meā: gͦ nec nos ꝗ nō ſumꝰ ꝑfectōis amplioris. ¶ Pret̓ea.illd̓ pͣs. poſuerūt aduerſum me mala ꝓ bonis. Glo.guit ſeptē differētias reddēdi bona et mala. dicit em̄ere bona ꝓ malis ⁊ n̄ reddere mala ꝓ malis ē bonoꝝ. Nō reddere bona ꝓ bonis: reddere mala ꝓ bonis ēmaloꝝ. Reddere bona ꝓ bonis et mala ꝓ malis mediorū ē: ⁊ pͥus ꝓpinquū ē bonis: ⁊ poſteriꝰ et̄ ꝯueīt bonis. hecglo. Ex hͦ vltīo arguit̉ ſic. ꝙ ſi bonis ꝯuenit redde̓ malaꝓ malis: gͦ nō tenemur ad illd̓ qd̓ ampliꝰ ē .ſ. ad orādum¶ Pret̓ ea.orō ē ꝑs ꝯtēplatīe vite. ſic̄ dic̄ hug. ſꝫ ꝯtēplatōē ſuꝑerogatōis ad quā ex debito nō tenemur. ¶ Pret̓ea.pͣs. Reuela ocl̓os meos et conſiderabo mirabilia de legetua. ſuꝑ illd̓ dic̄ glo. nihil mirabiliꝰ ī mādatis dilige̓ inimicos. ſꝫ ad illd̓ qd̓ mirabile ē nō tenemur: virtutes em̄⁊ mirabilia face̓ nō oībꝰ datū ē. vt dic̄ aug. in ẜmōe. patꝫꝙ nō tenemur ad diligēdum inimicos. gͦ nec multo forius ad orādum ꝓ eis. ¶ Itē dic̄ amb̓. ⁊ magiſter recitatxxix. diſ. ſcd̓i. ꝙ ſufficit nobis n̄ odiſſe inimicos ad interiora. gͦ orare et hmōi oꝑa nō tenemur. ¶ Pret̓ea. dic̄ dn̄smath. v. dictū ē antiꝗs. diliges amicū tuū et odio habebis inimicū tuū. ſꝫ ad nihil morale obligamur ad qd̓ antiꝗ n̄ obligarēt̉ ī lege. ſic̄ ꝓbat̉ mat̉. xiiij. vbi loꝗt̉ dn̄s dezpanibꝰ vbi dic̄ glo. n̄ alia ꝙͣ q̄ ſcripta erāt ꝓphetatſꝫ lege ⁊ ꝓphetas miſterijs gͣuia eē demōſtrat. gͦ ad diligēdū ⁊ orādū ꝓ inimicis nō tenemur. ſic̄ nec illi tenebātur¶ Pret̓. aug. ī ench̓. ⁊ r̄citat mgr̄. xxx. di. ſcd̓i. diligite inimicos vr̄os bn̄facite his ꝗ oderūt vos ⁊ orate ꝓ ꝑſequētibꝰ ⁊ calūniatibꝰ vos. ꝑfectoꝝ filioꝝ dei ē ꝙ ꝗſꝗs fideldꝫ ſe extēde̓ ad hūanū animū ad hūc affectū: ad orādumagēdo luctādoqꝫ ꝑducere: tn̄ qꝛ hͦ tāmagnū bodeū ſecinū tāte ml̓titudīs n̄ ē quātā credīꝰ exaudiri. tn̄ dr̄ ī orōedn̄ica. dimitte nobis debita nr̄a. ſic ⁊ nos ⁊cͣ. ꝓculdubiov̓ba ſpōſiōis hmōi implēt̉: ſi homo ꝗ nōdū ita ꝓfecit. vtet̄ diligat inimicū cū rogat̉ ab hoīe ꝗ peccauit ī euꝫ vt eidimittat: dimittit ex corde. ꝗ et̄ ſibi roganti vult dimitticū orat et dicit. ſic̄ dimittimꝰ debitoribꝰ nr̄is. Quicūqꝫ n̄rogat hoīeꝫ ī quē peccauit. ſi pct̄o ſuo mouet̉. vt roget n̄ē inimicꝰ adhuc deputādꝰ vt eū ſit dilige̓ difficile. Ex hacaucͣte elicit̉ duplex argumētū. Primū ē ꝙ dilige̓ ⁊ orareꝓ inimicis ꝑfectoꝝ ē: gͦn̄ tenemur ad illd̓. Secundū ē ꝙſi aliqͦꝝ ē ꝙ diligāt ⁊ orēt: hͦ n̄ ē niſi qn̄ rogāt̉: ⁊ tūc rogates. ſic̄ plane h̓ habet̉ n̄ ſūt dicēdi inimici: gͦ nullatenꝰ tenemur orare ꝓ inimicis manētibꝰ inimicis. vt videtur.¶ Rn̄ſio. ad hͦ pt̄ dici. ſic̄ lōgitudo caritatis ſe extēdit adoē tp̄s: ſic latitudo eiꝰ ſe extedit ad oēꝫ ꝑſonā. Ad oē tp̄sdico. qꝛ ſi ꝗs ꝓpone̓t vno die ſolo peccae vl̓ vna ſola vice:n̄ hr̄et caritate nec eēt ī ſtatu ſalutis. Latitudo at̄ caritatis ita ſe extēdit ad oēm ꝑſonā viatorē dico: ita ꝙ ſi diliget oēm hoīeꝫ p̄ter vnū: n̄ hr̄et caritatē. caritas gͦ ī oībusdiligit bonū. ⁊ qd̓ ī ſe ē: ⁊ qd̓ ineſſe pt̄. ⁊ ꝓpt̓ hͦ dilige̓ debemꝰ oēs viatores ex caritate. ⁊ qꝛ oro ē ꝓpt̓ bonū impetrādū: iō ꝓ oībꝰ ī ꝗbꝰ bonū pt̄ eē qd̓ n̄ ineſt: ē orādū. ¶ Sednotādū ꝙ aliꝗ diſtīgue̓ volūt ex ꝑte diligētiū. ꝙ cuꝫ dilectio ẜm bern̄. ſit affectuoſa ⁊ actuoſa: dicūt ꝙ tm̄ ꝑfectitenent̉ inimicos dilige̓ affectu ⁊ effectu. Affectu tm̄ imfecti. Et iō dicūt ꝙ orare nō tenent̉ ꝓ illis. nec alios accaritatis circa ip̄os exerce̓. Sꝫ iſte modꝰ dicēdi repugͣntiā īcludit ī ſeip̄o. Si eī p̄cipit dn̄s dilige̓ inimicos. ⁊ cōſtat ꝙ generale ē mādatū: gͦ imꝑfectos ⁊ ꝑfectos obligatcū ꝑfecti ꝙͣtum ad obligatōꝫ q̄ ē ꝑ mādatū ad nihil obligāt̉ ſeu teneāt̉: lꝫ magis d̓ bono ⁊ eqͦ ad qd̓ n̄ teneāt̉ īꝑfecti. ⁊ hͦ ē qꝛ mādata dei oībꝰ ꝓponunt̉. ꝓpt̓ hͦ dic̄ bern̄. ſermōe. xlix. ſuꝑ can̄. ꝙ dilecto inimicoꝝ magis ſe tenet exꝑte effectꝰ ꝙͣ affectꝰ. Un̄ dic̄ ꝙ mādatū d̓ diligēdo ꝓximūvbi includit̉ mādatū d̓ dilgedis inimicis: magis creditꝑtine ad caritatē actuoſam ꝙͣ affectuoſam. Un̄ dic̄. Sedactuali id potiꝰ ꝯueīre vl̓ maxīe appare̓ vidr̄. qꝛ cū dixiſſꝫDiligite inimicos vr̄os: mox infert. bn̄facite his ꝗ oder̄tvos. It̄ ſcriptū ē ꝓuerb̓ .ſ. xxv. Si eſurierit inimicꝰ tuꝰ ciba illū. hͦ de effectu habes n̄ d̓ affectu. hec bern̄. vn̄ ꝯcedēduꝫ ē ꝙ oēs diligēdi ſūt amici ⁊ inimici affectu ⁊ effectu.Sed ad intelligēdū d̓ effectu ext̄iori tripl̓r ē loquēdum.aut de illo ꝗ lege vet̓i ē exp̄ſſus. ſic̄ ſubleuae̓ cū eo officiū⁊ hmōi. Et ad hmōi cuꝫ ī onꝰ data ſint nō tenemur. Autde illo ꝗ n̄ ē exp̄ſſus ī ſcriptura. q̄ duplex ē .ſ. neceſſitatisvl̓ ꝯgruitatis. Si tl̓is ē cui incūbit ncc̄itas vt ē ī extremancc̄itate: ſic tenemur. Si v̓o tl̓is ē cui nō ineſt neceſſitascū tn̄ bene ſe offert tꝑis opiportunitas. aut ē ordinata advitā tꝑalē ꝯẜuādā: ſic̄ ē ī cōmutatōe bonoꝝ tꝑaliū: familiaritas ī locutōe ⁊ alijs. ad q̄ nō tenent̉ imꝑfecti: ſꝫ ꝑfct̄iqͦꝝ vita ē ī exēplū alioꝝ. ſi ſit ordinata recte ad vitā eterna ꝯſequēdā: ſic tenēt̉ ꝓ loco tn̄ ⁊ tꝑe. ¶ Ad illd̓ qd̓ pͥmoobijcit̉ de bt̄is. dd̓m ꝙ intelligat̉ de dānatis in ꝗbꝰ appetūt diuinā iuſticiā exerceri. Nos at̄ loꝗmur h̓ de viatoribꝰ ꝗ ſūt poſſibiles ad ſaluādū. Pret̓ea. eſto adhuc ꝙ intelligat̉ de viatoribꝰ. dd̓m ꝙ ip̄i vident ī ſpecl̓o et̓nitatisqd̓ d̓ ip̄is deꝰ ordinauit. ⁊ iō ꝓ illis qͦs ad mortē vidēt p̄ſcitos: nūqͣ orāt. ſil̓r nec nos facē̓mꝰ ſi ſciremꝰ. ſic̄ planedic̄ aug. xxj. d̓ ciui. dei. c. xxiiij. Deniqꝫ ſi de aliꝗbꝰ ita certū eēt vt q̄ ſūt illi noſſet ꝗlibꝫ adhuc ī hac vita ꝯſtitutuscū p̄deſtinati ſūt ī ignē eternū ire cū dyabolo. tā nō ꝓ eisorat ꝙͣ nec ꝓ ip̄o. ¶ Ad illd̓ qd̓ dicebat̉ d̓ hiere. dd̓m ꝙ illud n̄ dicebat imp̄cādo ſꝫ p̄dicēdo. ¶ Ad illd̓ qd̓ obijciturꝙ bonis ꝯueīt redde̓ mala ꝓ mal̓. ſoluit glo. ꝙ vltīs duobꝰ adde̓ oꝫ. vn̄ dic̄ glo. ꝙ primū .ſ. redde̓ bona ꝓ bonis dominꝰ n̄ redarguit ī euāgelio: ſꝫ plꝰ oporte̓ dic̄. qꝛ ethnici hͦfaciūt. diligūt eī diligētes ſe. de ſecūdo dic̄ mgr̄ qꝛ ad iudicē ꝑtinet hͦ: ⁊ iō argumētatō nulla. ¶ Ad illd̓ qd̓ obijcit̉ꝙ oro ē ꝑs ꝯtēplatōis. dd̓m ꝙ iſte actꝰ orare lꝫ ꝯtēplationis ſit. ꝓut dic̄ affectū aī ſeu deſideriū ſurſuꝫ ad deū eleuatū. ꝓut dic̄ bern̄. ꝙ orō ē ſtatio illūiate mētis ad fruendū deū dū lꝫ: nihilominꝰ tn̄ ꝓut fac̄ ſuꝑ alienā miſeriā ꝙſubuenire intēdit orās ꝑ miſericordiā: iā ad ſtatū actōistrāſit: ⁊ ꝓ tāto tꝑe et loco cade̓ pot̄it ſub p̄cepto. nec ꝓphͦ ꝯtēplatiuā eadē ſubartatōe vl̓ p̄cepto oportebit. ſꝫ actūeiꝰ ꝓut trāſit ad ext̓iorē actōꝫ. ⁊ illd̓ pꝫ ꝑ glo. Bede. ſuꝑilld̓. Intrauit ih̓s ī qͦddā caſtellū ⁊ ml̓ier q̄dā ⁊cͣ. dic̄ em̄glo. ſic. ꝑ marthā actuoſa donatio ſignat̉ qͣ ꝓximo ī carigdalenā mētis intētōem dei v̓bo qͦ intate ſociamur. ꝑ n̄amorē dei ſuſpira9. Actiua panē corꝑalē vl̓ doctrinamignorāti tribuit: errātē corrigit: ſuꝑbū ad hūilitatē reuocat: q̄ ī ſingl̓is expediāt diſpēſat. ꝯtēplatiua caritatē dei⁊ ꝓximi retinet: ſꝫ ab exteriori actōe ꝗeſcit. hec glo. h̓ plane habet̉ ꝙ intēde̓ bono ꝓximi qͦcūqꝫ mō ſiue corꝑaliterſiue ſpūal̓r. hͦ ē ſiue orādo ſiue alio qͦuis mō actiue ē: nonꝯtēplatiue. ¶ Ad illd̓ qd̓ obijcit̉ ꝙ v̓tutes ⁊ miracl̓a face̓n̄ oībꝰ datū ē ⁊cͣ. dd̓m ꝙ illd̓ magis valꝫ ad oppoſitū. perhͦ eī vult ꝓbare aug. ꝙ nullꝰ pt̄ ſe excuſare d̓ dilectōe ꝓximi. Et iō ꝙ mirabile ſit qd̓ ē ſupͣ facultatē nat̉e diſtīguēdū ē. ꝙ natura vt natura: ⁊ natura vt rō. face̓ eī poſſe nature ſecūdo mō ē ꝑ gr̄am gratūfaciētē. vtpote ꝑ fidē ⁊ caritatē. ꝑ fidē eī credimꝰ ml̓ta q̄ nō poſſumꝰ ſine ipſa. et q̄vidēt̉ infidelibꝰ nimis incredibilia. ⁊ ꝑ caritatē amamea q̄ vidēt̉: nō hn̄tibꝰ ip̄aꝫ ſūt nimis odibilia: ⁊ hec mirabilia ī lege diuina ꝯtinēt̉. ⁊ ē datū oībꝰ illa face̓: ꝗ gr̄amgratūfaciētē ī ſe ſuſciꝑe volūt. ⁊ ꝓ tāto argui nō pt̄ ꝙ nōteneamur ad inimicoꝝ dilectōꝫ ⁊ ad orādū ꝓ eis: ſꝫ potiꝰꝙ vtrūqꝫ poſſumꝰ ⁊ debemꝰ. ¶ Ad illd̓ qd̓ obijcit̉ d̓ verboambro. ꝙ ſufficit inimicos n̄ odiſſe. dd̓m ꝙ auctoritas illa trūcata videt̉. dic̄ vtrūqꝫ ſil̓. ſufficit eī ſi diligīꝰ et odion̄ habēꝰ: ⁊ hͦ hꝫ v̓itatē. ⁊ p̄t ex hͦ inferri. ſi eos diligim⁊ bonū qd̓ ī eis ē ⁊ ineſſe pt̄. Et qꝛ orō ē ad bonū impedū. iō ex ꝯſeq̄nti nccͣio ꝓ loco ⁊ tꝑe obligamur .ſ. ſi cogatneceſſitas ad orandū ꝓ eiſdē. ¶ Ad illud quod obijcit̉ dehͦ quod dct̄m ē antiꝗs. dicēdū ꝙ hͦ nūꝙͣ lex p̄cipit .ſ. odiohr̄e inimicū: ſꝫ ip̄i iudei hͦ a ſenſu cōtrario arguebāt. ex hͦꝙ debeāt diligē amicos: igit̉ odire inimicos. ⁊ dn̄s introduxit illud iuxͣ eoꝝ intellectū. Uel pt̄ illud intelligi ſic.odio habebis inimicū .ſ. fidei. ⁊ inimicū eccl̓ie: ⁊ odio effectꝰ ⁊ n̄ affectꝰ. Bn̄ eī p̄cipiebat ext̓minari eos ꝗ a v̓itate fidei et a moribꝰ bonis retrahebāt. nūqͣ tn̄ odio hr̄i exaffectu. Deco at̄ pͥuato ſiue ꝑſonali vtrūqꝫ p̄cipie
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten