Druckschrift 
4 (1482) In hac quarta pte summe Alexandri
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

et or̄o. or̄o caritas reſpectu inimicoꝝ ꝯiūgāt̉ Math̓.v. Pret. ſicut ſe habet caritas ad viatores: ita caritas illorum adinuicē ab hac vita trāſierūt. ſꝫ exiſtētes boni invia orāt inimicis viatoribꝰ: beati inimicis dānatorum vt videt̉. Contra. aug. de ciui. dei li. xxj. ca. xxiiij. dicit nullo ē orandū illis deſtinati ſunt dyabolo in eternū ignē ire ab ip̄a eccl̓ia: ſi agnoſcat ip̄os talesSed qd̓ decet eccl̓iaꝫ militātē: multo fortiꝰ nec triūphātem ꝓpter maiorē ꝑfectōeꝫ. Pret. bt̄i ꝑfecte ꝯformāt ſuaꝫvolūtatē diuine volūtati. ſꝫ diuina volūtas in nullo vult illis ſubuenire: igit̉ nec bt̄i. Pret. decet ſubuenire veniāreſpuēti. ſꝫ dānati ſunt hmōi. obſtinati em̄ ſunt. ſuꝑbiam ſemꝑ in ꝯtumacia ꝑmanētes veniā petere intendūtnec pn̄t. Rn̄ſio. ꝯuenit ſct̄is damnatis orare. vtptꝫ rōnibꝰ ſupͣdictis. rōne fortiori minꝰ decet eos ꝙͣ nos qꝛ ꝯformiores ſunt deo minꝰ decet eos ſuas or̄ones caſſari an̄ deū. Ad illud qd̓ obijcit̉ de v̓bo aug. plana eſt reſpōſio. qꝛ ē aug. aſſerētis: ſꝫ quorūdā opinionē quā ibidēreprobat recitātis. vel pōt dici aug. intelligit de damnatis. ſꝫ viatoribꝰ ſupplicātibꝰ petētibꝰ ſubſidiū a ſct̄isqd̓ innuit̉ hoc dicit̉ ſupplicibꝰ ſuis. Ad illud qd̓ obicitur caritate ſe extēdit ad inimicos in via. dicendūhoc eſt vt ſupͣdictū eſt qꝛ ſunt poſſibiles ad ſalutē. idē autēdeficit penitꝰ dānatis: qui odio habent̉ a viatoribꝰ a ſanctis. Ad illud qd̓ obijcit̉ de caritate vie patrie. dicēdū eſt ſil̓e ꝓpter ſtatuū repugnātiā. Unde hoc ē ꝓpterdefectū caritatis ex ꝑte orātis: ſꝫ ꝓpter impoſſibilitateꝫ exparte damnatoꝝ.r̓ticulus octauusOnſequēter q̄rit̉ vtꝝ p̄latꝰ teneat̉ orare ſubditis. ſic: videt̉. Numeri. xvj. Obtulit aaronthymiamā ſtās int̓ mortuos viuētes: populo dep̄cętꝰ ē. plaga ceſſauit. Glo. Greg. aaron vt iramdei placaret thuribulū ſumpſit atqꝫ inter viuentes mortuos ſtetit. qꝛ ſacerdotis ē negocij deo or̄onē funde̓: iuſtis ne cadāt: pct̄oribꝰ vt reſurgāt. Un̄ in pͣs. Dirigat̉or̄o mea ſicut incēſuꝫ in ꝯſpectu tuo. Itē Leuit̉. v. orabit eo ſacerdos. Glo. cōſuetis vtiqꝫ v̓bis ad memoriā reuocans ea in de p̄catōe pct̄is accepit. Ecce dep̄catō ſacerdotis cadit ſub p̄cepto. Itē. j. Reg. xij. Abſit a me peccatum vt ceſſem orare vobis ad dn̄m. Ex ptꝫ ceſſareab or̄one ē pct̄m. Contra. Ioh̓. vlt̓. dicit̉ ter Petro. paſce. vbi inſtruunt̉ p̄lati ad illa ad illos ꝑtinēt iure officijpaſtoralis. exponit̉ ibi in glo. de iure ſubſidij tꝑalis: edificatōis tēpli: informatōis doctrine. igit̉ fiat mētiode or̄one: tenet̉ ⁊cͣ. Rn̄ſio. tenēt̉ ſicut ptꝫ ex auctoritatibꝰ legis. moralia aūt veteris legis ꝑficiēda ſunt ī noua. Nec excludit expoſitō glo. ꝗn pluribꝰ modis debeāt paſcere: ſꝫ on̄dit illi tres modi ſut neceſſarij. vn̄ Bern̄. alit̓exponit. aſſignādo vnū modū paſcēdi or̄oni ſic dicēs. Innoueris illiꝰ trinitatis ſacramētū in nullo fruſtratū a te: ſipaſcas v̓bo: paſcas exēplo: paſcas gr̄aꝝ fructu or̄onummanēt itaqꝫ tria hec. v̓bū. exēplū. or̄o. maior aūt his eſt or̄oNam etſi voti virtꝰ ſit opus operi: tn̄ voti operi gr̄aꝫefficaciāqꝫ ꝓmeret̉ oratio.Articulus nonusOnſequēter querit̉ vtꝝ viatores debeāt orareſanctis. ſic: videt̉ Aug. li. de cura mortuis agēda. qui dicit. or̄ones valde bonis ſūtgr̄arūactōnes. hoc recitat mgr̄. in. iiij. di. xlv. Sed bonū laudabile eſt gr̄as agere ſanctis: orare. Pret.eſt dubiū quin orent nobis vt ibidē habet̉: ergo nosip̄is vicem eis repēdamꝰ. Pret. orant nobis hoc eſtquia caritas quā habent ad nos mouet eos. ſꝫ eadem caritas eſt in ip̄is in nobis licet maior ſit in eis: ergo ip̄a debet nos mouere ad illud idem. vt videt̉. Pret. qd̓ licꝫ deſiderare licꝫ petere. ſꝫ licet nobis deſiderare honorē ſct̄orum: orare debemꝰ eoꝝ honore. Pret. aug. in fine dicit. xij. ſuꝑ Gen̄. ad lr̄am. aīe bt̄e retardāt̉ ne totalit̓ ferātur in deū ꝓpter inclinatōeꝫ ad corꝑa ſua. Bern̄. de diligēdo deū dicit. ſine corporibꝰ ſuis volūt nec valēt ꝯſūmari. Ex his habet̉ non eſt ip̄oꝝ beatitudo ꝯſūmata. Sedor̄o habet effundi ꝓprie ſalutē habēda. ergo ſil̓r eadeꝫꝯſūmāda. ergo videt̉ eis orare debemꝰ. Ad oppoſi aug. dicit iniuria martiri facit qui eo orat ī eccl̓ia. recitat mgr̄. di. xlv. quarti. ſꝫ nihil tale in quo ſanctis īiuriaret̉ ē faciēdū. conſil̓is ē in ſct̄is ſuis vt in martiribꝰ. Pret. ſi nulla miſeria: nulla requirit̉ releuātis miſcd̓iaſꝫ in ſct̄is nulla ē miſeria. igit̉ nec releuatō neceſſaria. ſꝫ adhoc vt dicit Hugo eſt or̄o: fruſtra eis orat̉. Pret. oīsorans alio ꝯſtituit̉ mediator. vt ſcꝫ inferior reſpectu illius quē orat. ſꝫ in nullo ſuꝑiores ſumꝰ ſct̄is: nobis nonpetit vt eis oremꝰ. Pret. ſct̄i in ſtatu in ſūt habēt ꝗcquid habe̓ volūt: aliter eſſent beati. ſi em̄ ſua velint hr̄ecorꝑa: tamē tꝑe iſto. ſꝫ futuro in eis: ſtatu nūc omne eoꝝ deſideriū ē impletū. ſꝫ fruſtra interponit̉ mediatorvbi ille pro quo orat̉ habet oīa que affectat. ſic aūt ē ſtatusnoſter reſpectu bt̄oꝝ. Pret. amicitia ē cauſa impetrādi.ſꝫ in nullo ſumꝰ amici dei: qn̄ ſct̄i multo ampliꝰ. ꝗcꝗd proeis impetrare poſſumꝰ: ip̄i multo ꝑfectiꝰ p̄nt illud idē ſeip̄os. ſꝫ fruſtra fit plures qd̓ vnū fieri pt̄. Rn̄ſio. adhāc q̄ſtionē dicēdū pro ſct̄is orare debemꝰ. Et ad hoctriplex ratō aſſignari pōt. em̄ aliꝗs ad orāduꝫ pro aliointroducit̉ mediator. aut fruſtra ponit̉: aut p̄ſupponere habet in eo pro quo orat ſit neceſſitas: hoc ſe aſſequēdi indignitas euentꝰ dubietas. Si em̄ nullo eget: fruſtrapro eo intercedit. Pret. ſi aliqͦ indiget habiturꝰ tn̄ illud inpoſteꝝ qd̓ habet: fruſtra mediator int̓ponit̉ ſi oīno ſufficiens ē illud pro ſua volūtate obtinere. Tūc aūt ꝑfectiſſime ſecludit̉ mediator qn̄ ꝗcqd̓ īeſſe debꝫ. ita neceſſario euenire qn̄qꝫ cognoſcit̉: nulla pt̄ ineſſe dubietas. igiturcerti ſumꝰ de aīabꝰ bt̄is in nullo ſūt egētes. ſūt ad impetrādū ꝗcqd̓ volūt efficaces. in nullo etiam dubij ſumꝰ deeuētu: pro his orare debemꝰ. hoc dat intellige Augu.qn̄ dicit iniuriā martiri facit pro eo orat. ꝯſtare em̄ debet nobis martires ſtatim beatificant̉: ideo nullꝰ debꝫeis orare ſicut nec de eoꝝ gl̓ia dubitare. qui pro eo oratp̄ſumit eſt in gl̓ia. ita nec martir ſit enūciare preſumit: martiri iniuriā facit. aūt in beatis nulla ſit neceſſitas. hoc plane dicit Anſel̓. in fine proſolog. vbi de ip̄isloquit̉. Sicut poterit deꝰ qd̓ volet ſeip̄m: ita poterūt illiſcꝫ beati qd̓ volēt ip̄m. qꝛ ſicut illi aliud volūt ꝙͣ qd̓ ille: ille volet ꝗcqd̓ illi volēt. qd̓ volet ille poterit noneſſe. hec Anſel̓. aūt beati habebāt quicquid petāt.certitudinalit̓ eueniat ip̄oꝝ petitio: plane dicit Grego. ij.moral̓. Cum ſanctoꝝ aīe ita inhereāt deo vt inherendo requieſcāt: qn̄ dicunt̉ petere qd̓ volūtatē dei eſſe certū eſt. ea que futura ſūt ignorare. ſꝫ tn̄ ip̄e poſitiue aliqd̓ abip̄o petere dicunt̉. qd̓ quicꝙͣ deſiderauerūt qd̓ ab eiusquē cernūt volūtate diſcordet: ſꝫ quo mēte ardentiꝰ inherēteo etiā de ip̄o accipiūt vt ab ip̄o petūt qd̓ velle facere nouerūt. de ip̄o ergo bibūt qd̓ ab ip̄o ſit iūt. nobis incōprehēſibili ad hoc. in hoc petēdo eſuriūt p̄ſciēdo ſaciant̉diſcordarēt a volūtate diuina ꝯditoris: ſi qua viderenteum velle peterēt: eo minꝰ adhererēt. hec Greg. Patet igit̉ triplex qͣre pro ſct̄is oramꝰ. qꝛ in eis nulla neceſſitas: nulla impetrādi dignitas: nulla euētꝰ dubietasEt Greg. dicit ꝯtinue orāt. hoc ē dicere ꝯtinue deſiderant qd̓ a deo ſunt habituri. Ad illud qd̓ obijcit̉ intrariū or̄ones pro valde bonis ſūt gr̄aruactōes. dicēdū verū eſt. ſꝫ hoc eſt qn̄ eccl̓ia de ſalute alicuiꝰ ꝓbabilit̓ dubitat. ſꝫ illud nihil ad bt̄os. Ad illud qd̓ obijcit̉ orātnobis: nos debemꝰ ip̄is orare. dicēduꝫ ē ſil̓e. qꝛ ip̄i ſūit deo magis ꝯiūcti amorē: ideo int̓ nos deuꝫmediatores p̄nt: pro nobis maxīe ſumꝰ bonis oībusindigētes ad caſuꝫ poſſibiles nullā certitudinē habentes. de euētu nr̄o orare. totū aūt ꝯtrariū eſt in ip̄is. ideoip̄oꝝ ē orare pro nobis: nr̄m pro eis. reſpectu qͦꝝ graduſuꝑioritatis hr̄e poſſuꝫ. Per ptꝫ rn̄ſio ad aliud. qꝛcaritas eſt tota ratō orādi. ſꝫ bene ē ratō orandi qn̄ mi-