Queſtionr̄a debet inciꝑe a laude dei. ⁊ ſic elſpēs prima vt on̄dat̉ip̄e deꝰ pͥncipiū oīs boni in nobis.ebet etiā termīari ī laudem dei vt etiā on̄dat̉ eſſe finis: ⁊ ſic ē gr̄arūactio. ī medioaūt ponit duas ſpēs q̄ ſic diſtinguūt̉. Cū em̄ aliꝗs intēditrogare aliquē. primū ē vt petat beniuole audiri. beniuolentia aūt obtenta ſequit̉ ſecūduꝫ. vt dicat petitōeꝫ intentū. etẜm hͦ ſunt due ſpēs ſupplicatō que petit beniuolentiā: ⁊ poſtulatō que ꝯtinet petitōis exp̄ſſionē. Et extēdit ſe poſtulatio ⁊ reſpectu mali amouēdi ⁊ boni adipiſcēdi. Ex iam dictis ptꝫ ordo iſtaꝝ ſpecieꝝ. qꝛ em̄ ẜm modū petēdi attendidebet ī pͥmis ip̄e deꝰ vt pͥncipiū oīs boni ī nobis: iō pͥmo loco ponit̉ laus ⁊ p̄cedit oēs alias. Pret. priꝰ ē captare benijolētiā. qua obtēta intentā petitōem expͥmere: ⁊ ideo ſpēsſcd̓a ponit̉ ante terciā. vltimo ponit̉ gr̄arūactio. qꝛ tūc or̄oin laudē dei termīat̉ qn̄ ei reddūt̉ gr̄e de bonis iā acceptisꝑ hoc patꝫ ſolutō ad vltimū. ¶ Ꝙ aūt pͥmo obijcit̉ ꝙ lausſub or̄one nō ꝯtinet̉. Dicendū ꝙ et ſi nō ꝯtineat̉ ꝙͣtum adratōeꝫ petitoꝝ: ꝯtinet̉ tn̄ ꝙͣtuꝫ ad modū petendi. ẜm ꝙ iamdictum eſt ꝙ orās laudare debet deū ⁊ in pͥncipio ⁊ in finepatet ſimiliter terciū quō ſupplicatio ⁊ poſtulatio differūtNembrum quartumOnſequēter q̄rit̉ de diuiſione Hugo. ſic. determīat eī ꝙ tres ſpēs ſūt or̄onis. ſupplicatōpoſtulatō inſinuatō. ⁊ exponit. Supplicatioeſt ſicut dic ſine determīatōe petitōis hūiliset deuota p̄catio. Poſtulatō eſt det̓mīate petitōis inſertanarratō. Inſinuatō eſt ſine petitōe ꝑ ſolā narratōeꝫ volūtatis facti ſignificatō. hec Hugo. Ex his ptꝫ ꝙ inſinuationō eſt narrato nec ſpēs or̄onis. qd̓ em̄ excludit petitōeꝫ excludit or̄onē. vt ex dictis ptꝫ. ¶ Pret. cū hic tāguntur tresſpēs or̄onis. ⁊ ſil̓r Math̓. vij. cū dicit̉. petite ⁊ accipietis.q̄rite ⁊ inuenietis. pulſate ⁊ aꝑiet̉ vobis. Querit̉ vtꝝ ſunteedē cū illis vel ad illas reducāt̉. videt̉ ꝙ nō ſint eedē necreducāt̉: qꝛ pͥma ẜm Hugo. nihil accipit ſcꝫ ſupplicatō. nōem̄ aliqua rē ꝓprie petit: ſꝫ beniuolētiā captat. illa eī petitōque ē in euāgelio aliqd̓ accipit. Dicit̉ em̄ ibi petite ⁊ accipietis. Sil̓r tercia Hugo. ſcꝫ inſinuatō: nō videt̉ tercie euāgelij rn̄dere. ſcꝫ pulſatōis. Inſinuatō em̄ nō petit exp̄ſſe ſꝫnarrat.lſatō aūtplenū videt̉ acciꝑe qd̓ ptꝫ cū dr̄ pulſate ⁊ aꝑiet̉ vobis. aꝑtiōe aūt facta plene intrat̉. ſi aūt nō:nō ſunt eedq̄rit̉ gͦ quō acciiūt̉ iſte: ⁊ quō ille. ¶ Ad hocs ſpēs ab Hugo. poſite: nō ſunt eedemc ad illas reducūt̉. Ille em̄ ẜm euāgeg. in ẜmōe dn̄i de mōte. Ad hoc eī dicit ꝙ ſit bonꝰ viator ⁊ ꝑueniat ad terminuꝫ intentū. primoindiget ſanitate: ſcd̓o facilitate qͦ ad int̓mediū. ⁊ poſt ſeꝗt̉ꝑuenire ꝙͣtuꝫ ad terminū. ⁊ ſicut id eſt in via corꝑali: ita ē⁊ in via ſpūali. ꝙͣtuꝫ ad primū dicit̉ petite. ꝙͣtuꝫ ad ſecundum q̄rite. ꝙͣtuꝫ ad terciū pulſate ⁊ tūc aꝑit̉. qn̄ em̄ ꝑuentum eſt ad terminū: nō reſtat niſi intrare qd̓ notat̉ ꝑ aꝑtōnem. primo gͦ ꝙͣtuꝫ ad initiū in quo ē collatō gr̄e. ſcd̓o ꝙͣtūad mediuꝫ in qͦ eſt ꝓuectō in v̓tutibꝰ ⁊ bonis oꝑbꝰ: tercioꝙͣtuꝫ ad terminū in qͦ eſt introitꝰ ad regnū. ⁊ reſpōdēt iſtetres ſpēs iſtis tribꝰ quas apl̓us ponit. obſecratōeꝫ. or̄onēpoſtulatōꝫ. petitio obſecratōi. pulſatio poſtulatōi. Scd̓mHugonē ſic ſumit̉ diuiſio. Intētio em̄ orātis impͥmit̉ ſolanarratōe. ⁊ tūc eſt inſinuatō. aut narratōe inſerta petitione: ⁊ hoc pōt fieri duobꝰ modis. vel qn̄ inſerta ē petitō determīate. vt cū dicit̉. Cor mūdū crea in me deꝰ: ⁊ tūc eſt poſtulatio. vel qn̄ narratōi nō eſt inſerta petitō determīata: ⁊tūc eſt ſupplicatio. petit igit̉ aliꝗs ſimplici narratōe: ⁊ tūceſt inſinuatō. aut narratōi inſerta petitōe det̓mīate: ⁊ tūceſt poſtulatō. aut narratōe nō inſerta petitōe det̓mīata tūceſt ſupplicatio. Ex his ptꝫ rn̄ſio ad illud qd̓ queſituꝫ eſt deinſinuatōe. licet em̄ nō directe aliqd̓ illa petit̉ determīatūquadā tn̄ inſinuatōe aliquid petit̉ illa. ¶ Sꝫ adhuc poteſſqueri de ordine. videt̉ em̄ ꝙ vltimo loco poni debeat poſtulatio. qꝛ dignior inter oēs quēadmodū in apl̓i enūeratōnevltimo loco ponit̉ inter tria qꝛ dignior. Anſio. aliter eſt ī.lxxxix.modis petēdi. ⁊ in eis q̄ ꝑdiuiſionibꝰ acceptis ꝑꝯꝑatōeꝫ ad petita ⁊ ad meodos petēdi. in diuiſionibꝰ q̄ accipiūt̉ ẜm ordinē petitoꝝ: debēt rbra ordīari ẜm ordineꝫpetitoꝝ ⁊ ſic fit ī diuiſiōe apl̓i ⁊ etelij. vt ſupra tactū eſtIn diuiſiōe aūt accepta ꝙͣtū ad meos petēdi ẜm modospetēdi debērdīari. ⁊ ſic ē irhac Hug. qtū ad modūlicatō ponit̉ an̄ alias. ⁊ ſimattēdit̉ circplex narratōſarratō inſerta petitōi. ⁊ ita adhuc prus ſupplicatō. Ipriꝰ ē modꝰ ꝙͣ nō det̓īatꝰ ſiue expreſſusnō exp̄ſſo: ⁊ ita poſtulatō an̄ inſinuatōeꝫ.Adhuc queritur.§. j.de ſpeciebo ſupplicatōis que ſunt tres ẜm Hugo. ſcꝫ captatio. exactio: pura oratō. ſupplicatio aūt eſt ad captandū beniuolentiā. ſed tribꝰ modis captat̉ beniuolētia. vel ip̄m aquo petit̉ collaudādo: qd̓ facit captatio. vel aduerſarioruꝫmaliciā ⁊ crudelitatē on̄dendo: qd̓ facit pura or̄o ⁊ iſte triplex modꝰ pōt videri in pluribꝰ locis ſcripture. ſpāliter inor̄one Ezechie Iſa. xxxviij. Cū em̄ ibi dicit̉ dn̄e deꝰ exercituum ⁊cͣ. captat̉ beniuolētia dei ꝑ ſuoꝝ bonoꝝ enūeratōeꝫ⁊ ſic attendit̉ captatō. cum addit̉: vere deſertas fecerūt reges aſſirioꝝ terras. ibi captat̉ beniuolētia ꝑ maloꝝ illorūab aduerſarijs manifeſtatōeꝫ. ⁊ ſic attendit̉ exactio. Tercio cū addidit ⁊ exp̄ſſit ſuā miſeriā innuendo petitōi fuitpura or̄o. Patet igit̉ quō tripl̓r orat̉ beniuolētia captatōeque ē ad inclināduꝫ auditorē. exactōe q̄ quadā inſtantia ⁊importunitate reddit eū memorē pura or̄one. ſcꝫ ꝑ caritatis quātitatē ⁊ ſuꝑabūdantē deuotōem qd̓ fit qn̄ mens itaattendit̉ ex abundātia deuotōis: vt cū ſe ad deū poſtulatura ꝯuertit̉: p̄ amoris eiꝰ magnitudīe etiā petitōis ſue obliuiſcit̉. ¶ Sꝫ tūc q̄ri pōt quare or̄o appropriat̉ tercie ſpecierdicēdū cū ẜm aug. or̄o ſitectꝰ mētis ī deū directꝰ. ⁊ talis maxīe fit in terciaotalit̓ petēs rapit̉ ī amoremeiꝰ ꝗ petit̉. iō illipriat̉. nō ſic aūt erat ī p̄ma necin ſcd̓a. vn̄ dicit Hgo. in captatꝭor: in exactōe fiducia: in pura or̄one dilectōe ptꝫ ꝙ tercia ſpēs totalit̉ dirigit affectū ī deū. ⁊ iō.prie or̄ois vēdicat ſibi nomē¶ Ad hͦ ſciēdū ꝙ poſtulatōis tres ſūt ſpēs. ſcꝫ obſecratio.rogatō. ⁊ ſimplex poſtulatō. pͥma ī maioribꝰ. ſcd̓a ī mediocribꝰ. tercia ī mīoribꝰ. ⁊ ſumit̉ iſta diuiſio ẜm gradū eorūque petūt̉. ⁊ ideo ptꝫ ordo. qꝛ maiꝰ nobile p̄cedit minꝰ nobile vel magis neceſſariuꝫ minꝰ. ⁊ qd̓ minꝰ: illud qd̓ mīmū.vn̄ dīc Hugo. Obſecramꝰ ī neceſſitatibꝰ maximis. ſꝫ rogamus ī medijs. in mīmis ſimpl̓r poſtulamꝰ. excellētiſſimuꝫobſecrare: mediū rogare. mīmū ſimpl̓r poſtulare. hec hug.¶ Sꝫ tūc q̄ri pōt. qͣre cū nomē poſtulatōis ſit ꝯmū ad hastres ſpēs: magis appropriat̉ tercie ꝙͣ alij. dicēdum ꝙ aliqr̄appropriat̉ nomē ſuꝑioris inferiori. qꝛ veriꝰ ꝑticipat nomēilliꝰ. ⁊ ſic nō eſt hic. aliqn̄ aūt retinet inferiꝰ ſuꝑioris nomiꝓpt̓ imꝑfectōeꝫ ſuā: ſicut dicit̉ d̓ aliqͦ hoīe ꝗ modicū diſcretus ē. ꝙ ē quoddā aīal ꝓpter eiꝰ imꝑfectōeꝫ. ſic ē in ꝓpoſito.¶ Ultimo ſciendū ꝙ ẜm Hug. tres ſunt ſpēs inſinuatōisſcꝫ qꝛ fit cum timore. aut fiducia aut ꝯtemptu. Timore qn̄nō confidit homo de impetratōe petitōnis ſue: ⁊ ſic fuit inmartha. Ioh̓. xj. qn̄ dixit dn̄e ſi fuiſſes hic frater meus nōfuiſſet mortuꝰ. Non em̄ confidebat qꝛ cauſa magna erat ⁊magna ꝑſona quā rogabat. Aut qn̄ de facilitate cauſe veletia de benignitate ꝑſone homo ꝯfidit. ⁊ tn̄ deſideriū explicare neggligit: qꝛ ſperat ſola inſinuatōe obtinere: ſicut fuitris dn̄i. Ioh̓. ij. vinum nō habent. Contemptu autem quando cauſa humilis eſt ſiue vilis ſiue etiam perſoꝯgatur que oratio ab oratione dn̄ica merito eſt ſena que roj. huiꝰ autem diuiſionis ratio ſic apparet. aut em̄cludendamaiꝰ eſt qd̓ inſinuat. ⁊ ſcd̓m ꝙ huiꝰ. id eſt inꝙͣtum maiꝰ: ⁊tūc eſt inſinuatio ex ꝯtemptu. qꝛ ꝯtemptibile eſt qd̓ maiuspetit. ⁊ ideo bn̄ petere nō audet nō iuſtꝰ. ⁊ hoc dupl̓r. quiaaut habēs gr̄am ad hoc in pͥmo ſtatu: ⁊ tūc adhuc ei competit petere cū timore. ⁊ tunc eſt inſinuatō ex timore qꝛ parū reputat ſe d̓ familiaritate dn̄i acꝗſiſſe. aut iā in gr̄a ꝓficiens ſeu ꝑfectꝰ: ⁊ ſic ē inſinuatō fiducial̓. Iā em̄ ꝗ talis
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten