. vn̄ licitū fuit ei petere reſpectu futuriꝙ remoueret̉. ¶ Ad aliud obiectū qd̓ ſequit̉. dd̓m ꝙ petitio apl̓i nō fuit ſtulta ī genere: qꝛ ſepe orat eccīa ꝓ infirmitate tollenda. ſꝫ dicit̉ fuiſſe ſtulta reſpectu excellētie ꝑſone apl̓ice: qꝛ debuit cū maiori deliberatōe petere ꝙͣ petierit: ⁊ cum maiori diſcretōne. vnde eius petitio nō fuitvſqꝫquaqꝫ diſcreta. nō tn̄ fuit ꝯtra diſcretōꝫ ſimpl̓r: ſꝫ ꝯtͣdiſcretōꝫ ꝯſummatā. ¶ Ad ea ꝗbꝰ videt̉ ꝙ peccauit apoſtolus petēdo: ⁊ qꝛ petitio ſua fuit ſtulta ⁊ indiſcreta .i. ꝯͣdiſcretōꝫ ⁊ ꝯtra prudētiā. iaꝫ pꝫ rn̄ſio ex dictis qūo ſtulta ⁊ qūo indiſcreta. nec valet illud argumentū. petebat ꝯͣſe. gͦ ꝯtra caritatē. amotio .n. ſtimuli nō erat ꝯtra caritatē. amotus .n. aliqn̄ talis fuit ſtimulꝰ ſalua tn̄ caritate. ſꝫdicit̉ petiuiſſe ꝯtra ſe: qꝛ ſtimulꝰ ille oꝑabat̉ ei in bonū.videlꝫ ad ꝑfectōeꝫ virtutis. vn̄ nec ex his ſeꝗt̉ ꝙ peccauerit petēdo ſtimuli amotōꝫ.Queſtio. xcvij. de ieiuīo.Icto de illa ꝑte ſatiſfactōis qua penitēs ordinat̉ ad deū .ſ.de or̄one: dd̓m ē de ꝑte qͣ penitēs ordīat̉ad ſe .ſ. de ieiunio. ⁊ qꝛ mortificatio carnis eſt qͣi ſuꝑiꝰ ad ieiuniū. Primo querit̉ de mortificatōe carnis. Scd̓o de ieiunio.Nlembrū primūRimo gͦ querit̉. vtꝝ mortificatō carnis ſitactus virtutis vel nō. Ꝙ ſic videt̉. Leuit̉.xxiij. Affligetis aīas vr̄as ⁊ offeretis olocauſtū dn̄o. ⁊ poſt. Oīs aīa que afflicta nōfuerit: ꝑibit de ppl̓o9. Glo. qꝛ n̄ ſequit̉ humiliatōꝫ xp̄iqui ſe humiliauit vſqꝫ ad mortē. Ex illo textu arguit̉ ſicOmne illd̓ cucarētia perit aīa: eſt virtus vel actꝰ virtutis. mortifictio carnis eſt tale. gͦ ⁊cͣ. ſꝫ nō eſt virtꝰ. gͦ actvirtutis.o. videt̉. ꝙ ꝗ mortificat carne ſeꝗt̉humilitatē xp̄i. ſeē actꝰ virtutis ⁊cͣ.Pret. Luctīre poſt me abneget ſemetip̄m⁊ tollatGlo. Crux tollit̉ cū ꝑ abſtinentiā qui aūt dn̄m nccͣiuꝫ eſt ad ſaluteꝫ. ⁊ eſt actus virtutis. gͦ ⁊cͣ. ¶ Pret. Ro. viij. Si ẜmcarneꝫ vixeritis moriemī: ſi aūt ſpiritu facta carnis mortificaueritis viietis. ſꝫ ꝯſtat ꝙ nō loquit̉ de vita nature:ſꝫ moris q̄ ē ꝑ grām ⁊ virtutes. ſꝫ hec vita orit̉ ex mortificatōne carnis: vt habet̉ ex lr̄a. ⁊ ita vt priꝰ. ¶ Pret. Gal̓.v. Sp̄us ꝯcupiſcit aduerſus carnē ⁊ caro aduerſus ſpiritū. hec aūt ſibinuicēaduerſant̉. Glo. carnalē ꝯcupiſcētiārep̄mit afflictio carnis. oīs aūt actus reprimēs illud qd̓aduerſat̉ ſpiritui: eſt actus v̓tutis. gͦ ⁊cͣ. ¶ Pret. Col̓. iij.Mortificate mēbra veſtra que ſunt ſuꝑ terrā. Glo. membra .i. mēbroꝝ ꝯcupiſcētias. hec aūt mortificatō ꝯcupiſcētiaꝝ eſt opus virtutis ⁊ ex mortificatōe carnis. ergo ⁊cͣ.¶ Pret. illud ꝑ qd̓ minuūt̉ ꝯcupīe male ē opꝰ v̓tutis ẜmAuḡ. ꝯͣ Iulianū li. vj. Cōcupīe male ꝑ mortificatōꝫ carnis minuūt̉. gͦ ⁊cͣ. ¶ Pret. Bern̄. Genꝰ martirij ē factacarnis mortificare. ⁊ martiriū eſt opus virtutis. gͦ ⁊cͣ.¶ Pret. ph̓s. Sedatis ꝑturbatōibꝰ ex ꝑte carnis fit aīaſciēs ⁊ ꝓuidēs. hec aūt ſcīa ⁊ ꝓuidētia ad virtutē diſponūt. cū gͦ hmōi ſedatio fiat ꝑ afflictōꝫ ⁊ mortificatōꝫ: piꝫ⁊cͣ. ¶ Pret. mortificatio carnis reddit nos ꝯformes xp̄oꝗ ē fons totiꝰ v̓tutis. ij. Coꝝ. iiij. Deijcimur ſꝫ n̄ perimusſꝑ mortificatōꝫ ih̓u in corꝑe nr̄o circūferētes vt vita ih̓umanifeſtet̉ in carne nr̄a mortali. ¶ Pret. ꝑ afflictōꝫ car
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten