obijcit̉. ꝙ cū ml̓tiplicaueritis ⁊cͣ. dd̓m ꝙ cū dr̄ n̄ exaudiā.Ibi noͣ. ꝙ or̄o facta ī pct̄o ꝙͣtū ē de ſe: n̄ ē exaudibilis ꝑfecte ſiue ad plenū. ⁊ hͦ noͣt hec p̄poſitio ex: q̄ ē noͣ augmētſiue ꝯpletōis. vel n̄ exaudiā .ſ. meriti ꝯdignitate. ¶ Ad illud aggei .j. Semīaſtis multū ⁊cͣ. vbi dr̄. ꝙ p̄miuꝫ ē lōgemaiꝰ ꝙ meritū. dd̓m ꝙ hͦ verū ē qn̄ meritū ē de cōdignovt qn̄ ꝗs meret̉ in vel ex caritate. Et p̄t addi ꝙ ſemīatioilla dr̄ opꝰ factū ī mortali. Et dr̄ multa n̄ ẜm actū: ſꝫ ẜmhītuꝫ. ſiue qꝛ ſi n̄ eēt pct̄m mortale ī qͦ fiebat: attigiſſꝫ adp̄miū eternū. Uel p̄t dici ſemīatio opꝰ factū in vel ex caritate qͦ ī veritate multū ē ī merito. tn̄ parū metit̉ ſiue īfert̉: qꝛ ꝑ mortale ſequēs ānihilat̉. ¶ Ad illd̓ qd̓ obijcit̉.ꝙ ī merito exigit̉ bonitas alia ꝙͣ illa q̄ ē nat̉e ⁊cͣ. dd̓m ꝙhͦ verū ē ī merito ꝯdigni. Sil̓r forte ī merito ꝯgrui vbi reꝗrit̉ gr̄a gͣtiſdata addita nat̉e. In merito aūt interp̄tatificit bonitas nat̉e q̄ ſolet dici gr̄a gͣtiſdata reuo forte ſſpectu nat̉e ſimpl̓r. Pret̉. in pluribꝰ exn̄tibꝰ ī mortali vtfrequēt̉ accidit: ē aliqd̓ bonū additū bonitati. ¶ Rōnesinducte ꝓ alia ꝑte vere ſunt. qꝛ vt tactū ē: oꝑa facta ī mortali ſunt meritoria: qn̄qꝫ merito ꝯgrui: qn̄qꝫ merito int̓p̄tatiuo. ¶ Ad hͦ qd̓ querit̉. vtꝝ bona oꝑa facta in caritate ⁊ pꝰ ꝑ pct̄m mortificata ſint magis meritoria: ꝙͣ opera de gene̓ bonoꝝ facta ī mortali. dd̓m oꝑa bona facta incaritate ⁊ poſt mortificata ꝑ ip̄m mortale: n̄ plus valentactu ꝙͣ oꝑa bona facta ī mortali. ſꝫ plꝰ valēt potentia. qm̄pn̄t redire ad valoreꝫ efficientis ꝑ reditū caritatis. ⁊ ſicfiūt meritoria ſicut priꝰ. ſꝫ bona q̄ fiūt ī mortali nll̓o mōpn̄t. ¶ Ad hͦ qd̓ obijcit̉. ꝙ deꝰ offenſus ē ī hoꝝ mortificatione n̄ ī illoꝝ oꝑatōe. dd̓m ꝙ n̄ ſunt efficacōra rōne illaqͣ deꝰ offendit̉ illoꝝ mortificatōe: qꝛ n̄ rōne qͣ ſunt mortificata: ſꝫ rōne qͣ ſunt poſſibilia ⁊ apta ad vitā: qͣlia n̄ ſuntalia q̄ mortua ſunt ſimpl̓r. ¶ Ad illd̓ qd̓ obijcit̉. ꝙ bonap̄terita mortificata valēt ⁊ meritoria ſunt. Pōt dici ꝙ hͦverū ē de merito cōgrui ⁊cͣ.Articulus ſecūdus¶ Onſequēt̉ q̄rit̉. ſi hmōi oꝑa valēt ad habilitatōeꝫ ad grām. Ꝙ ſic: videt̉ ꝑ hͦ. ꝙ virtꝰ politica q̄ ē ex frequēti bn̄ age̓: habilitat ad bōatuita. ꝗ .n. exercet ſe ī oꝑbꝰ q̄ ſunt d̓ gene̓ bonoꝝ. ⁊ hm̄exercitatiōe v̓tutes politicas acꝗrit: magis habilitat̉ adbona gͣtuita ꝙͣ ille ꝗ n̄ exercet ſe ī hmōi vel ꝗ exercet ſe inꝯͣrijs. ¶ Itē Hiere. iij. Cōuertimī filij reuertentes ⁊ ſanabo auerſiōes vr̄as. ſꝫ pct̄or n̄ p̄t ꝯuerti ad deū qͣntū ē d̓ ſeqꝫ ꝑ grām gͣtiſdata: neqꝫ gͣtūfaciētē. hͦ .n. a datoe̓ gr̄e hr̄ꝯuerti p̄t oꝑbꝰ de gene̓ bonoꝝ. ſꝫ cōuerſioni ꝑmittit̉ ſanatio auerſiōis: q̄ ſit ꝑ grām gͣtūfaciētē. gͦ vt videt̉ exercitiū in oꝑbꝰ de genē bonoꝝ etiā ī auerſis a deo: diſpoīt⁊ habilitat ad gr̄am gͣtūfaciētē. ¶ Itē Apoc̄. iij. Ego ſtoad oſtiū ⁊ pulſo. ſi ꝗs audierit vocē meā ⁊ aperuit mihiianuā intrabo ad illū ⁊ cenabo cū eo. ſꝫ exn̄s ī mortali n̄pōt aꝑire dn̄o: niſi faciēdo oꝑa d̓ gene̓ bonoꝝ. cū nec velle bonū p̄t a ſe. ⁊ ita vt priꝰ. ¶ Cōtra. oꝑa bōa ī mortaliſunt oīno mortua. ſꝫ vnū ꝯͣrioꝝ n̄ diſpoīt ad alid̓. gͦ operamortua n̄ diſponūt ad oꝑa viua: ⁊ nec ad grām gͣtūfaciēteꝫ. ¶ Itē ita ē ī carētibꝰ vita nat̉e. ꝙ n̄ diſpone̓ pn̄t aliqͦmō ſe ad vitā gr̄e. a ſil̓i videt̉ de mortuis ꝑ carētiā vite gͦtuite: ꝙ n̄ pn̄t aliqͦ mō diſponē ſe ad vitā gr̄e. ¶ Itē ſuꝑ illud Iob. jͣ. Teſta reddebat ſanieꝫ. dicit Greg. pct̄a vetuſtiora peiora ſunt. gͦ mora in pct̄o reddit pct̄m guiꝰ ⁊ deterius ⁊ elōgat pctorē a gr̄a. ſꝫ exercitari ī oꝑbꝰ ī mortali n̄ p̄t aliꝗs niſi moret̉ ī pct̄o. gͦ vt videt̉ in hͦ exercitatiobonoꝝ ī mortali n̄ facit appropriare ad grām. ¶ Itē ꝗ eſtin mortali nō hꝫ greſſus ſpūales. gͦ nullo mō appropinqͣtgr̄e. ⁊ ita vt prius. ¶Rn̄ſio. ad hͦ dici p̄t. ꝙ oꝑa bōa fct̄ain mortali cū frequētia habilitāt ad grām gͣtūfacienteꝫ:maxīe illa q̄ fiūt motu dīni amoris ⁊ ad gl̓am dei. ¶ Adprimū qd̓ obijcit̉ ꝯͣ hͦ p̄t dici. ꝙ oꝑa mortua dicūt̉ dupl̓r.vel qꝛ ſunt cā mortis et̓ne: cuiuſmōi ſunt pct̄a mortalia.de ꝗbꝰ Heb̓. vj. Iaciētes fundamētū pnīe ī oꝑbꝰ mortuis. ⁊ Heb̓. ix. Emūdabit ꝯſcīam nr̄aꝫ ab oꝑbꝰ mortuis.id eſt: ab oꝑbꝰ mortalibꝰ. Uel qꝛ n̄ hn̄t vitā gr̄e: hn̄t tam̄vitā nat̉e ornatā gr̄a gͣtiſdata: ⁊ bonitatē moris. q̄ qͦdammō ſunt deo accepta ⁊ deo appropinquātia. ⁊ qꝛ hec tendūt ad ꝯplementū gr̄e gͣtūfaciētis ⁊ ad ſuā ꝑfectiōeꝫ: pōtdici ꝙ hec habilitāt ad grām. ⁊ lꝫ oꝑa hmōi ſunt mortuaqꝛ carēt vita ſimpl̓r: tn̄ ſub his ꝯditiōibꝰ ꝯſiderata n̄ hn̄toppoſitū cū oꝑbꝰ viuis: qꝛ qͣdā vita viuūt. vn̄ diſponerep̄n̄t ad vitā ſimpl̓r qͣntū hmōi. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉. ꝙmortuus ad vita nat̉e n̄ p̄t diſpone̓ ⁊cͣ. dd̓m ꝙ n̄ ē ſil̓e: qꝛtalit̓ mortuꝰ vita caret ⁊ actu ⁊ potētia ⁊ aptitudīe quacūqꝫ. n̄ ſic ē de illo ꝗ caret vita gr̄e. ¶ Ad aliud dd̓m. ꝙ lꝫpct̄a vetuſtiora ſunt peiora: tn̄ ⁊ ī nouis ⁊ ī veteribꝰ exercitiū bonoꝝ habilitat ad grām. vn̄ ī pct̄o vetuſto etſi rōne vetuſtatis ſit pct̄or a gr̄a remotior: tn̄ ratōne exercitijbonoꝝ opeꝝ ē ꝓpinꝗor. vn̄ ſolet dici. ꝙ ille ꝗ oꝑa bōa fac̄in mortali tantū ꝓpinꝗor ē gr̄e: qͣntū ad aliud remotior.Eſt .n. remotior formal̓r: qꝛ hꝫ minꝰ peccatū ꝙͣ priꝰ q̄ eſtforma oppoſita gr̄e. Eſt aūt ꝓpinꝗor material̓r ẜm p̄ꝑationē bonoꝝ operū: ſic̄ ꝯtingit infirmo ꝗ iuxͣ criſim valdeverat̉ a morbo. ⁊ ē remotior a ſanitate ꝓpt̓ morbū magisintēſuꝫ ꝗ ē ꝯͣrius ſanitati. ⁊ ē ꝓpinꝗor ſanitati material̓rqꝛ materia magis p̄ꝑata ē ad exitu ꝙͣ priꝰ. Sic̄ ꝯtingit īduobꝰ qͦꝝ vnꝰ ē ſimplex fornicator: aliꝰ hoīcida. ſꝫ homicida petit veniā: fornicator nō. ẜm hͦ homicida ꝓpinquioreſt gr̄e ꝙͣ fornicator material̓r: ſꝫ remotior formal̓r ꝓptermaioritatē pct̄i. ¶ Ad aliud dd̓m. ꝙ ille ꝗ ē in pct̄o mortali: qn̄ facit oꝑa bona lꝫ n̄ erigat ſe: tn̄ mouet̉ ⁊ apprquat ad grām. Et vt dicūt ꝗdā exercitāti ſe ſic approquat gr̄a ⁊ venit ad illū ⁊ offert̉ a pio dn̄o: ꝗ venit vocaropct̄ores. qd̓ innuit̉ ysͣ. lx. Surge illuīare hieruſaleꝫ: ꝗavenit lumē tuū. Et. j. Pe. j. Sobrij ⁊ ꝑfecti ſperate in eāque vobis offert̉ gr̄aꝫ.Articulꝰ terciꝰOnſeq̄nēt̉ querit̉. an oꝑa facta ī mortali valeant ad diminutōꝫ pene et̓ne. Ꝙ ſic: videt̉ ꝑ hꝙ valēt ad habilitatōeꝫ gr̄e: q̄ lōge melior ē ꝙͣpena eterna ſit mala. vn̄ plus ē habilitatio gre ꝙͣ diminutio pene eterne. qd̓ aūt valet ad plꝰ valet ad minꝰ. gͦ ⁊cͣ.¶ Itē declinatio a malo ē ⁊ a pena ex ꝑte declinātis. multo fortiꝰ facere bonū: cū meliꝰ ſit oꝑari bonū ꝙͣ declinarea malo. ¶ Itē cū nullū bonū relinqͥt deꝰ irremuneratuꝫ:hmōi opꝰ remunerat̉. Sꝫ eſto ꝙ aliꝗs ſtatim moriat̉ ꝑtale opꝰ. ꝯſtat ꝙ remunerabit̉. nō in collatōe boni. gͦ ſaltēin diminutōe mali. nō culpe:gͦ pene. ¶ Cōtͣ. oꝑa boa facta ī mortali ip̄ꝫ pct̄m n̄ dimiīnuūt: cū n̄ ſit illi ꝯͣria. ⁊ forma n̄ remittit̉ niſi ꝑ aduētū ꝯͣrij: vtpote calor ꝑ aduentūfrigoris. ſꝫ ſi n̄ dimiuit cl̓pā: gͦ nec penā debitā cl̓pe. ¶ Itēſi oꝑa hmōi merent̉ remiſſiōꝫ pene et̓ne. ⁊ ꝯſtat ꝙ n̄ ꝙͣtūad curatōꝫ: gͦ ꝙͣtū ad intēſiōꝫ. gͦ cū n̄ ſit intēſa in infinititot poſſent multiplicari bōa oꝑa: ꝙ tota illa pena cuꝫ ſitfinita ꝙͣtū ad intēſiōꝫ remittēt̉. ¶ Itē dic̄ Augꝰ. ī ench̓.ꝙ ſuffragia eccīe n̄ ꝓſunt dānatis. ſꝫ ſuffragia eccīe ſuntpotētiora ⁊ efficacōra cū ſint facta ī caritate: ꝙͣ oꝑa factaexͣ caritatē. ¶ Rn̄ſio. bona oꝑa facta exͣ caritatē n̄ valēad mitigatōꝫ pene et̓ne. directe dico ⁊ ꝑ ſe. ¶ Ad illd̓ qd̓dic̄ augꝰ. ī ench̓. ꝙ hmōi oꝑa ad hͦ ꝓſunt dānatis vt tolerabilior ſit dānatio. Dicēdū ꝙ v̓bū illd̓ intelligēdū eſt n̄de dānatis ſimpl̓r: ſꝫ de illis ꝗ dicūt̉ dānati .i. addicti ſiueadiudicati gͣuiori pene purgatorio. Et hoc pꝫ ex verbisaug. q̄ ſunt hec. Quibꝰ ꝓſunt aūt ꝓſunt vt ſit plena remiſſio: aut vt tolerabilior ſit ip̄a dānatio. Sꝫ adhuc ſuppoſito ꝙ intelligit̉ de dānatis ſimpl̓r: circa hͦ diuerſi diuerſimode ſentiūt. Dicūt .n. ꝗdā ꝙ hmōi faciūt pena tolerabilē. nō mitigādo penā: ſꝫ fortificādo ſubiectuꝫ pene.qd̓ nō videt̉ ſcꝫ ꝙ aliqͣ virtꝰ det̉ dānato q̄ faciat dānatuꝫfortiorē ꝓpt̓ oꝑa illa: qꝛ n̄ videt̉ ꝯueniens ꝙ daret̉ ad hocopꝰ ꝑticularit̓ ⁊ n̄ ad aliud. neqꝫ hͦ daret̉ ſꝑ: qꝛ tūc remunerarent̉ ſꝑ oꝑa hmōi infinito bono. Quidā dicūt ꝙ valent ad diminutōꝫ pene d̓mis tm̄. qd̓ n̄ videt̉ verū: qꝛ pena vermis rn̄det in quātitate qͣntitati culpe ſicut ignis.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten