Queſtioxei li. x. ca. iiij. Sacrificamꝰ deo hoſtiā hūilitatis ⁊ laudisin ara cordis igne feruide caritatis. ⁊ ſequit̉. hic ē dei cultus. hec vera religio. hec recta pietas. hic plane habet̉ ꝙcultura interior nihil aliud ē ꝙͣ or̄o. ſi cultura int̓ior nihilaliud ē ꝙͣ or̄o: gͦ idē eſt or̄o qd̓ caritas vt videt̉. ¶ Pret. caritas nihil videt̉ aliud eſſe ꝙͣ amor ſiue deſiderium boni. hͦidem eſt or̄o vt ex dictis ptꝫ. gͦ ⁊cͣ. hoc idē habet̉ ab aug. dicente ꝙ or̄o eſt deſideriū ⁊ caritas. ¶ Itē nihil aliud ē caritas ꝙͣ volūtas boni. or̄o aūt nihil eſt aliud ꝙͣ boni adipip̄ſſio. ⁊ ſi aliqn̄ ſit amouēdi mali hoc eſt ꝓpter illd̓ſcendi exordinatū. ſꝫ volūtas alicuiꝰ ⁊ exp̄ſſio eiꝰ eiuſdemſunt v̓tutis: gͦ or̄o eſt actꝰ caritatis vel eadem virtꝰ qd̓ caritas. ¶ Pret. illa v̓tꝰ theologica dr̄ q̄ nō ſolū habet deuꝫ inrōne finis: ſꝫ obiecti. or̄o eſt hmōi. ¶ Pret. illa v̓tꝰ theologica dr̄ q̄ nō habet ſuꝑfluū in aſcēſu. v̓tus em̄ oīs cardinalisqꝛ in medio ꝯſiſtit: ſuꝑfluū habet in aſcenſu ⁊ diminutū indeſcēſu. quoꝝ neutꝝ ꝑticipat v̓tutis theologice rōeꝫ. ſꝫ or̄oeſt hmōi. qm̄ quo plꝰ ⁊ plꝰ aīa in or̄one eleuat̉: or̄o melior⁊ purior ꝯprobat̉. ¶ Pret. or̄o ꝑtinet ad impletōeꝫ pͥmi p̄cepti vbi p̄cipit̉ de vno deo adorādo ⁊ colēdo. ſꝫ p̄cepta pͥmeabule theologicis v̓tutibꝰ adimplēt̉: qꝛ p̄muꝫ ꝑ fidē. ſcd̓mſpem. terciū ꝑ caritatē: gͦ or̄o adimplet̉ v̓tutibꝰ theologiis. ſed actꝰ habitū a quo elicit̉ implet: gͦ or̄o eſt actꝰ virtutis theologice. ¶ Cōtra. oīs actꝰ virtutis theologice trāſitin deū vt obiectū. ſꝫ orare nō trāſit in deū vt obiectū ſꝫ potius in aliquid a deo obtin¶ Pret. oīs ſatiſfactio ꝑtinet ad v̓tutē cardinalē. or̄o ē hmōi. ¶ Pret. or̄one ſanāt̉ peſtes mētis. ſꝫ peſtis mētis ē ſuꝑbia. gͦ or̄one ſanat̉ ſuꝑbia. ſꝫꝯtraria ꝯtrarijs ſanāt̉ ſeu curant̉ ẜm Greg. gͦ ē ꝯtraria ſuperbie. ſꝫ nō ꝯtrariat̉ ſuꝑbie niſi hlitas: gͦ or̄o ē hūilitasvel actꝰ hūilitatis. ⁊ ita actꝰ v̓tutis cardīalis. ¶ Pre. orarenō eſt crede̓ nec ſꝑare nec diligere. ⁊ nō ſūt plures actꝰ theologice: gͦ vt prius. ¶ Pret. ꝯtingit orare ſuꝑflue ⁊ diminute. ⁊ debito mō cuꝫ debitis circūſtantijs. ſcꝫ qd̓ quō vel qn̄.Unde cū mater filioꝝ zebedei ꝓ filijs ſuis petēt: dn̄s reſpōdit. neſcitis qd̓ petatis. Sed oīs virtꝰ circa quā ꝯtingit eēſuꝑfluū. neceſſario ē cardinalis. ⁊ ita vt priꝰ. ¶ Rn̄. circahāc queſtionē diuerſi diuerſa ſentiūt. Quidā em̄ dicunt ꝙor̄o ē v̓tutis cardīalis ⁊ ſpecies iuſticie. Et rō eoꝝ eſt ꝙ ſicut in habitudine ſuꝑioris ad inferiꝰ: ita vna virtꝰ que ē volūtatis implēdi p̄ceptū. qꝛ p̄ceptū eſt. ⁊ iſta ē obediētia queeſt in gene̓ v̓tutis cardīalis. ſic in ordīe inferioris ad ſuperius eſt or̄o que expͥmitlūtatē boni impetrādi vel maliamouēdi bn̄ficio ſuꝑioris. q̄ ⁊ pari rōne poni debet ī genere v̓tutisardīalis. ſꝫ rō iſta ē minꝰ ſufficies. ⁊ ſil̓e ꝓpoſituꝫnō ꝯuenit: qꝛ or̄o nō impetrat debitū ſic̄ obediētia. ¶ Pre.in obediētia nō attendit̉ ſolūmodo deꝰ cui obediēduꝫ. ſꝫ hōſcꝫ p̄latus qui ē loco dei. ⁊ ideo neceſſario obediētia reſpicit actū exteriorē. ⁊ ideo verſat̉ circa actōeꝫ q̄ ē v̓tus cardinalis. Pret. qꝛ actionē illā attendit ſub rōne debiti: ideo ēiuſticie ſpecialis. hec aūt nō attendūt̉ in or̄one. ⁊ intendo d̓or̄one mētali que indebitū importat de ſui rōne dico. neqꝫactū exteriorē reqͥrit. Pret. deū nō tm̄ habet in fine finis ſꝫobiecti. ⁊ qꝛ nō ꝯtingit exceſſuꝫ in or̄one: nō habet ſub v̓tute cardinali ꝯprehēdi. ¶ Aliter aūt dicūt aliqui ſcꝫ ꝙ or̄oeſt actꝰ pietatis. quīe pietas ⁊ ſi aliqn̄ ꝯplectat̉ fidē ſpem ⁊rant̉ actus ꝓprij illaꝝ: videbit̉ bn̄ ꝙ ip̄acaritate. tn̄ ſi ꝯſidealiqua illaꝝ nō eſt ſꝫ plus illis. nec actus eiꝰ illaꝝ ſed poſtillos. Unde quēadmoduꝫ dicūt latria radicat̉ in his tribꝰvirtutibꝰ: tn̄ vltra illas eſt. ⁊ habet actus exteriores vltraillarū actus. ſicut exhibitōeꝫ ſacrificij in altari: adoratōeꝫgenuflectionem ⁊ hmoi. Unde ſi quereret̉ cuiꝰ virtutis ſitactus adoratio: ꝯſtat ꝙ nō eſt ꝓprie actus fidei nec ſpei neccaritatis: ſed pietatis ſiue latrie que habet illas tres primas. Sed dicūt ꝙ ab illa pietate nō ſolum egrediunt̉ illiexteriores. ſed etiā interior que ē or̄o: que poſt ꝯſideratōeꝫdefectuū noſtroꝝ ⁊ potētie diuine que pōt ſubuenire: ſapientie que nouit. ⁊ bonitatis que vult: orat vt ſuppleat defectus noſtros. antecedūt gͦ ille tres virtutes ⁊ eaꝝ actꝰ or̄one ad hoc vt ſit meritoriā ⁊ efficax. Et ꝙ ita ſit: ꝯfirmant ꝑverba Hugo. de orando deo qui dicit. nō ſe homo ad deuꝫ.lxxxviij.ꝯuerteret ꝑ deuotionē: niſi crederet ſe ab eo ſaluari poſſe.⁊ ſꝑaret eū miſereri velle. poſtremo niſi euꝫ plus. vt ſupratactū eſt. Sed adhuc hec rn̄ſio eſt minꝰ ſufficiens. qꝛ de pietate cuiꝰ actus eſt or̄o ſicut dicūt. adhuc eſt queſtio vtꝝ ſitcardinalis vel theologica. nō cardinalis: quia ꝓprie reſpicit intentū vt obiectū. Pret. circa ip̄am nō ꝯtingit eſſe exceſſum. vn̄ tranſcēdit ꝯditōes v̓tutis cardīalis. Pret. ſi eſttheologica eſt ꝯſequēs ad fidē ſpem ⁊ caritatē. gͦ qͣtuor ſūtvirtutes theologice. qd̓ directe eſt ꝯtra ſanctos. ¶ Propterhoc videt̉ aliter dicendū. pōt em̄ dici ꝙ or̄o ē actus ſpecialis. nō tn̄ eſt actꝰ virtutis ſpecialis:quia eſt actꝰ fidei ſpei⁊ caritatis. que ſimul ꝯcurrūt ad eliciendū iſtum actum.a fide em̄ incipit: ⁊ in caritate terminat̉. ꝓut dicit aug. adꝓbam de orando deo. tanto illud qd̓ valde magnū eſt (qd̓oculus nō vidit. quia nō eſt color. nec auris audiuit qꝛ nōeſt ſonus. nec in cor homīs aſcēdit qꝛ cor homīs illud debꝫaſcendere) ſumemꝰ capaciꝰ:uāto illud eſt fideliꝰ: credimꝰ⁊ ſperamꝰ firmiꝰ: ⁊ deſideramꝰ ardentius.In ip̄a em̄ fideſpe ⁊ caritate cōtinuato deſiderio ſemꝑ oramꝰ. hec ille. Exhis patet ꝙ oratō ſit harum triū: ꝯſequens ad actus earuꝫprincipalis. ꝯcedenduꝫ eſt ergo ꝙ oratō ſit actus virtutistheologice: ſed nō vnius ſed triuꝫ. Si querat̉ cum fidei ſittendere in ſūmā veritatē. ſpei in ſūmā maieſtatē. caritatisin ſūmā bonitatē. ⁊ oratō īillū hoꝝ ſit: quō actus erit iſtarum virtutū. Pret. qn̄ erit ſpecialis ⁊ elicit̉ in his virtutibus ꝯcurrentibꝰ in vnū. Dicendū ꝙ orare nō eſt actꝰ principalis ſed ſecūdarius iſtaꝝ virtutū. ⁊ ideo nō eſt aliquisp̄dictaꝝ ſed illos ſubſequēs. qꝛ pluralitatē actuū principalium ſequit̉ plurificatio habituū nō actū ꝯſequentiū. ideoor̄o pōt ab his tribꝰ virtutibꝰ elici. ⁊ tamē manebit ſpecialis actus. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉. ꝙ or̄o nō tranſit in deumvt in obiectū ⁊cͣ. Dicendū ꝙ hoc nō eſt verū. qꝛ ẜm Hug.obiectū or̄onis eſt ſūme potens. ſūme ſapiēs. ſūme bonumneqꝫ em̄ (ſicut dicit) homo ꝑ deuotionē ſe ꝯuerteret ad deūniſi crederet ſe ab eo ſaluari poſſe ⁊cͣ. vt ſupra. Aliquid at̄impetrandū eſt bene in or̄one ⁊ quodāmodo obiectum. ſedhoc nō eſt primo ſed ſcd̓o. ⁊ illud nō minuit virtutis theologice ratōeꝫ. qd̓ manifeſte apparet in caritate ⁊ fide ꝓfundius intuenti. ſed illud nō videt̉ illud ſoluere ſufficienter:qꝛ noſtri defectꝰ maxime vident̉ nos mouere ad orandū. etomne illud qd̓ tenet principalit̓ ratōeꝫ mouētis ⁊ obiecti.ergo ⁊ or̄o aliud videt̉ habere ꝓ obiecto. Dicendū adhucẜm Hugo. in pͥncipio de orādo deo. ꝙ licet duo ſint q̄ moueant hominē ad orandū ꝓpria miſeria ⁊ diuina miſericordia: vnde dicit quo ſtudio quo affectu orādū ſit deꝰ: ex noſtra miſeria ⁊ eiꝰ ſimul miſcd̓ia ꝯſiderare poſſumꝰ. cū miſericordia diuina tenet in his duobꝰ pͥncipatū. ⁊ ſe habet inratōe pͥncipalit̓ mouētis. ſiue vt meliꝰ dicit̉ in ratōe mouētis. miſeria aūt ꝓpria in or̄one excitantis. vnde adhuc addit Hug. quid em̄ hoīem ad orandi ſtudiū efficaciꝰ excitaret ꝙͣ miſeria ⁊ calamitas tantoꝝ maloꝝ quibꝰ addictusp̄mit̉. Et quid iocūdius ad effectū orādi trahēt ꝙͣ miſericordia ꝯditoris quā inter mala ſua totiens experit̉. hec hugo. Illud aūt qd̓ ſolū eſt excitās obiecti ꝓprie nō tenet rationē. Aliter pōt dici ſed ſatis in idem redit. ꝙ obiectū alicuiꝰ habet determiari duplicit̓. aut coīter: aut ꝓprie. ſiue ꝑſe ⁊ ꝑ accidēs. Illud em̄ dicit̉ obiectū ꝯmū hoc ē ẜm ꝯmunem acceptōeꝫ ⁊ obiectū ꝑ accidēs: qd̓ habet ratōeꝫ materialis. Illud v̓o dicit̉ obiectū ꝓprie ⁊ ꝑ ſe: qd̓ hꝫ ratōeꝫ mōtiui ẜm hāc viā in or̄one poſſumꝰ dicere ꝙ miſeria releuanda ⁊ alia impetrāda tenet materialē ratōeꝫ. Ip̄a aūt miſericordia diuina obiectū ꝓprie rōni. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ꝙ ſatiſfactō ꝑtinet ad v̓tutē cardinaleꝫ ⁊cͣ. pōt dici reueraꝙ or̄o ẜm ꝙ eſt ſatiſfactoria ē actꝰ v̓tutis cardinalis. ⁊ virtutis ſpecialis. ſcꝫ iuſticie qd̓ infra pleniꝰ patebit. ſꝫ d̓ hacmateria nō intendit̉. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉. ꝙ or̄one ſanātur peſtes mētis ⁊cͣ. pōt dici vt ſupra tactū eſt ꝙ peſtes metis nō dicunt̉ pct̄a principalia vt ſuꝑbia ⁊cͣ. ſed potiꝰ reliquie pct̄oꝝ. vel pōt dici ꝙy ſunt occaſiōes materiales. vt ſupra tactū eſt. ꝯmūiſſime aiūt ſumit̉ ẜm ꝙ illa ſanant̉ peſtesmētis. ꝓut peſtis pct̄a pͥncipalia dicūt̉. Unde ſuper illud
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten