Druckschrift 
4 (1482) In hac quarta pte summe Alexandri
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Queſtio dic̄. fide. ſpere: adhuc fruſtraPre. aug. ad caritate: ꝯtinuato deiderio ſꝑ deū oramꝰ. Et hugo deqꝫ deuotōem ad deū ſe ꝯuervirtute orādi dic̄. Pteret. niſi crede̓t a deo ſe ſaluari poſſe: ſꝑaret miſereri velle. poſtremo niſi dilige̓t: refugiū in ip̄o elige̓t. de ē ſpes: nec orō: ſꝫ ẜm aug. in ench̓. Spes tm̄ eſtde futuris bonis. alienis ſꝫ ꝓprijs. ⁊cͣ. Pret̓ea. hiere. vij. dicebat dn̄s. Noli orare ppl̓o. Pret̓ea. cōditōes orōis qͣtuor aſſignant̉ pie fiat. ſe. ꝑſeuerāter: etad ſalutē. Sed ita oro debꝫ fieri pie. nūꝙͣ cum ꝯtrariadiſpoſitōe. ſimilit̓ ꝑſeuerāter ad ſalutē. nūqͣ ꝯtraꝙͣ alio. Rnſio. eſtrijs diſpoſitōibꝰ: ita ſe nūcorādum alijs. Cuiꝰ triplexpōt aſſignari. Prima eſtꝓpter eoꝝ neceſſitatē quibuſcūqꝫ pōt qͣſi cōmēbris cōpati ſuccurri. Secūda ꝓpt̓ diuinā volūtatē. Tercia ꝓpterpriā vtilitatē. dico alijs orare dehemꝰ p̄cipue pectoribꝰ. qꝛ exigit ip̄oꝝ neceſſitas ꝯmēbroꝝ caritas.ꝙͣdiu credimꝰ eos pct̄is detineri. plane vult gloſ. ſuꝑillud. j. ioh̓. in fine ē pct̄m ad mortē. Glo. Uere orādumē peccatoribꝰ ad mortē. qꝛ ml̓tis pct̄is occupant̉ oēs.nemo pt̄ ſine pct̄o. qꝛ oīs iniꝗtas ē pct̄m: ſꝫ ſupra aliapct̄a ē pct̄m ad mortē: qd̓ humana fragilitate cōmittitur orōe iuſtoꝝ purgat̉. qm̄ qui talia agūt regnū dei ꝯſequūtur. hec glo. Sil̓r iuſtis ꝙͣdiu credimus eosmiſerijs pn̄tibꝰ p̄pedita: plane dicit glo. Iac̄. vlt̓. Siquis errauerit ex verbis. glo. Oremꝰ ſalute ꝓximoꝝſolū tꝑali ſꝫ eternā. Si ē magne mercedis criꝑe corpꝰqn̄qꝫ morituꝝ: quāti meriti ē aīam liberare ī celeſti pr̄iavicturā. hec glo. Pret̉. exigit diuīa volūtas vultbra ꝓinuicē ſollicita. atqꝫ vnū alid̓ adiuuari. plane dic̄ glo. j. ioh̓. vlti. ſuꝑ illd̓. Audiet nos quicꝗd petie1ꝰ. glo. ſi petimꝰ ẜm volūtateꝫ dei impetrabimꝰ. ſic̄ qn̄imꝰ fr̄e ē petēdū. Tercio ad allicit ꝓpria vtilitas. qꝛ inde meremur citiꝰ: vberiꝰ nobis exaudiri. et plane dic̄ greg. Quiſꝗs alijs int̓cede̓ nitit̉ ⁊cͣ. vt ſupͣ Ad obiectu in ꝯtrariū. vix cuiꝙͣ ſufficiūt ſua meritaDicēdum ſine p̄iudicio. aliter ī orādo hoīem et alit̓in orando deū. qn̄ em̄ hoī oramus ſolū. aliqn̄ allegamuseius bonitatē ſiue dignitateꝫ. ſic̄ fit frequēter qn̄ pauꝑeset miſeri orāt ſe apud diuites potētes. Alij aūt orantes ſolū allegamꝰ ſuā bonitatē vel dignitatē: īmo etiānr̄a ẜuicia meritoꝝ dignitatē. ſicut fit qn̄ aliꝗs oratalio vt mediator. Nullꝰ ponit ſe apud hoīeꝫ vt mediatorē ī orādo: niſi aliqͣ illū moueat: qͣre poſſet rogaē̓Un̄ ſic hoīes dice̓ ꝯſueuerūt deberetis face̓. ꝗa ſil̓r facerē vobis ī caſu ꝯſimili. vel vobis feci vel merui vel merebor vel aliud ſil̓e. In orādo aūt deum ſic de meritisnr̄is p̄ſume̓ debemꝰ. vt debitū ex ꝑte dei allegāꝰ vel nr̄amignitatē vllo: ſꝫ ſolū eius miſericordiā imploramꝰ.Un xp̄o excepto bt̄a mr̄e eiꝰ quibꝰ ē p̄iudicādum inhac ꝑte: nullꝰ em̄ bt̄oꝝ angeloꝝ bt̄aꝝ aīaꝝ nec viatorū orādo deū ſe vel alio auſus ſit ex ꝑte ſui dignitatem:vel ex ꝑte dei debitū allegare. licꝫ tn̄ ex ꝑte d̓i ꝯdecētiamvel liberalitatē allegare. ex ꝑte eiꝰ orat̉ cōdecentiamon̄dere meritoꝝ. vt fecit ezechias. Yſaie. xxxviij. Obſecrodn̄e memēto q̄ſo quō ambulauerim corā te in veritate etin corde ꝑfectō: qd̓ bonū eſt in oculis tuis fecerim. Etinde ē apud hoīem qui reſpicit merita et orātiū dignitatē inimicꝰ alio dꝫ orare inimicū. qꝛ eēt ip̄m magis ꝓuocare. Sed apud deū vbi nūꝙͣ ē allegare meritoudignitatē in orādo alijs: ſꝫ ſolū eiꝰ miſericordaꝫ ſiuelargitatē allegamꝰ: poſſumꝰ ip̄m rogare alijs inimiciset frequēter exaudimur: ſꝫ nr̄is meritis exigētibꝰ. ſedpotiꝰ ex ſuꝑhabūdātia diuine largitatis. Un̄ frequenter dicūt hoīes alijs orādo. Dn̄e reſpicias mea merita vel hmōi. nulliꝰ ē orō cōtemnēda. quia frequēterſicut melius infra videbit̉ alijs exaudiūtur peccatoresorādo. Secus aūt ē qn̄ oramus deū nobis. bene tūcallegamꝰ ſct̄oꝝ merita: ſꝫ orādo alijs nūꝙͣ nr̄a. Hisviſis patꝫ rn̄ſio ad primū. qꝛ vix nulli ſufficiunt meritaſua viatori. Ideo nullus merita digna interpoīt. immo.xciij.totaliter vt dictū ē ad diuinā recurrit largitatē. Patetſil̓r ad ſecūdū qd̓ dic̄. ꝗꝓ alio orat amicū dei ſe on̄dit. ve ſi merita digna p̄tēdat. qd̓ maxīe int̓ hoīes vt dictū ēfieri ꝯſueuit: ſꝫ ſic ē apud deuꝫ. īmo multotiēs inimici alijs orātes ex aunt̉ apud deū. et eſt qꝛ meritaptēdant habēt: ſꝫ qꝛ totaliter recurrūt ad dei largitateꝫ. Ad illud qd̓ obijcit̉. aut iſte quo oro ē dignꝰ exaudiri aūt. dico ſi ē ī pct̄o indignꝰ ē et̄ pane quo veſcit̉. Si ē inignus indignitate vltima ē volūtasmanēdi ī pct̄is: ſꝫ dolēs de pct̄is: pt̄ orōibꝰ adiuuari. Sꝫqd̓ obijcit̉ dignitas eiꝰ orat̉ impedit orōis effectuꝫUerū ē de ꝑtinacibꝰ ī pct̄is. Ad illud qd̓ obijcitur. autvult deꝰ dare illi quo oro: aut. dd̓m deꝰ bene vultrogari in eis que dare vult. deus qd̓ diſponit face̓.diſponit in oēm euētū: ſꝫ euētibꝰ ꝯgruis an̄cedētibꝰ. ſicutdiſponit me ſaluare ſi velim bona oꝑa eo poſſummihi ſalutē acquirere ita ē in ꝑte iſta deꝰ vult dare iſtibonuꝫ rogat̉ merito orōis eius qui rogat. Ad illud qd̓ obijcit̉ de ſpe que ē de aliēis. dd̓m. ſpes ꝓprieſumpta que virtꝰ ē diffinit̉ certa expectatio ꝓueniēsex gr̄a et meritis p̄cedētibꝰ. non ē de alijs ſꝫ de ſe tm̄: ſiccurrit obiectio. Sꝫ ſumēdo ſpem coīter ſiue magis largvt .ſ. fiducia ẜm dirigit orōeꝫ. ſic cōtingit alij mireri: ſꝫ bn̄ ꝯtīgit ſꝑare qd̓ alijs impetrare poſſumꝰ. Adillud qd̓ obijcit̉ de hiere. dicēdo ꝙͣuis illis orādūeēt. qꝛ a dn̄o ext ꝓhibitū: tn̄ ſequit̉. ex alijs orā ſit. qꝛ ibi magis tangit̉ indignitas illoꝝ ꝙͣ ꝓhibitiode orādois. q. d. dn̄s. ſunt digni vt pro eis oretur Ad illud qit̉ ꝯditōibꝰ orōis. Dicēdū eſtſil̓e de iſtaOppoſita em̄ aliaꝝ ꝯditōnū deſtruunt eas.uenti. ſed orare pro alijs vt vult greg.ſibip̄i ſufpatet alubi dicit. Idem plus proſe preces ſuasalere. qui his et alijs impendit.Articulus ſecundusOnſequēter q̄rēdū ē. vtrū orādū ē inimicis. ſic: videt̉ illd̓ math̓. v. diligite inuicē vos orate pro ꝑſequētibꝰ calūniantibus vos. Pre. glolibidē. Tribꝰ modis ꝯͣ eccl̓iaꝫ peccat̉. odiobis. cruciatū corꝑis. econtra eccl̓ia diligit. orat. bn̄facit. Pre. xp̄c orauit ſuis crucifixoribꝰ. luc̄. xxiij. ip̄e maxime ē ī actibꝰ v̓tutū imitādꝰ. oīs eiꝰ actio nr̄a ē inſtructio. vt habet̉ a greg. Pre. Iſido. de ſummo bono li. iijca. vij. Qui ledit̉ deſiſtat orare ſe ledētibꝰ: alioquiniuxͣ dn̄i ſnīam peccat ꝗꝓ inimicis norat. Pre. aug. deci. dei li. xxj. c. xxiiij. Nūc ꝓpt̓ea orat eis eccl̓a qͦs ī gene̓hūa hꝫ inimicos. qꝛ tp̄s ē pnīe fructuoſe. Pre. qꝛ denullo certa ē eccl̓ia. orat pro oībꝰ dūtaxat hoībꝰ inimicis ſuis ī corꝑe ꝯſtitutis. Pre. greg. ī dyal̓. tūc ꝗſqꝫrecte petit adipiſcit̉. eiꝰ animꝰ in petitōne nec inimicodio fuſcat̉. ex v̓bo vidr̄ efficax ē orō qn̄ ad inimicūſe extēdit. Pre. Criſo. ſuꝑ illud. orate pro ꝑſequētibꝰcalūniantibꝰ. pro ſe orat gr̄e ſꝫ nature obſequit̉. ꝗs pro ſe orat pro inimico digne exaudit̉: gr̄e opꝰ exeꝗt̉. Pre. mat. vj. ſuꝑ illd̓. Eſtote ꝑfecti ſic̄ et pr̄ vr̄ ꝑfectꝰ ē. glo. cumulꝰ ꝑfectōis ē dilige̓ inimicos orae̓ pro eis Dre. Ro. xij. ſuꝑ illd̓. reſiſtē malo dic̄ glo. Gr̄a euāgelij iubꝫ tm̄ nihil mali reddi: ſꝫ nec reſiſti. vt ſuſtineat̉malū: bonūqꝫ repēdat̉ ꝑſequētibꝰ. malū inferētibꝰ iubet euāgeliū r̄pedē bonū: ſꝫ nullū ita ē ꝯſonū ſic̄ ē illd̓ qd̓v̓itas aſſigͣuit. at̄ ē orō: ita pꝫ ꝓpoſitū. Cōtra augde ci. dei. li. xxj. c. xxiiij. Eccl̓ia orat pro mal̓ maxīe qͦsnouit inimicos. Arguit̉ igr̄ ſic. Si orat pro ill̓ ſūt inimici. pari rōe ſimꝰ eccl̓ie filij cui debēꝰ ꝯformari proinimicis nr̄is orae̓ debēꝰ. Pre. ſct̄i ſūt caritatis ꝑfecti orāt pro ſuis inimicis ſiue ꝑſecutoribꝰ. īmo ecōtrario petūt eis vīdicari. apoc̄. vj. Uſojqͦ dn̄e ſct̄s verꝰ minoris caritatisvīdicas ſangͥnē nr̄m. nec nos ſumꝰquia debemus etiam nos cōformare eis vt vidr̄. Pre.ſct̄s hieremias. hiere. xj. pro inimicis non orabat. qn̄ dicebat. videaꝫ vltōem tuā in eis. tibi em̄ reuelaui cauſam