Druckschrift 
4 (1482) In hac quarta pte summe Alexandri
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

meā: nec nos ſumꝰ ꝑfectōis amplioris. Pret̓ea.illd̓ pͣs. poſuerūt aduerſum me mala bonis. Glo.guit ſeptē differētias reddēdi bona et mala. dicit em̄ere bona malis reddere mala malis ē bonoꝝ. reddere bona bonis: reddere mala bonis ēmaloꝝ. Reddere bona bonis et mala malis medio ē: pͥus ꝓpinquū ē bonis: poſteriꝰ et̄ ꝯueīt bonis. hecglo. Ex vltīo arguit̉ ſic. ſi bonis ꝯuenit redde̓ mala malis: tenemur ad illd̓ qd̓ ampliꝰ ē .ſ. ad orādum Pret̓ ea.orō ē ꝑs ꝯtēplatīe vite. ſic̄ dic̄ hug. ſꝫ ꝯtēplatōē ſuꝑerogatōis ad quā ex debito tenemur. Pret̓ea.pͣs. Reuela ocl̓os meos et conſiderabo mirabilia de legetua. ſuꝑ illd̓ dic̄ glo. nihil mirabiliꝰ ī mādatis dilige̓ inimicos. ſꝫ ad illd̓ qd̓ mirabile ē tenemur: virtutes em̄ mirabilia face̓ oībꝰ datū ē. vt dic̄ aug. in ẜmōe. patꝫ tenemur ad diligēdum inimicos. nec multo forius ad orādum eis. Itē dic̄ amb̓. magiſter recitatxxix. diſ. ſcd̓i. ſufficit nobis odiſſe inimicos ad interiora. orare et hmōi oꝑa tenemur. Pret̓ea. dic̄ dn̄smath. v. dictū ē antiꝗs. diliges amicū tuū et odio habebis inimicū tuū. ſꝫ ad nihil morale obligamur ad qd̓ antiꝗ obligarēt̉ ī lege. ſic̄ ꝓbat̉ mat̉. xiiij. vbi loꝗt̉ dn̄s dezpanibꝰ vbi dic̄ glo. alia ꝙͣ ſcripta erāt ꝓphetatſꝫ lege ꝓphetas miſterijs gͣuia demōſtrat. ad diligē orādū inimicis tenemur. ſic̄ nec illi tenebātur Pret̓. aug. ī ench̓. r̄citat mgr̄. xxx. di. ſcd̓i. diligite inimicos vr̄os bn̄facite his oderūt vos orate ꝑſequētibꝰ calūniatibꝰ vos. ꝑfectoꝝ filioꝝ dei ē ꝗſꝗs fideldꝫ ſe extēde̓ ad hūanū animū ad hūc affectū: ad orādumagēdo luctādoqꝫ ꝑducere: tn̄ qꝛ tāmagnū bodeū ſeci tāte ml̓titudīs ē quātā credīꝰ exaudiri. tn̄ dr̄ ī orōedn̄ica. dimitte nobis debita nr̄a. ſic nos ⁊cͣ. ꝓculdubiov̓ba ſpōſiōis hmōi implēt̉: ſi homo nōdū ita ꝓfecit. vtet̄ diligat inimicū rogat̉ ab hoīe peccauit ī euꝫ vt eidimittat: dimittit ex corde. et̄ ſibi roganti vult dimitti orat et dicit. ſic̄ dimittimꝰ debitoribꝰ nr̄is. Quicūqꝫrogat hoīeꝫ ī quē peccauit. ſi pct̄o ſuo mouet̉. vt rogetē inimicꝰ adhuc deputādꝰ vt ſit dilige̓ difficile. Ex hacaucͣte elicit̉ duplex argumētū. Primū ē dilige̓ orare inimicis ꝑfectoꝝ ē: gͦn̄ tenemur ad illd̓. Secundū ēſi aliqͦꝝ ē diligāt orēt: ē niſi qn̄ rogāt̉: tūc rogates. ſic̄ plane habet̉ ſūt dicēdi inimici: nullatenꝰ tenemur orare inimicis manētibꝰ inimicis. vt videtur. Rn̄ſio. ad pt̄ dici. ſic̄ lōgitudo caritatis ſe extēdit ad tp̄s: ſic latitudo eiꝰ ſe extedit ad oēꝫ ꝑſonā. Ad tp̄sdico. qꝛ ſi ꝗs ꝓpone̓t vno die ſolo peccae vl̓ vna ſola vice: hr̄et caritate nec eēt ī ſtatu ſalutis. Latitudo at̄ caritatis ita ſe extēdit ad oēm ꝑſonā viatorē dico: ita ſi diliget oēm hoīeꝫ p̄ter vnū: hr̄et caritatē. caritas ī oībusdiligit bonū. qd̓ ī ſe ē: qd̓ ineſſe pt̄. ꝓpt̓ dilige̓ debemꝰ oēs viatores ex caritate. qꝛ oro ē ꝓpt̓ bonū impetrā: oībꝰ ī ꝗbꝰ bonū pt̄ qd̓ ineſt: ē orādū. Sednotādū aliꝗ diſtīgue̓ volūt ex ꝑte diligētiū. cuꝫ dilectio ẜm bern̄. ſit affectuoſa actuoſa: dicūt tm̄ ꝑfectitenent̉ inimicos dilige̓ affectu effectu. Affectu tm̄ imfecti. Et dicūt orare tenent̉ illis. nec alios accaritatis circa ip̄os exerce̓. Sꝫ iſte modꝰ dicēdi repugͣntiā īcludit ī ſeip̄o. Si p̄cipit dn̄s dilige̓ inimicos.ſtat generale ē mādatū: imꝑfectos ꝑfectos obligat ꝑfecti ꝙͣtum ad obligatōꝫ ē mādatū ad nihil obligāt̉ ſeu teneāt̉: lꝫ magis bono eqͦ ad qd̓ teneāt̉ īꝑfecti. ē qꝛ mādata dei oībꝰ ꝓponunt̉. ꝓpt̓ dic̄ bern̄. ſermōe. xlix. ſuꝑ can̄. dilecto inimicoꝝ magis ſe tenet exꝑte effectꝰ ꝙͣ affectꝰ. Un̄ dic̄ mādatū diligēdo ꝓximūvbi includit̉ mādatū dilgedis inimicis: magis creditꝑtine ad caritatē actuoſam ꝙͣ affectuoſam. Un̄ dic̄. Sedactuali id potiꝰ ꝯueīre vl̓ maxīe appare̓ vidr̄. qꝛ dixiſſꝫDiligite inimicos vr̄os: mox infert. bn̄facite his oder̄tvos. It̄ ſcriptū ē ꝓuerb̓ .ſ. xxv. Si eſurierit inimicꝰ tuꝰ ciba illū. de effectu habes affectu. hec bern̄. vn̄ ꝯcedēduꝫ ē oēs diligēdi ſūt amici inimici affectu effectu.Sed ad intelligēdū effectu ext̄iori tripl̓r ē loquēdum.aut de illo lege vet̓i ē exp̄ſſus. ſic̄ ſubleuae̓ eo officiū hmōi. Et ad hmōi cuꝫ ī onꝰ data ſint tenemur. Autde illo ē exp̄ſſus ī ſcriptura. duplex ē .ſ. neceſſitatisvl̓ ꝯgruitatis. Si tl̓is ē cui incūbit ncc̄itas vt ē ī extremancc̄itate: ſic tenemur. Si v̓o tl̓is ē cui ineſt neceſſitas tn̄ bene ſe offert tꝑis opiportunitas. aut ē ordinata advitā tꝑalē ꝯẜuādā: ſic̄ ē īmutatōe bonoꝝ tꝑaliū: familiaritas ī locutōe alijs. ad tenent̉ imꝑfecti: ſꝫ ꝑfct̄iqͦꝝ vita ē ī exēplū alioꝝ. ſi ſit ordinata recte ad vitā eterna ꝯſequēdā: ſic tenēt̉ loco tn̄ tꝑe. Ad illd̓ qd̓ pͥmoobijcit̉ de bt̄is. dd̓m intelligat̉ de dānatis in ꝗbꝰ appetūt diuinā iuſticiā exerceri. Nos at̄ loꝗmur de viatoribꝰ ſūt poſſibiles ad ſaluādū. Pret̓ea. eſto adhuc intelligat̉ de viatoribꝰ. dd̓m ip̄i vident ī ſpecl̓o et̓nitatisqd̓ ip̄is deꝰ ordinauit. illis qͦs ad mortē vidētſcitos: nūqͣ orāt. ſil̓r nec nos facē̓mꝰ ſi ſciremꝰ. ſic̄ planedic̄ aug. xxj. ciui. dei. c. xxiiij. Deniqꝫ ſi de aliꝗbꝰ ita cer eēt vt ſūt illi noſſet ꝗlibꝫ adhuc ī hac vita ꝯſtitutus p̄deſtinati ſūt ī ignē eternū ire dyabolo. eisorat ꝙͣ nec ip̄o. Ad illd̓ qd̓ dicebat̉ hiere. dd̓m illud dicebat imp̄cādo ſꝫ p̄dicēdo. Ad illd̓ qd̓ obijcitur bonis ꝯueīt redde̓ mala mal̓. ſoluit glo. vltīs duobꝰ adde̓ oꝫ. vn̄ dic̄ glo. primū .ſ. redde̓ bona bonis dominꝰ redarguit ī euāgelio: ſꝫ plꝰ oporte̓ dic̄. qꝛ ethnicifaciūt. diligūt diligētes ſe. de ſecūdo dic̄ mgr̄ qꝛ ad iudicē ꝑtinet: argumētatō nulla. Ad illd̓ qd̓ obijcit̉ oro ē ꝑs ꝯtēplatōis. dd̓m iſte actꝰ orare lꝫ ꝯtēplationis ſit. ꝓut dic̄ affectū ſeu deſideriū ſurſuꝫ ad deū eleuatū. ꝓut dic̄ bern̄. orō ē ſtatio illūiate mētis ad fruen deū lꝫ: nihilominꝰ tn̄ ꝓut fac̄ ſuꝑ alienā miſeriāſubuenire intēdit orās miſericordiā: ad ſtatū actōistrāſit: tāto tꝑe et loco cade̓ pot̄it ſub p̄cepto. nec ꝓp ꝯtēplatiuā eadē ſubartatōe vl̓ p̄cepto oportebit. ſꝫ actūeiꝰ ꝓut trāſit ad ext̓iorē actōꝫ. illd̓ pꝫ glo. Bede. ſuꝑilld̓. Intrauit ih̓s ī qͦddā caſtellū ml̓ier q̄dā ⁊cͣ. dic̄ em̄glo. ſic. marthā actuoſa donatio ſignat̉ ꝓximo ī carigdalenā mētis intētōem dei v̓bo intate ſociamur.amorē dei ſuſpira9. Actiua panē corꝑalē vl̓ doctrinamignorāti tribuit: errātē corrigit: ſuꝑbū ad hūilitatē reuocat: ī ſingl̓is expediāt diſpēſat. ꝯtēplatiua caritatē dei ꝓximi retinet: ſꝫ ab exteriori actōe ꝗeſcit. hec glo. plane habet̉ intēde̓ bono ꝓximi qͦcūqꝫ ſiue corꝑaliterſiue ſpūal̓r. ē ſiue orādo ſiue alio qͦuis actiue ē: nonꝯtēplatiue. Ad illd̓ qd̓ obijcit̉ v̓tutes miracl̓a face̓ oībꝰ datū ē ⁊cͣ. dd̓m illd̓ magis valꝫ ad oppoſitū. per vult ꝓbare aug. nullꝰ pt̄ ſe excuſare dilectōe ꝓximi. Et mirabile ſit qd̓ ē ſupͣ facultatē nat̉e diſtīguē ē. natura vt natura: natura vt. face̓ poſſe nature ſecūdo ē gr̄am gratūfaciētē. vtpote fidē caritatē. fidē credimꝰ ml̓ta poſſumꝰ ſine ipſa. etvidēt̉ infidelibꝰ nimis incredibilia. caritatē amamea vidēt̉: hn̄tibꝰ ip̄aꝫ ſūt nimis odibilia: hec mirabilia ī lege diuina ꝯtinēt̉. ē datū oībꝰ illa face̓: gr̄amgratūfaciētē ī ſe ſuſciꝑe volūt. tāto argui pt̄teneamur ad inimicoꝝ dilectōꝫ ad orādū eis: ſꝫ potiꝰ vtrūqꝫ poſſumꝰ debemꝰ. Ad illd̓ qd̓ obijcit̉ verboambro. ſufficit inimicos odiſſe. dd̓m auctoritas illa trūcata videt̉. dic̄ vtrūqꝫ ſil̓. ſufficit ſi diligīꝰ et odio habēꝰ: hꝫ v̓itatē. p̄t ex inferri. ſi eos diligim bonū qd̓ ī eis ē ineſſe pt̄. Et qꝛ orō ē ad bonū impe. ex ꝯſeq̄nti nccͣio loco tꝑe obligamur .ſ. ſi cogatneceſſitas ad orandū eiſdē. Ad illud quod obijcit̉ de quod dct̄m ē antiꝗs. dicēdū nūꝙͣ lex p̄cipit .ſ. odiohr̄e inimicū: ſꝫ ip̄i iudei a ſenſu cōtrario arguebāt. ex debeāt diligē amicos: igit̉ odire inimicos. dn̄s introduxit illud iuxͣ eoꝝ intellectū. Uel pt̄ illud intelligi ſic.odio habebis inimicū .ſ. fidei. inimicū eccl̓ie: odio effectꝰ affectꝰ. Bn̄ p̄cipiebat ext̓minari eos a v̓itate fidei et a moribꝰ bonis retrahebāt. nūqͣ tn̄ odio hr̄i exaffectu. Deco at̄ pͥuato ſiue ꝑſonali vtrūqꝫ p̄cipie