Druckschrift 
4 (1482) In hac quarta pte summe Alexandri
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Queſtioigit̉ vel male ordinatmale ſituata quia deberet illas ſeꝗſi obſecratōes ſūt reapl̓us: vel rn̄ſio illa nulla ē. Prebus difficilibꝰ vt dicit glo. ſed video or̄o cuiꝰ eſt pete bonum opꝰ meritoriū eſt petere difficile. Sil̓r poſtulatio cuieſt petere vitā eternā. petit rem difficilē. gr̄arūactio de bono collata eſt de difficili: videt̉ oēs ꝯtineat obſecratio.ſꝫ qd̓ aliqͣ ꝯtinet habet diuidi ꝯtra illa. ⁊cͣ. Pret. obſecratōe petit̉ ꝯuerſio impij eſt de difficilibꝰ. vt habet̉ exglo. qd̓ intelligit̉ reſpectu alioꝝ que alijs petitōibꝰ petūt̉. facile ē qd̓ alijs petitōibꝰ petit̉. ſed facile difficile diuerſificāt̉ niſi ſolū penes materiā. ſꝫ materie diuerſitasdiuerſificat ſpēm: male ſpeciebꝰ aſſignant̉. Si dicat̉iſta ſpēs pͥma differre ab alijs rōne facilis vel difficilisſolū: ſꝫ ſuꝑadditōeꝫ adiuratōnis. quare q̄rit̉ petitōni reidifficilis circa hāc ſpēm magis ꝙͣ circa alias. Rn̄ſio. pt̄dici obſecratio pōt accipi dupl̓r. vno coīter vt dicat̉obſecratō adiuratō quacūqꝫ re difficili. ſic accipit̉in ꝓpoſito. qꝛ bn̄ poſſit alijs duabꝰ ſpēbꝰ cōuenire. addit tn̄ſupra modos illos adiuratōeꝫ: ſic̄ dic ꝗs paſſionē tuā mortē reſurrectōeꝫ hmōi. hoc ꝓpter imꝑfectōeꝫ ip̄iꝰpetentis. vt int̓pellatio alicuiꝰ adiutorio fulciat̉. Alioaccipit̉ ꝓprie. vt dicat̉ adiuratio re difficili. vt conuerſione impij vel malis remouendis. Et ſic cantat glo. ſicdiuidit̉ ꝯtra alios modos. Unde notādum obſecratō ibiſumpta ē re difficili. hoc ſolū reſpectu amotōnis malicuiuſmodi amotio eſt impietas ab impio ⁊cͣ. affectionis boni addita adiuratōe. Et appellat̉ ibi res difficilis ſolum a ꝑte eiꝰ a quo petit̉. vtpote pct̄oꝝ difficultas rationeꝯtrarie volūtatis. vn̄ petitō iuſtifitatōnis impij dicit̉ ꝓprieeſſe rei petitio difficilis: ꝓpter liberi arbitrij repugnantiāAddit̉ aūt iſti petitōi ſolū adiuratō. vt paſſio xp̄i. morsreſurrectio hmōi: quia oīa iſta pro impij iuſtificatōe ſūtimpenſa. his viſis ptꝫ rn̄ſio ad oīa argumēta. Ad pͥmuꝫergo qd̓ obijcit̉ obſecratio debet hic ꝯputari qꝛ apl̓srogat hic fieri or̄ones debitas exaudiri. duplex eſt reſponſio. vno modo ſicut prius dicebat. ibi petit iuſtꝰ ꝯuerſione pct̄oris. talis bn̄ eſt digna exaudiri vel etiam miniſter eccleſiaſticꝰ vt ſacerdos. qui ſi iuſtꝰ ſit: ſe alijsdignꝰ eſt exaudiri. Si v̓o ſit in peccatis indignꝰ exaudiriquātū eſt de ſe: quia tamen gerit ꝑſonā eccleſie in qua ſuntmulti ſancti ꝑfecti: adhuc illis exaudit̉. Alia rn̄ſio eſt pct̄or qn̄ petit ſe amotionem mali culpe. ſi eiꝰ petitio pōt eſſe accepta ratōe petētis: accepta tamē pōt eſſe ſeufieri ratōe mediatoris quē fit adiuratio in obſeruationeſicut ſi diceret peccator. Obſecro te dn̄e p̄cioſaꝫ mortemtuā vel dulciſſimā matrē tuā. acceptā em̄ illā redderet interceſſio matris vel inuocatū bn̄ficiū paſſionis. Ad hocqd̓ obijcit̉. priꝰ eſt petitio ſe ꝙͣ alio. dicendū ordinant̉ hic iſte petitōes ẜm ordine iſtaꝝ differētiaꝝ petere ſe alio: ſꝫ ẜm iſtas pete̓ reſpectu mali qd̓ debet amoueri: boni qd̓ debet haberi. ſic deſcendendo ad ſe velad aliū ſemꝑ obſecratio prior erit. hoc ſoluit̉ ad ſcd̓m. Ad terciū qd̓ obijcit̉ obſecratō ꝯtinet alias ẜm inoībꝰ ponit̉ difficile. patꝫ rūſio ex p̄dictis. qꝛ accipit̉ resdifficilis ſolū a ꝑte eiꝰ a petit̉. vt ē iuſtificato impij. difficultatē hꝫ ꝓpt̓ liberi arbitrij repugnātiam: ꝓut dicit̉res difficilis illud qd̓ petit̉. ſic obiectō currit. Ad illd̓qd̓ quarto obijcit̉. materie diuerſitas facit differētiāẜm ſpēm. ſolutū ē ex p̄dictis. em̄ diſtinguūt̉ petitios petere facile difficile: ſꝫ petere malum amouerietere bonū qd̓ debet haberi. hec dicūt differētiā materialē ſolū ſed formalē. Qd̓ vltīo obijcit̉ quare huic petitioni magis addit̉ adiuratio. ptꝫ ſolutō ex p̄dictis. qꝛhec oīa de quibꝰ fit adiuratō. vt mors. paſſio hmōi. iuſtificatōne impij ſunt impenſa.Conſequēter queriᵐ. §. ij.tur de oratōne ſic. ſicut tactum eſt. oratio eſt diuiſum diuidens. ſed ẜm eſt diuidens quodāmodo appropriat̉. vttactu eſt. ẜm diuiſuꝫ generaliꝰ ſumit̉. ſuppoſito: videt̉ magis debet appropriari tercie ſpeciei ꝙͣ ſcd̓e. qꝛ ẜm da.lxxxix.cētiū a deo. indecēs ē bonū patriemaſ. or̄o ē petitō dꝙͣ vie: magis ſaluat̉ ratō orādi vbitit̉ bonuꝫ patrie.aūt ē in terciā ſcꝫ īilatōe ẜm glo. ſcd̓a. ſꝫ vbi magiſaluat̉ ratō orādi illic debꝫ magis ꝯr̄oopriari. Previdet̉ illud debeat pe or̄one ſūpta petat̉ bonū vieti qd̓ oībꝰ ē ꝯmū. ꝑnulis ꝙͣiltis. illud aūt ē gr̄a: virtꝰ vel bonū opꝰ. Uirtꝰ em̄ opꝰ bonuꝫ in ꝑuulis nonſunt. de oꝑe planū eſt. ſil̓r de v̓tute veꝝ eſt niſi ſolū gr̄a ineis inuenit̉ v̓tute ſacramēti baptiſmalis. Cum iſta petitione petat̉ gr̄a ſꝫ virtutes ẜm glo. oꝑa bona: minꝰſufficiēter vt videt̉ iſta petitō aſſignat̉. Pret. hic petatur bonū vie quo ad vitā eternā ꝑuenit̉. illud maxīe petidebet ad qd̓ neceſſario bonū gl̓ie ꝯſequit̉. Illud aūt eſtgr̄a nec virtꝰ: qꝛ multi gr̄am habēt v̓tutes qui gl̓iaꝫ nonhabebūt. ſꝫ finalis gr̄a illa fruſtrat̉: debet potiꝰ peti vtvidet̉ ꝙͣ virtutes. Pret. virtutes ſint illud quo mediante aīa fit grata deo ſtatu vie. quō ſufficiēter diſponitur ad p̄miū ꝯſequēdū: igit̉ fruſtra eis bona oꝑa adiugūt̉qn̄ petit̉ bonū vie. Rn̄ſio. dicēdū or̄o ē petitō decētiuꝫẜm qd̓ ꝓprie accipit̉. Un̄ ſic diffinit Dam̄. ideo ꝓprieeſt viatoris. viator aūt eſt in initio ſue vie inꝙͣtuꝫ hmoī eſt. ad terminū eiꝰ tendit. Un̄ ad hoc qd̓ ꝑueniat: neceſſe eſt eius via ſit deo accepta: quia aliter non poſſet ad terminum ꝑuenire. Cum ergo viatorē or̄o reſpiciat ꝓut ē in viaeſt oratō ꝓprie accepta petitio acceptōne vie. qꝛ in ſcd̓apetitōne eſt hmōi petitio: ideo licet nomen or̄onis cuilibetpetitōni ſit ꝯmū: ſcd̓e appropriat̉ prime. qꝛ vie reſpicit terminū. nec quarte que gr̄arūactio eſt: qꝛ illud ē bo dato. aut dato. hoc patꝫ rn̄ſio quare or̄o ꝓut eſtvna de ꝯdiuidētibꝰ manet in ſua ꝯmūitate ſꝫ appropriat̉vt dictum eſt. Ad illud qd̓ obijcit̉ pͥmo ptꝫ rn̄ſio. qꝛ or̄o ꝓprie ſit viatoris principalit̓ petitio eſt eiꝰ qd̓ reddit viatorē acceptū. hoc aūt in ſcd̓a petitōe petit̉. licꝫ decentiꝰ eſt bonū patrie ꝙͣ vie: qꝛ tamē nūqͣ ad illd̓ ꝑueniret̉niſi eſſet viā accepta: ideo magis appropriat̉ or̄o petitioniſcd̓e ꝙͣ tercie. Ad illud qd̓ ſcd̓o obijcit̉. debet peti ꝯmune omnibꝰ ꝑuulis adultis. Dicēdū or̄o ſolū ē adultorūquia illoꝝ ꝓprie eſt tendere ad terminū vie ꝑuuloruꝫ.cum vſu careāt ratōis. ideo debet ibi peti qd̓ adultoꝝ eſtillud aūt eſt virtꝰ ip̄m bonū opꝰ. Ad illud qd̓ obijcitur debeat peti gr̄a finalis. virtus. dicendū in iſta petitōne ſicut ſupra dictū eſt petunt̉ faciūt ꝓfice̓ viatorem.Illa aūt ſunt ꝓprie bona oꝑa v̓tutes. ſic aūt gr̄a finalisqꝛ illa magis dicit terminū viatoris intra. ideo ratio illa ꝯcludit. Per hoc ptꝫ rn̄ſio ad vltimū. qꝛ viatoremvenire ad terminū vie. faciunt virtutes niſi ſint oꝑoſe:ideo ꝯgrue petunt̉ bona oꝑa virtutes.Conſequēter queri .§. iij.tur de poſtulatōne ſic. ſuꝑ illud pͣs. Intret poſtulatio meain conſpectu tuo. dicit glo. poſtulatio eſt malis remouendis. ergo ẜm hoc videt̉ differre ab obſecratōne queeſt. ſicut dicit glo. ꝯuerſione impij vel malis remouēdis.ergo videt̉ debeat diuidi ꝯtra illā. Pret. Iacob̓..dicit. Siquis veſtrum indiget ſapīa poſtulet a deo qui datomnibꝰ affluēter. Si ſapīa eſt de bonis vie. illa petunt̉in ſcd̓a petitōe: videt̉ differre iſta petitio a ſcd̓a. Pret.Hugo de v̓tute orādi dicit. in mīmis ſimpl̓r poſtulamus videt̉ goſa male dicere poſtulatōe iam iuſtis gl̓ia celeſtis orat̉: gl̓ia ſit de mimis bonis. Rn̄ſio. ad euidentiā eoꝝ hic q̄ſita ſūt. Nota. poſtulatō dupl̓r ſumit̉cōīter ꝓprie. Coīter poſtulatō appellat̉: qn̄ determīate exprimit̉ qd̓ petit̉. etiā in petēdi. iſto poſtulatō continet (ſicut dicit Hugo) ſub ſe obſecratōeꝫ rogatōeꝫ ſimplicē poſtulatōeꝫ. vt ſupra tactū eſt. Pre. vt habet̉ ab aug.obſecratō ē in neceſſitatibꝰ maximis. ſꝫ rogamꝰ in medijs.in mīmis ſimpl̓r poſtulamus. Poteſt dici ad illud qd̓obijcit̉ primo. ſcꝫ poſtulatō differt ab obſecratōne. veꝝ ē ẜm acceptionē Hug. ꝓut large ſumit̉. iſto em̄ꝯtinet petitionem eoꝝ quibꝰ indigemus pro ſtatu vie. ſiueſint mala amouēda: ſiue bona adipiſcēda: dum qd̓ petitur