Math̓ xvij. hoc genꝰ demonioꝝ ⁊cͣ. or̄o generalis ē. nō ſolum verbis: ſꝫ ⁊ oībꝰ q̄ in obſequiū dei fidei deuotōne gerimus. ſͦꝫ hic nō intendit̉ de or̄onē. neqꝫ tercio mō. neqꝫ ſcd̓omō ſumpta. vn̄ argumētū p̄dictū nihil valet ad ꝓpoſitum.¶ Ad illud qd̓ obijcit̉. ꝙ orare nō eſt crede̓ ⁊cͣ. dicēdū ꝙ hͦnō eſt veꝝ: ſꝫ ꝯſequēs ad illas. eſt em̄ actꝰ triū v̓tutū theologicaꝝ. nō pͥncipalis. ſꝫ potiꝰ ꝯſequēs ad illas vt tactuꝫ eſt.¶ Ad illudyoīs actꝰ v̓tutis circa quē ꝯtingit eē ſuꝑfluū ēpōt dici ꝙ actꝰ v̓tutis pōt habē modū debitiontniſiti frphaſꝰregatōeꝫ circūſtatiaꝝ: aut ex meditadiminutū. primo mō oīs virtꝰ meritoria tā theologica ꝙͣ cardīalis ī actu ſuo debet habe̓ modū:qꝛ nullꝰ actus ē laudabilis niſi ad deū ꝯcurrāt debite circūſtātie. vn̄ etiā dn̄s modū ī diligēdo det̓mīat Math̓. xxij.Scd̓o aūt mō ſola v̓tꝰ cardīalis ī ſuo actu habet modū. ethoc ꝯſiſtit circa obiectū cauſatū. ⁊ ideo habꝫ tenere neceſſario mediū inter ſuꝑfluū ⁊ diminutū. ¶ Hoc aūt qd̓ obijcit̉ꝙ ꝯtingit orare ſuꝑflue ⁊cͣ. dicēdū ꝙ hoc nō eſt verū. qꝛ nōtingit exceſſuꝫ eē in orādo. ſicut nec in credēdo. ſꝑando diligendo. Sil̓r nec diminutōeꝫ ꝓut dicit extremū. ſcꝫ viciū.ſuꝑfluā em̄ vel diminutū nō cadūt ī or̄one ꝓut viciū dicūtqꝛ quātūcūqꝫ parū vel multū quis orat: actꝰ orādi laudabilis eſt. dūmodo fiat cū debitis circūſtātijs.Que ſtō. lxxxix. de ſpeciebus orationisIcto de or̄one in geſerali qd̓ ſit: dicēdū ē ſpecialiꝰ de ꝑtibꝰ ſiue ſpeciebꝰ or̄onis. Et diuidit̉ hec ꝑs ī qͣtuor ẜm nūeꝝ diuiſionū ip̄iꝰ or̄onis. diuidit̉ em̄ or̄o in ꝑtes ſiue ſpēs ab apl̓o. bt̄oBern̄. ambro. aug. vn̄ hec ꝑs in qͣtuor. In quaꝝ pͥmo agit̉de diuiſiōe apl̓i. in ſcd̓a de diuiſiōe Bern̄. in terciā de diuiſione Ambro. in quarta de diuiſiōe Aug. In pͥma aūt aſſignāt̉ qͣtuor ſpēs ab apl̓o. j. Thimo. ij. obſecro pͥmū om̄ifieri. obſecratōes. or̄ones. poſtulatōes. gr̄arūactōes ꝓ omnibꝰ hoībꝰ. Glo. hactenꝰ egit de pſeudo apl̓is. h̓ d̓ or̄onibꝰex quo ptꝫ ꝙ q̄ ibi dicūt̉ ſpes ſunt or̄onis.Alembrum primūRima aūt haꝝ partiū habet duas. in quaꝝprimo agit̉ generalit̓ de ꝯueniētia pͥme diuiſionis. In ſcd̓a de partibꝰ ſiue ſpeciebus inquas facta eſt diuiſio.Articulus primusN p̄ma ꝑte ꝓcedit̉ ſic. Idē nō ē diuidēs ⁊ diuiſū. ſꝫ or̄o ē ip̄m diuiſū: gͦ nō oꝑtꝫ poni vna diuidentiū. ¶ Itē ab aug. habet̉. ꝙ obſecratō ē ſpēspoſtulatōis. dicit eī ꝙ poſtulato fit tribꝰ modis. obſecradorogādo. ⁊ ſimpl̓r poſtulādlatō gͦ ē ſpēs poſtulatōisgͦ minꝰ ꝯueniēter diuidit̉ hic ꝯͣ poſtulatōeꝫ. ¶ Pret. ī diſtīctione apl̓i nō ponit̉ ſpēs illa or̄onis q̄ ē ſupplicatō: neqꝫla q̄ ē inſinuatō q̄ aſſignāt̉ ab Hug. vn̄ hec diſtinctō videt̉diminuta. ¶ Pret. ab apl̓o ſignāt̉ qͣtuor ſpēs: ab Hug. tm̄tres ſpēs ⁊cͣ. ¶ Rn̄ſio. ad pͥmū pōt dici. ꝙ or̄o ſumit̉ coīterẜm ꝙ or̄o dicit̉ oris ratō. ſcꝫ interioris vel exterioris. ⁊ ſicdicit̉ or̄o om̄e illud qͦ ore rōnis fit deo locutō aliqͣ. vel ī oſtēſione defectuū vel petitōe ſuppletōis vel gr̄arū actōnis proſuppletōe. Alio mō dicit̉ ꝓprie. ẜm ꝙ or̄o dicit̉ petitō bonorum alicui exiſtēti in gr̄a. vn̄ glo. j. Thimo. ij. or̄ones ſuntqn̄ iam cōuerſis v̓tutes ⁊ bona orant̉. Sumit̉ gͦ coīter ẜmꝙ ē diuiſa: ꝓprie ẜm ꝙ ē diuidēs. ¶ Ad aliud dicēdū ꝙ aliter ſumit̉ poſtulatō ab apl̓o. ẜm glo. ⁊ aliter ẜm glo. Aug.ſuꝑ. j. Thimo. Poſtulatō importat quodāmodo debitumobtinēdi. vn̄ glo. poſtulatōes ſūt qn̄ qͣſi ex debito aliqd̓ poſtulatur. vt quod hic gerit̉ in eterna vita ꝑficiat̉. ⁊ exēplificat ꝯſequēter dicēs. ꝙ poſtulatōes ſunt qn̄ a iuſtis gloriaceleſtis orat̉. ẜm aug. dicit̉ poſtulatō qn̄ det̓mīate exprimitur qd̓ petit̉ modo petēdi. vn̄ Hugo. poſtulatō eſt determinate narratōi inſerta petitō. vt illud. cor mūdū crea in medeꝰ. Cōmuniꝰ igit̉ ſumit̉ ẜm aſſignatōꝫ aug. ꝙͣ ẜm aſſignationē. glo. in apl̓o. ¶ Ad aliud dicēdū. ꝙ ẜm expoſitōſe. ſpēs aſſignate ab apl̓o. dicūt differentias or̄onis.or̄o tm̄ dicit̉ qͣ expͥmunt̉ petēda ẜm gradꝰ ꝗbꝰ ꝑficit̉ a ſtatuculpe ad ſtatu gl̓ie. vn̄ obſecratō dicit̉ adiuratō ꝓ rebꝰ difficilibꝰ. vt ꝓ ꝯuerſiōe impij ⁊ amotōe maloꝝ. Or̄o eſt petitio bonoꝝ iam ꝯuerſis. poſtulatō petitō gl̓ie iuſtis. gr̄arūactio ē relatio gr̄aꝝ ꝓ oībꝰ. vn̄ iuxta qͣtuor modos iam dictos ſumit̉ diſtinctō ab apl̓o. aliter ſumit̉ diſtinctō Hugo.Unde in ſpēbꝰ aſſignatis ab Hug. generalit̓ aſſignāt̉ modi petēdi ⁊ ꝙͣtuꝫ ad ea q̄ ꝓuocant illū a quo petit̉ ad collationē petite: dico ex his q̄ ꝓferūt̉. ſicut ē in duabꝰ ſpeciebꝰſupplicatōis. ſcꝫ captatōe ⁊ exactōe. ⁊ ꝙͣtuꝫ ad exp̄ſſionē deſiderij petētis. ſicut ī tercia ſpecie ſupplicatōis q̄ ē pura or̄o⁊ ꝙͣtuꝫ ad modum petēdi in maioribꝰ cauſis ī mediocribꝰ⁊ mīmis. ſicut ē ex ſpēbꝰ poſtulatōis. ⁊ ꝙͣtuꝫ ad modū habendi ex ꝑte petētis ad ip̄m quo petit̉ vt timide vel ꝯfidenter vel ꝯtemptiue vt in tribꝰ ſpēbꝰ inſinuatōnis. Pret. inſinuatio aſſignat̉ ꝙͣtum ad illā ſpeciē or̄onis q̄ ex ꝯtemptumaloꝝ eſt. vn̄ ad multoplura ſe extēdit or̄o ꝓut diſtincta ēab Hug. ꝙͣ ꝓut apl̓o. ꝓpter qd̓ ⁊ ī hac aſſignāt̉ quedā ſpecies que nō aſſignāt̉ ex illa. vn̄ que aſſignāt̉ ab apl̓o comp̄hendūt̉ ſub illa ſpecie aſſignata ab Hug. que ē poſtulatioexcepta illa ſpecie que ē gr̄arūactio. q̄ improprie or̄o dicit̉aſſignat̉ tn̄ inter ſpēs or̄onis qꝛ eſt ꝯcluſio aliaꝝ: vn̄ glo. j.Theſſa. iij. gr̄arūactio eſt de ꝑactis que totū ꝯcludit quaſtotū ſit a deo. vnde nō dicit̉ or̄o niſi qꝛ eſt ꝯcluſio or̄onū totum refundēs in deū. vt actū eſt. ¶ Ad aliud qd̓ obijcit̉. ꝙHugo aſſignat tres ſpēs apl̓us qͣtuor. Dicēdū ꝙ tres ſpecies aſſignate ab Hug. diſtinguūt̉ ſic. Intentio orātis autexpͥmit̉ ſola narratōe: ⁊ tūc ē inſinuatō. aut narratōeꝫ inſerta petitōi: ⁊ hoc pōt fieri duobꝰ modis. vel qꝛ inſerta eſtpetitio determīata. ſicut qn̄ aliqn̄ determīate petit̉ vt cumdicit̉. Cor mūdū crea in me deꝰ ⁊cͣ. vel qꝛ narratōi nō ē inſerta petitō determīata. ⁊ tūc eſt ſupplicatō. qͣliter diſtīguitur ⁊ ſumit̉ ſpēs or̄onis ꝙͣtuꝫ ad aſſignatōeꝫ apl̓i. vt tactūeſt. nihilominꝰ multomagis expͥmet̉. Scd̓m aūt ꝙ hic ſtrictius ſumit̉ ꝓut circa ſolēnia miſſe celebratōis attendunt̉diſtinguūt̉ ſic. Quicqd̓ p̄cedit ī miſſaꝝ ſolēnijs vſqꝫ ad illum locuꝫ vbi incipit ſacerdos ꝯſecrare miſteria corꝑis ⁊ſanguīs dn̄i: obſecratōes accipimꝰ. vn̄ or̄ones qͣs facimꝰ īcelebratōe ſacramētoꝝ. an̄qͣ illud qd̓ ē in dn̄i mēſa incipitbn̄dici: obſecratōes ſunt qͣs fundit ſacerdos. or̄ones ſūt inip̄a ꝯſecratōe eukariſtie .i. cū bn̄dicit̉ ⁊ ſanctificat̉. poſtulationes ſūt cū ppl̓o ab ep̄o bn̄dicit̉ ꝗ ſuꝑ eū in uocat nomendn̄i. Gr̄arūactio ē de ꝑactis q̄ totū ꝯcludit. qͣſi totum ſit adeo. vt bn̄dicamꝰ dn̄o. ⁊ accipit̉ diffinitō or̄onis ẜm ꝯgrutiam illiꝰ epl̓e que dirigit̉ ad Thimotheū ꝗ fuit ep̄us. vn̄ īilla ſpāliter inſtruūtur ep̄i ⁊ ſacerdotes.Articulus ſecūdus¶ Onſequēter q̄rit̉ de ſpēbꝰ diuiſiōis ipſius apl̓i⁊cͣ. pͥmo de obſecratōe. ſcd̓o de or̄one. tercō d̓ poſtulatōe. quarto de gr̄arūactōne.De prima procedi.§. j.tur ſic. Rogat hic apl̓us fieri or̄ones debitas exaudiri. vnde gloſa. docet igitur orare vt impetret̉ quod faciendū eſt.ſed obſecratio nō eſt digna exaudiri: igitur hic inter oratōnis ſpecies nō debet cōputari. probatio medie. dicit gloſa.ꝙ obſecratōnes ſunt adiuratōnes pro rebꝰ difficilibꝰ. vt ꝓconuerſione impij ⁊ pro malis remouēdis. ẜm hoc gͦ obſectio eſt or̄o quā facit impiꝰ pro ſui ꝯuerſione. ſꝫ orato quamfacit impiꝰ nō eſt deo accepta Ioh̓. ix. ¶ Forte dicet̉ ꝙ petitio ꝯuerſionis impij poteſt fieri duobꝰ modis. vel ab eo ꝙꝯuertendus eſt: ⁊ ſic eſt indigna. vel ab alio iuſto: ſic rogatiuſtus vt peccator ꝯuertat̉. ⁊ hoc nō digna eſt exaudiri. etſic accipit hic apl̓us. Contra. ẜm ordinem naturaleꝫ ⁊ caritatis. prius eſt petere ꝓ ſe ꝙͣ ꝓ alio. ſed in or̄one ⁊ poſtulatione ẜm glo. eſt petitō ꝑ ſe: hic auteꝫ pro alio. igitur iſta
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten