Queſtiorſioni in deū. gͦ minꝰ bn̄ aſſignat̉ or̄oAtificateiat̉igo ibidē. deuotō eſt ꝯuerſio in deūhumili affectude uotōni ꝯuenit p̄dicta diffinitō. gͦſoli or̄oni nō ꝯuenit. male igit̉ ē aſnata. ¶ Pret. ſi or̄o epia: vtiqꝫ ⁊ ad deū ꝯuerſa. ⁊ ecōuerſo. ſi ꝯuerſio ē ad deū neeſſario e pia ꝯuerſio. igit̉ alteꝝ ſiflue videt̉. ¶ Pret. auij. dīc ī qͦdaꝫ ẜmōe. ſurſū cor ⁊ nō ad dn̄m ē ſuꝑbia. gͦ ꝑ ꝯͣriū ſurſū cor ad dn̄m hūilitas erit. fruſtra igit̉ addit̉ pio ⁊hūili affectu. ¶ Pret. aug. diffiniēs or̄onē ⁊ ſufficiēt̓ diciteā eē affectū piū ſolū. gͦ ſuꝑfluit addē hūilē vt videt̉. ¶ Prete. Math̓. vj. ſuꝑ illd̓ intra cubiculū. glo. fides aꝑit ⁊ ſpūsintrat ⁊ exaudit. gͦ ſola dicēda ē ſubnixa. nō gͦ ſpe ⁊ caritate. ¶ Pret. ſola iuſticia dr̄ ſubnixa. qꝛ ſatiſfactō iuſticie eſtnō fidei ſpei ⁊ caritatis. or̄o aūt ē ſatiſfactoria ⁊cͣ. ¶ Rn̄.dicēdū ē ꝙ diffinitō iſta reſpicit ſtatū iuſticie. Iuſti aūt or̄ofecte ex tribꝰ integrat̉. pͥmū ē ꝯſideratō ꝓprie miſerie: ſecūdū ꝯſideratō diuīe clemētie: ⁊ terciū ē recurſus ad poſtulādū illū qui pōt ſcit ⁊ vult dare affluēter. vn̄ Hugo de virtute orādi dicit ſic. Neceſſe ē vt ſic prudēter ⁊ vtilit̓ deū orare iugi meditatōe animū nr̄m exerceamꝰ. ⁊ in ꝯſideratōnemiſerie nr̄e diſcamꝰ quid nobis neceſſe eſt petere. ⁊ in ꝯſideratōne miſcd̓ie dei nr̄i quo deſiderio debeamꝰ poſtulare. ecce duo pͥma. ⁊ ſubiūgit ꝙͣtum ad terciū. neqꝫ em̄ hō ꝑ deuotionē ad deuꝫ ſe ꝯuerteret: niſi crederet a deo ſaluari poſſe⁊ ſparet euꝫ miſereri velle. Poſtremo niſi eum plus ꝙͣ ſuamala diligēt: nequaꝙͣ illa fugiēs refugiū in ip̄o elige̓t. credit potētia. ſperat miſcd̓iaꝫ. amat cuſtodiā. Nihil aliud gͦeſt or̄o ꝙͣ ꝯuerſio in deū ꝑ pium ⁊ humilē affectū ⁊ fide ſpe⁊ caritate ſubnixa. hec Hugo. ¶ Ad hͦ gͦ qd̓ pͥmo obijciturſignata nō dicit plene eē rōnis. niſi intellierſione ad deū ad aliqd̓ poſtulādum: nō ꝯueniſomi ꝯuerſioni gratuite: ſꝫ illi ſolūmodo que aſſcribit̉ or̄oni. Eſt em̄ quedā ꝯuerſio gratuita ad deum. ad eiꝰ bn̄ficiaijtiēda. ⁊ ad eiꝰ bonitate diligēdaꝫ. ⁊ ad eꝰ pulchritudinēſpeculādaꝫ. ⁊ eiꝰ potētiaꝫ arādaꝫ. ⁊ alie hmōi: que cōiliud qd̓ obijcit̉ de deuos nō ſunt or̄onestione dicēdūtōis refert ꝯplementū. ⁊ ad illud oꝑat̉. ſꝫ tn̄ ꝯuerſiocet fiat ad deuꝫ pio ⁊ humiliit ꝑfectū eſlis: ſꝫ illa q̄ eſt ad aliqd̓ poter qd̓ nō vmētū p̄habitū. Ꝙ autemꝯuerſio ad poſtulandū ꝓprie ſit de eſſnis on̄dit Hugomo mō orandi dicēs. pura or̄o ēn̄ ex abundantia deuotōis mens ita accēdit̉. vt cū ad deū poſtulatura cōuertit̉: p̄ amoris eiꝰ magnitudine etiā petitōnis ſue obliuiſcitur. Nota ꝙ dicit ad deū poſtulatura ꝯuertit̉ ꝑ qd̓ notatur ꝙ ꝯuerſio hmōi ē ad poſtulandū. ¶ Ad terciū ⁊ quartum dicēduꝫ. ꝙ neutꝝ p̄tactaꝝ ſuꝑfluit. qꝛ in or̄one exigit̉pius ⁊ hūilis affectꝰ cū ꝯuerſione ad deū. habet em̄ or̄o duvnde Hugo de v̓tute orandi. pius ex ꝯſideratōe diuine clemētie: humilis ex ꝯſideratōe infirmitatis ſue. hec HugoUltra hͦ aūt duplex habet motiuū qͦ tendit ī deū ⁊ ꝓpter hͦꝯplete dicit̉ or̄o ꝯuerſio ī deū ꝑ piū ⁊ humilē affectu. ¶ Adaliud qͦ querit̉ quare ſcꝫ Aug. nō ponit humilē affectū ſicut piū. dicendū ꝙ bene nobis admīſtrabat petēdi materiam ꝓ nr̄a miſeria ⁊ infirmitate. plenior em̄ curatō petēdiꝯſiſtit in diuina clemētia ⁊ bonitate. Hec em̄ eſt que materialiter ⁊ ꝯplete materiā reſpirādi ⁊ fiduciā impetrādi admīſtrat. Et ideo aug. dans magis formalē diffinitōeꝫ or̄onis. qd̓ ptꝫ quia illa ꝑ rectū dat nō ꝑ obliquū: ſolūmō tangit illā. Hugo aūt totū illud quo manuducimur tangit: etideo illa duo ponit non in recto ſꝫ in obliquo. ¶ Ad aliuddicendū. ꝙ qn̄ dicit̉ fides aꝑit ⁊ impetrat: intelligit̉ de fide ꝑ dilectōeꝫ oꝑante. qꝛ aliter mortua ē. ⁊ nihil oꝑat̉. necex hͦ ſequit̉ ꝙ or̄o ſola fide ſit ſubnixa: īmo ſpe ⁊ caritate ꝙcaritate iam ptꝫ: qꝛ ſine caritate planum eſt ꝙ nō aꝑit. necimpetrat ſine ſpe. ſicut plane dicit Iſido. de ſummo bonoſi. iij. ca. vij. Inaniter oramꝰ ſi ſpei fiduciaꝫ nō habemꝰ. petamus gͦ vt ait apl̓us. vnuſquiſqꝫ poſtulet in fide nihil heſians. Qui em̄ heſitat ſil̓is eſt fluctui maris qui a vēto mo-.lxxxviij.uetur ⁊ circūfert̉ Iaco. j. ¶ Ad vltimū dicēdū. ꝙ or̄o ad hͦꝙ meritoria ſit. fidē ſpem ⁊ caritatē neceſſario p̄ſupponit.⁊ ideo dicit̉ illis ſubnixa. ⁊ ſic illis: vt nulla alia v̓tute vtin ꝯſequētibꝰ planiꝰ patebit. Ꝙ ſi ſatiſfactoria ſit: tunc iuſticie ē vt generis remoti. ſatiſfactōis vt ꝓpinqui. nec ꝓpterhoc oportet ꝙ iuſticia ſit ſubnixa: ſꝫ bn̄ habet ab illa eliciquatenꝰ eſt ſatiſfactoria.Ayticulus decimusOnſequēter q̄rit̉ de illa diffinitōe. or̄o eſt bonūdeſideriū. q̄ habet̉ in glo. ſuꝑ illd̓. j. Theſſ. v. ſine int̓miſſiōe orate. ſic. Hec diffinitio nō ꝯueītſoli or̄oni cū frequēt̉ multi habeāt bonū deſideriū: vtpoteilli ꝗ habēt bonū deſideriū ſubueniēdi pauꝑibꝰ. ⁊ intrādireligionē ⁊ expurgādi pct̄a ſiue vicia. ¶ Itē aliud ē deſideriū ⁊ exp̄ſſio deſideor̄o ꝯſiſtit in exp̄ſſione deſiderij. gͦ nōnū deſideriū. ¶ Itē deſideriū nōr̄o ē reꝝ inuiſibiliū inꝗſitō: gͦ or̄onō ē deſideriſio. ꝙ or̄o dicit̉ bonū deſideriū īproprie ⁊ coīter lmō qͦ vita iuſticie dr̄ or̄o. vn̄ glo.aug. ſuꝑ illuſſ. v. Sine int̓miſſiōe orate .i. ſꝑ iuſteviuite. iuſtꝰ nūqͣnit orare niſi deſinat iuſtꝰ eē. ſꝑ orat ꝙſemꝑ bn̄ agit. ip̄m em̄ deſideriū bonū eſt or̄o. ⁊ ſi ꝯtinuū eſtdeſideriuꝫ: ꝯtinua eſt or̄o. hec glo. Et eo mō quo actionesxp̄i dicte ſunt or̄ones. Heb̓. v. preces ſupplicatōneſqꝫ ad deum qui pōt illū ſaluū facere ⁊cͣ. glo. preces ⁊ ſupplicatōesxp̄i: dicit actionē ⁊ vitam xp̄i. cuiꝰ omnis actio fideliuꝫ eſtinſtructio: eſt ad deū or̄o. Pret. vt ſupra tactū eſt. nec hͦ officio. nec aliaꝝ ſupͣdictaꝝ plures dicūt ꝯplete eſſe or̄onis:ſꝫ potiꝰ eſſe or̄onis relatuꝫ diuerſimode ẜm modos ſuꝑiusaſſignatos. ex his patet rn̄ſio ad oīa queſita.Nlembrū ſecūdūXpedito de or̄one qd̓ ſit ẜm diffinitōneꝫ. reſtat inꝗrere de or̄one qd̓ ſit ẜm rē. Querit̉ gͦpͥmo vtꝝ ſit v̓tꝰ vel actꝰ virtutis. habito ꝙ ſitactꝰ v̓tutis. Scd̓o vtꝝ ſit v̓tꝰ generalis ⁊ ſpecialis. habito ꝙ ſpecialis aliquo mō. Tercō querit̉ vtruꝫactus virtutis theologice vel cardinalis.Articulus primꝰUerit̉ gͦ pͥmo vtꝝ or̄o ſit virtꝰ vel actꝰ virtutis.ꝙ ſit viriꝰ: videt̉ ſic. qd̓ ē ſanatiuū pͥncipiū nr̄omētis. illud potiſſime hꝫ rōeꝫ v̓tutis. qꝛ ſic̄ mēsnō infirmat̉ nec lāggueſcit niſi ꝑ pct̄m: ita nō ſanat̉ niſi ꝑ v̓Itutē. ſꝫ or̄o ē hmōi.Hiero. ſuꝑ illud Math̓. ix. hoc genꝰ demonioꝝ ⁊cͣ. or̄one ſanāt̉ peſtes mētis. Et Iſid̓. d̓ ſūmo bono. li. iij. c. vij. or̄onibꝰ mūdamur. ¶ Pret. qd̓ ē meritoriuꝫſalutis eterne hꝫ rōeꝫ v̓tutis. qꝛ ſicut pct̄m ſolū eternū meretur ſuppliciū: ita ⁊ virtꝰ p̄miū. ſꝫ or̄o eſt hmōi. vn̄ Augude eccl̓iaſticis dogmatibꝰ. nullū credimꝰ niſi orantē ſalutꝭꝓmereri. ¶ Pret. circa oꝑa laudabilia ẜm ph̓m ⁊ difficilia ꝯſiſtit virtꝰ. or̄o ē hmoi in qͣ plurimū laborant virtutesaīales ⁊ minꝰ regimī corꝑis ſūt intēte. qꝛ quātoplꝰ delectatur ſpūs: tātoplꝰ tabeſcit ip̄a caro. ¶ Pret. ſi reddē ꝓximoqd̓ ſuū eſt. ē v̓tutis: multo fortiꝰ redde deo qd̓ ſuū eſt erit d̓tutis. ſꝫ hͦ facit or̄o. Math̓ .vj. tn̄ oraueritis ⁊cͣ. glo. nō eſtopꝰ narrare. ſꝫ obſecrare qd̓ ē obſequiuꝫ iuſticie. reddit igit̉vt videt̉ or̄o debitū famulatū deo. ¶ Pret. circa actū oradiplurimuꝫ ꝯtingit deuiare ⁊ errare ſic habet̉ Math̓. vj. depocri. ⁊ ethnicis. ⁊ Math̓. xx. de filijs zebedei. ⁊ .xxiij. dehariſeis lōga or̄one orātibꝰ. gͦ nccͣrio v̓tute regulāte ī hocactu indigemꝰ. hec aūt ē or̄o y videt̉ cū actꝰ habitibꝰ ſuisregāt̉. ¶ Ad oppoſitūplatōis ẜm Hugo. tres ſūt ꝑtesſcꝫ lectio. meditatō ⁊ or̄o. ſꝫ due pͥme nō ſunt d̓tutes ſimpliciter. nec or̄o vt vioret. qd̓ nō hꝫ ꝯͣrietateꝫ ad pctm̄nō eſt virtꝰ. ſꝫ or̄o eſt hmoi: qꝛ ſtat cū pct̄is. nec eſt aſſignarealiqd̓ cui ꝓprie dicat̉ reſiſtē. ¶ Pret. ẜm aug. virtꝰ eſt bonaqͣlitas mētis. ſꝫ or̄o nō ē mētis qͣlitas cū ſit actꝰ: ⁊ ita nō eſtv̓tꝰ. ¶ Pret. ẜm eūcvirtꝰ ē qͣ recte viuit̉ ⁊ nullꝰ male vtit̉ſꝫ or̄one ꝯtingit male vtiret. ẜm eandē v̓tutē oꝑat̉ deꝰ
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten