Druckschrift 
4 (1482) In hac quarta pte summe Alexandri
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

in nobis ſine nobis. ſꝫ or̄o ē a nobis. ad minꝰ nūqͣ ē ſine nobis: vt videt̉ or̄o eſt virtꝰ. Rn̄ſio. ad dicēdū. ciactꝰ or̄onis ſit meritoriꝰ quātū ē de ſe. ſit circa bona difficile: ꝯcedēdū ē ſit habitꝰ a elicit̉ v̓tꝰ que aūt v̓tꝰ illa ſitpoſtmodū patebit. Oēs igit̉ rōnes ꝓbāt ꝯcedēde ſuntcꝫ or̄o ē actꝰ v̓tutis v̓tus. Quare aūt ſit actꝰ v̓tutisōt ratio aſſignari. ſcꝫ qꝛ a nobiliſſimis v̓tutibꝰ elicit̉. ſcꝫfide ſpe caritate. ꝓut dīc aug. ad ꝓbā de orādo deo. fide ſpe caritate ꝯtinuato deſiderio oramꝰ. aūt ſit actꝰvirtutis ptꝫ. habet actū in gradu nobiliſſimo in viamoꝝ ꝯtemplatōis quo. ſcꝫ aīa ſtabilit̉. ẜm em̄ Hug. pͥmūgradū lectio. ſcd̓m meditatō. terciū or̄o ꝯtinet ꝯtemplatio. Ad illud qd̓ obijcit̉ ꝯtra. illud qd̓ pͥmū ſanatiuūtis a culpa ⁊c. Dicendū oratio ē primū ſanatiuūtis a culpa: licet ſit ſanatiuū peſtis mētis. īmo gr̄a eſt ſe primum ſanatiuū a culpa. Ad illud Hiero. or̄o ſanatpeſſes mētis. pōt dici. peſtes hmōi ſūt reliꝗe pct̄i ex ꝗbꝰfrequēter inſurgit pugna ꝯtra aīaꝫ. Infeſtat̉ ip̄a aīa minus ē valida ad exercitiū bonuꝫ. impetuoſior ad maluꝫ.hmōi aūt peſtes frequētia or̄onis ſanāt̉ ſiue mēs. vn̄ Hiero. ſuꝑ illo genꝰ demonioꝝ. ita ignauia or̄one depellēt̉vel deponāt̉. vt ſupra dictū ē. plana erit rn̄ſio. Pret. gr̄apͥmū ē ſanatiuū mētis formalit̓. ſcꝫ a culpa ſiue morbo peccati: or̄o ē ſanatiuū mētis a morbo pene excitātis ꝓuocātis ad pct̄m. pena peſtis dici pōt. ſanatiuū dico effectiueid eſt meritorie. Ad illd̓ qd̓ dic Iſid̓. or̄oibꝰ mūdamurintelligit̉ a ſordibꝰ reliꝗaꝝ pct̄oꝝ. Ad illd̓ qd̓ obijcit̉.or̄o ē meritoriū vite et̓ne v̓tuti ꝯuenit. pōt dici reuerameritoriū ē. ſꝫ hoc ē rōne ē virtꝰ: ſꝫ rōne qua eſt actꝰ virtutis. Meritoriū eſt em̄ aliqd̓ vel qꝛ comꝑat̉ ad illudtingit mereri .i. ad virtutē: vel qꝛ ē ab ip̄o meret̉ ſic̄ actusad habitū. vtroqꝫ or̄o eſt meritoria. Ad illud aug.nullū credimꝰ ⁊cͣ. intelligēdū de orāte or̄one efficaci ad impetrandū. eſt ſubnixa fide ſpe caritate. non hꝫ hmōiefficaciā niſi inꝙͣtuꝫ ē virtutis. Ad illud qd̓ obijcitur.virtꝰ eſt circa bonū difficile ⁊cͣ. Dicēdū veꝝ ē elicietdo actū ſuū ſiue frequētiā. ſiue actꝰ virtꝰ eliciēdo oratōeꝫſiue frequētiā or̄onis ē circa bonū difficile. nec ex ſeꝗt̉ or̄o ſit virtꝰ ſꝫ actꝰ elicitꝰ a v̓tute. Ad illud qd̓ obijcit̉obſecrare ē officiū iuſticie. Dicendū veꝝ ē. nec ex habetur obſecrare ſit v̓tus ſꝫ potiꝰ actꝰ v̓tutis. obſequiū em̄ꝓprie actū dicit habitū. Ad illud qd̓ obijcit̉ or̄o regulat deuiū errorē que accidūt orādo: pōt dici hoceſt veꝝ: ſꝫ potiꝰ prudētia ſpūs. ſiue v̓tutis prudētie que docet tenere modū ſiue mediū in actu orandi.Articulus ſecūdusOnſequēter q̄rit̉ vtꝝ ſit actꝰ v̓tutis generalis.vel ſpālis. aūt generalis videt̉ ſic. vt habet̉a ph̓o. finis ſpeculatōis ē veꝝ: finis aūt v̓tutisbonū. ſꝫ finis or̄onis ē hmōi: igit̉ erit equalis ambitꝰ virtute. ſꝫ virtꝰ iſto ſumpta ē virtꝰ generalis. igit̉. Pret.orare ē colere deū. qꝛ colere dicit actū interiore mētis. ſicuthabet̉ ī glo. Exo. xx. dicit. aliud ē colere: aliud adorare.ſꝫ ſicut dicit augu. in pͥncipio Encherid̓. fide ſpe caritatecolit̉ deꝰ. ſi ad or̄onē ꝯcurrūt he v̓tutes: erit tūc actusv̓tutis ſpālis. Pret. Hugo de v̓tute orādi dicit. or̄o ēꝯuerſio in deū piū humilē affectum. fide ſpe caritateſubnixa. igit̉ vt priꝰ. Pret. negociari videmꝰ or̄onē circaactꝰ oīm virtutū. qꝛ ꝯtingit orare actu fidei ſpei caritatis. ſic de oībꝰ fit. erit actꝰ v̓tutis ſpālis ſꝫ generalis Item oīs bona actio ē or̄o ſuꝑ illud. j. Theſſ. v. ſine int̓miſſione orate. dicit glo. ſemꝑ orat qui ſemꝑ bene agit.aūt omnis oꝑatio bona ē oꝑatio ſiue actꝰ virtutis ſpālis.⁊cͣ. Pret. nūqͣ deſinit iuſtꝰ orare. niſi deſinat iuſtꝰ. iuſtus orare ſe habēt in quadā eqͣlitate. ſꝫ eſſe iuſtꝰ ē a generali iuſticia. vel ab oībꝰ virtutibꝰ: orare ſil̓r. ita vt prius. Pret. videt̉ ſit actꝰ multaꝝ v̓tutū. vtpote fidei Iacobi .j. poſtulet aūt in fide nil heſitās. Pret. Math̓. xvj.ibi ſic orabitis. dīc glo. orādū ē ẜm magiſteriū fidei. Pret.videt̉ ſit actꝰ hūilitatis. Eccͣi. xxxv. oro humiliātis ſe nubes penetrat. Pret. videt̉ ſit actꝰ prudētie: neceſſariorequirat̉ in or̄one diſcreto bonoꝝ maloꝝ. que prudētia ēPret. videt̉ iuſticie: qꝛ face̓ bonū declinare a malo ſūtꝑtes iuſticie que in or̄one petūt̉. Pret. videt̉ ſit religionis. ij. ꝑalip. nūc genua mea flectere ⁊cͣ. hoc dr̄ de oranteẜm qd̓ orās ē. Cōtra. oīs actio egredit̉ a vi ſpāli neceſſario egredit̉ ab habitu ſpāli. or̄o eſt hmōi. qꝛ ip̄a ē virtusaffectiue. qꝛ ē pius affectꝰ ẜm aug. Pret. ordinat̉ or̄o advnū actū liberi arbitrij. ſcꝫ ad actū impetrationis adoēs. neceſſario ē actꝰ virtutis ſpālis. Pret. illa v̓tꝰ cuiꝰobiectū eſt ſpāle. neceſſario ē ſpālis. Sil̓r cuiuſcūqꝫ virtutis actꝰ eſt obiectū ſpāle. illiꝰ actꝰ virtus eſt ſpālis. ſꝫ or̄onis eſt obiectuꝫ ſpāle: qꝛ miſcd̓ia ſiue bonitas ꝯditoris.. Item habitꝰ quo regulamur in credēdo ē habitꝰ ſpālis.ſil̓r quo regulamur in ſperādo. ſil̓r diligēdo. Sil̓r videt̉ habitꝰ quo regulamur in impetrādo. ſꝫ or̄one impetramꝰ or̄o eſt habitꝰ ſpālis. Itē ꝑtes ſatiſfactōis ſunt ieiuniūelemoſina or̄o. ſꝫ actꝰ ieiunij eſt v̓tutis ſpālis. Rn̄ſio.dicendū actꝰ iſte ſcꝫ or̄o eſt actꝰ virtutis ſpālis quodāmodo generalis: vel vt potiꝰ dicat̉ actus plurimū virtutū.vt infra patebit. Ad illud qd̓ obijcit̉ primo. eſt actꝰ virtutis generalis. qꝛ finis eꝰ ē bonū ⁊cͣ. ptꝫ or̄o reſpicitbonū in illa coītate. virtꝰ oīs reſpicit: ſꝫ ſub rōne ꝓpria. īꝙͣtuꝫ ſcꝫ habet aliqd̓ ab ip̄o hūilit̓ impetrare. ē actusſpālis. Ad aliud qd̓ obijcit̉ ad or̄onē ꝯcurrūt oēs virtutes theologice. ſicut ad actꝰ cultus dei. dicēdū ſi eliciat̉a virtutibꝰ iſtis: tn̄ qꝛ eſt eoꝝ actꝰ pͥncipalis ſꝫ ſecūdariꝰ ab illis in vnū ꝯcurrētibꝰ elicit̉: nihil impedit qn ſit actꝰſpecialis. pluralitatē em̄ actuū pͥncipalium ſequit̉ pluralitas habituū a quibꝰ eliciūt̉. ſꝫ ad pluralitatem actuū ſequētiū: ideo or̄o ſit actꝰ ſecūdariꝰ. bn̄ pōt a pluribꝰ v̓tutibꝰ elici. eſſe actꝰ pluriū virtutū: tn̄ manebit actꝰ ſpecialis. Iſtud planiꝰ patebit in ſequēti ꝓbleumate. Ex hisptꝫ rn̄ſio ad illud qd̓ ſequit̉. licet or̄o ſit pluribꝰ v̓tutibꝰenixa: non eſt vt virtꝰ pͥncipalis. ſꝫ ſcd̓aria. ideo bn̄ pōteſſe ſit actꝰ ſpālis. Ad illud qd̓ obijcit̉. negociat̉ circa actꝰ pluriū v̓tutū ⁊cͣ. Dicēduꝫ veꝝ eſt. nec ex ſeꝗ ſit actꝰ ꝓprie pluriū v̓tutū elicitiue: ſꝫ potiꝰ pluriū imperatiue vel diſpoſitiue ſiue aliqͦ īnatiue. Un̄ negociatioquā ſortit̉ multaꝝ virtutū facit eſſe pluriū virtutū ꝙͣtūad imperiū vel diſpoſitōneꝫ vel iuuamē: qꝛ ab oībꝰ imꝑadiſponit̉ vel iuuat̉. ſꝫ hoc facit eam actū virtutis genralis: qꝛ ſic quelibꝫ virtꝰ vel quilibet actꝰ virtutis poſſet dici generalis. qꝛ quelibet alteri pōt imꝑare vel alia iuuarevel ad aliā diſponere. Elici aūt ab oībꝰ vel a pluribꝰ facitactū eſſe actū v̓tutis generalis. Ad illud qd̓ obijcit̉plectit̉ oēm actionē bonā. ſꝫ oīs actio bona ē v̓tutis ſpālis ⁊cͣ. pōt dici or̄o ſumit̉ ꝓprie coīter. coīſſime. ꝓprievt ē aſcēſus aīe ad deū ad aliqd̓ deguſtādū vel impetraduꝫvel exoluēdū. Coīter ꝓut ꝯprehēdit oēm actū ꝯtemplatiuūrelatū ad deū. Coīſſime ꝓut ꝯprehēdit oēm actū bonū ẜm dicit̉ .j. Theſſ. v. ſine int̓miſſiōe orate. dic glo. ceſſatorare qui ceſſat bn̄facere. Iſto tercō ſumit̉ in ratōeobiecta. ſꝫ ẜmpͥmo ſumit̉ intēdit̉ hic de or̄one. ꝓpt̓hoc nihil ē ad ꝓpoꝯſitū qd̓ obiectū ē. Hoc eodē rn̄derdum ē ad aliud qd̓ obijcit̉ eſt actꝰ multaꝝ virtutū. poteſtdici eſt aliquo religionis. Eſt em̄ fidei imꝑantis. Fides em̄ om̄ipotētie dei eſſentialis bonitatis ſūme arduitatis imperat orare. hoc īnuit̉ ex verbis glo. ſuprapoſite.dicit. orandū eſt ẜm magiſteriū fidei humilitatis tanꝙͣdiſponētis ſubiectū. Humilitas em̄ orātis oratōeꝫ leuemefficit. quaſi habitā naturā aſcendētis. vnde dicit̉ orohumiliātis ſe nubes penetrat. reputat em̄ ſe inſufficiētemideo orat. vn̄ aug. ſi in pt̄ate haberet peteret. prudentieeſt vt regulātis. religionis eſt inqͣtuꝫ eſt actꝰ laudantis. iuſticie quātū ſatiſfactoria.Articulus terciusOnſequēter habito de or̄one ſit actꝰ v̓tutisactꝰ ſpālis. queritur vtꝝ ſit actꝰ theologice. autcardīalis. theologice videt̉ ſic. Aug. ciui.