ꝓhibitis ſciēter excoīcatis coīcauerit: iuxta apl̓oꝝ inſtitutōem ⁊ ip̄e excoīcatōi ſubiacebit. ¶ Cōtra. coīcans cūfornicatore vel infideli vel cū alterius generis peccatoren̄ ꝓpter hͦ ſortit̉ viciū ꝯſil̓e: nec ꝓpter hoc ē fornicator necinfidelis ⁊ ſimiliter de alijs: ſil̓r videt̉ in ꝓpoſito.excoīcatio nō ē morbus ꝯtagioſus: qꝛ ſi hoc: ſic̄ primunicās inficit̉ excoīcatōe cū excōicato: ſil̓r exqͦ coīcāscū excoīcato excoīcatꝰ ē ⁊ coīcās cū illo excoīcatus ē: ⁊ ſimiliter coīcans cuꝫ illo: ⁊ ſic deinceps. ⁊ ita mille excoīcatōeꝫ ꝯtraherēt excoīcatōe: qd̓ nō ē verū ⁊ contra iura.¶ Itē ꝗ nō coīcat ī culpa nō dꝫ ꝑticipare ī pena. Si igit̉excoīcatio ē pena alicuiꝰ culpe: nullꝰ dꝫ ꝑticipare in executōe niſi fuerit ꝑticeps in culpa. ¶ Itē coīcans excoīcato ſi excoīcatus eſt: gͦ filius cōicans cū pr̄e. vxor cū viro.ſeruus cū dn̄o excōicati ſunt. qd̓ iniuſtū videt̉. exqͦ hmōiꝑſone nō ſunt in ſua pt̄ate: ſꝫ in pt̄ate illoꝝ cū quibꝰ coīcant. vn̄ neceſſe habēt coīcare. ¶ Itē. xj. q. iij. qm̄ multos.excipit canon oēs quoꝝ ꝯſilio ſcelera n̄ ꝑpetrātur ¶ Reſpōſio. ꝙ coīcās cū excoīcato excoīcatꝰ ē vt patꝫ ex decretis p̄tactis: differēter tn̄. qꝛ coīcās cū excoīcato aut communicat crimī: aut crimīoſo. ſi crimī: ⁊ nō incurrit eādēexcoīcatōem nūero qͦ ligat̉ ille cui coīcat. aut criminoſotm̄ nō tn̄ in crimīe: ⁊ hͦ accidit dupliciter. qꝛ aut erat excoīcatus cū fautoribꝰ ⁊ coīcatoribꝰ ſuis: ⁊ tūc coīcās incurrit eādē excoīcatōem ⁊ ab hoīe et coīcātes illi ſil̓r ſūtexcoīcati. vt habet̉. xj. q. iij. rogo. ⁊. c. excellētiſſimꝰ. Si n̄ē excoīcatus cū fautoribꝰ vel ꝑticipātibꝰ: coīcātes cū eoin oſculo. ī ſalutatōe. loquela ⁊ ceteris ſupͣ tactis incurrūt ſnīam a iure: ſꝫ minorē. nec trāſit in terciā ꝑſonā. vthabet̉. xj. q. iij. qm̄ multos. hec gͦ excoīcatio minor ē ⁊ ſeꝑat a ſacramētis tm̄: alia aut ē maior ⁊ nō tm̄ ſeꝑat a ſacramētis: ſꝫ etiā ab actibꝰ legitimis cū alijs ꝑſonis. Un̄excōīcatio minor ē morbꝰ reſpiciēs ꝑſonā abſolutē. Excōīcatō v̓o maior ē morbꝰ reſpiciēs ꝑſonaꝫ vt ē ꝑs coītatis ⁊ ſeꝑat a coītate. hec at̄ ſeꝑatio cū ſit relaxatio equiꝑantie locū non habe̓t: niſi alij ſeꝑarent̉ ab eo. gͦ ad hocꝙ iſta excoīcatio ſit efficax: ſtatuit ius vt alij eū vitent. ⁊qꝛ hoīes vt in pl̓ibꝰ magis timēt penā ꝙͣ culpā: in roburſnīe adiunxit penā ſil̓em. qn̄qꝫ tn̄ minorē vt tactū ē. vtpote que nō ſeꝑat a coīone fideliū: ſꝫ ſacramētoꝝ tm̄. ⁊ hocdictat rō recta: ſꝫ qm̄ ꝑiculū n̄ eēt modicū oēs ſeꝑari abhmōi coīone. vtpote liberos a coīone cuꝫ patribꝰ: ⁊ vxores cū viris ⁊ ſeruis cuꝫ dn̄is ⁊ alios ſil̓r: iō excipit iusplures ꝑſonas. vt habet̉. xj. q. iij. qm̄ multos. videlꝫ vxores. filios. ſeruos. ancillas. mācipia: nec non ruſticos etẜuiētes. nec nō et oēs alios ꝗ n̄ adeo curiales ſunt vt eorū ꝯſilio ſcelera ꝑpetrent̉: ⁊ eos ꝗ ignoranter excoīcatiscōicant. Sil̓r ꝑegrīos. viatores. oratores .i. qui vaduntad alia loca adorādū ſct̄os. Dicit̉ eī in eodē. c. Quicūqꝫaut orator aut ꝑegrinus aut in terrā excoīcatoꝝ deuenrit vbi nō poſſit emere vel nō habeat vn̄ emat niſi ab excoīcatis: licētiā accipiēdi damꝰ. ruſticos vocat ſeruos ſiue aſtrictos glebe. ¶ Perſone coīcātes excoīcatis nullāexcoīcatōꝫ incurrētes: his verſibꝰ ꝯtinent̉. Hec anathema quidē faciūt ne poſſit obeſſe. Utile. lex. humile. res.ignorata. neceſſe. Utilitas em̄ eius ꝙ excoīcatio coīcatocoīcat ⁊ ſciēter facit ꝙ excoīcatōem nō incurrit. vt qn̄ ꝗsexigit ab excoīcato qd̓ debet ſibi. Itē vtilitas ex ꝑte excōmunicati qn̄qꝫ idē facit. vt qn̄ ꝗs cū excoīcato loquit̉ dehis q̄ ad eius correctōem ꝑtinet. Itē lex idē facit. nā ꝓlegē q̄ ē inter virū et vxorē. vxor coīcās viro excoīcatoincurrit excoīcatōem. Sꝫ nūqd̓ vir coīcās vxori excoīcate ſciēter excuſat̉ ſic̄ ecōuerſo. dico ſine p̄iudicio ꝙ nō. qꝛfemīe viris ſubdite ſunt ⁊ fere famule. xxxiij. q. vlt̓. Hecimago. vbi dr̄. Satis hinc apparet quēadmodū viris feminas ſubditas et pene famulas lex eē voluit vxores. vn̄maritꝰ pōt cogere vxorē ſatiſfacere ⁊ abſolui. ar. xxxiij. qcuit. Itē hūile ſic̄ ē de filijs. ſeruis ⁊ ancillis. māciꝯ ⁊ hͦ intelligit̉ de filijs ꝗ nō ſuntpr̄is. Itē res ignorata. vt ſiꝗs coīcet alteri igjͣ. dūmodo ignorātia nō ſit craſſa. Itē neceſſe vt qn̄ ꝗs trāſit ꝑ terrā excoīcatoꝝ. vt habet̉. xj. q. iij. qm̄ multos. ⁊ hoc dummō neceſſitas ſit vera ⁊ nō ſimulata. Et nota ꝙ etſi ꝑſone ſupradicte ꝯtēte in illo. c. qm̄ multos: vſqꝫ ad illud verbū quicūqꝫ aut orator: libere pn̄t coīcare ſuis ſuꝑioribꝰ ꝓpt̓ obnoxietatē qͣ illis tenent̉ aſtricti. alie ꝑſone q̄ ī eodem ca.ſubſequunt̉: debēt eos vitare niſi ꝑiculū neceſſitatis immineat. ¶ Si querat̉. Si ꝑentes poſſint excoīcatis filijscoīcare: dn̄i ſubditis ſiue familiaribꝰ ſuis ſic̄ econuerſo.ꝫ quidā ponāt ꝙ ſic. qꝛ eadē fide ſunt aſtricti ſuꝑioreserioribꝰ qͣ econuerſo. vt. xxij. q. v. de forma fidelitatis:videt̉ tn̄ dd̓m ſine p̄iudicio. ꝙ maiores n̄ excuſant̉ coīcātes cū ſuis inferioribꝰ: ⁊ hoc in penā maiorū quoꝝ ē corrigē minores ne incidāt in excōicatōem. vel ſaltē ne ī ip̄amorent̉. Parētes aūt filios erudire debeāt et caſtigare:aliter eī digni ſunt pena. xxxvij. di. ligant ep̄i. ⁊ lex tradebat filios fieri caſtigatores ꝑentū. ¶ Et nota ꝙ nō ſemꝑneceſſe ē vitare excōicatos. neqꝫ ſemꝑ ꝯtrahit̉ excoīcatioa coīone cū excoīcatis: ſꝫ ſolūmō qn̄ noīati ſunt ꝑ ſnīamvt. xj. q. iij. audi deniqꝫ. vbi dr̄. Cū ꝑ ſnīam ꝗs noīatꝰ fuerit cū eo coīcare nō debemꝰ. cū aūt ſolo reatu occulte excoīcatōis ꝯtrahit penā: nō ē ab eius coīone ceſſandū. vn̄dn̄s in euāgelio. tūc demū pct̄orē dixit habēdū ſic̄ ethnicū ⁊ publicanū: cū eccl̓iam audire ꝯtēpſerit. Apl̓sqꝫ n̄ ait ſi ꝗs frater ē fornicator: ſꝫ ſi ꝗs frater noīatunicator .j. Coꝝ. v. ſnīe noīatōem intelligēs. ¶ Ad hͦ gͦ qd̓primo obijcit̉. ꝙ coīcans cū fornicatore nō eſt fornicator⁊cͣ. Dicēdū ꝙ nō ē ſil̓e. ꝙ eī coīcās cū excoīcato excoīcatus ē: magis ē ab inſtitutōe iuris ꝙͣ a cōmunione cū criminoſo inꝙͣtum hmōi. coīcatio aut hmōi nō faceret cōmunicātem excoīcatū niſi ſic eēt inſtitutū. ¶ Ad hoc qd̓obijcitur. ꝙ excoīcatio nō eſt morbus ꝯtagioſus ⁊cͣ. dd̓mꝙ hoc ē verū rōe qua morbꝰ ē vel pena: ſꝫ rōne inſtitutōnis. nec tn̄ incurrit̉ excoīcatio cū excoīcato: niſi quatenꝰdiffinitū ē a iure. A iure eī diffinitū ē ꝙ excoīcatio n̄ trāſit in terciā ꝑſonā. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉. ꝙ qui nō cōmunicat in culpa nō cōmunicat in pena ⁊cͣ. dd̓m ꝙ hͦ nō oꝫ.multi eī iuſte ſunt puniti eadē pena in ſpē. ꝗ nō coīcauerūt ī eadē culpa in ſpecie. ſicut pꝫ ī punitōe ſiue ſnīa capitali qua quidā punit̉ ꝓpter homicidiū: quidaꝫ ꝓpt̓ aliagenera delictorū. Un̄ licet cōmunicās cū excoīcato nō cōmunicet ī culpa: tn̄ quia nō exhibet debitā reuerentiamcenſure eccl̓iaſtice: īmo potius illam cōtemnit ⁊ inefficacem quātū in ſe ē reddit: iuſte penam incurrit ꝯſimilem.¶ Ad illud qd̓ obijcitur. ꝙ de ꝑſonis familiaribꝰ vt de filijs. vxoribꝰ ⁊cͣ. Dicēdum. ꝙ ꝓpter ꝑicula que emergerētſi tales eēnt excōmunicati. vt habetur. xj. q. iij. quoniammultos: ſubtrahuntur ab excōmunicatiōe. ¶ Ad illd̓ qd̓obijcitur ꝙ omnes illi excipiuntur: quorū cōſilio ſceleranon perpetrantur. Dicendum ꝙ illud verbum canonisexcipimus omnes alios qui nō adeo curiales ſunt vt eorū ꝯſilio ſcelera ꝑpetrent̉: ſic poteſt intelligi. vt negatioreferatur ad actu ꝑ̄petrādi etiā relinquēdo affirmatināſub hͦ ſenſu. necnō ⁊ oēs alios qui adeo curiales ſunt: vteoꝝ ꝯſilio ſcelera nō ꝑpetrātur: īmo potius corriganturq. d. ſubtrahimus omnes alios qui ei ꝯſulunt vt corrigatur. Aliter dicunt quidā ꝙ hic ſubtrahunt̉ furioſi ⁊ mēte capti qui non habent aſtuciam conſulendi vt mala fiArticulus ſecundusOnſequēter querit̉. vtrū coīcans cum excoīcato peccet mortaliter. Ꝙ ſic: vidr̄ ꝑ hͦ ꝙ nullus meretur excoīcari niſi ꝓpt̓ peccatū mortale. xj. q. iij. Nemo ep̄orum. vbi dicitur. anathema eternaē mortis damnatio: ⁊ nō niſi ꝓ mortali crimine debꝫ imponi. ¶ Itē eodem. Nullus. ibi dicitur. Nullus ſacerdotum quempiā recte fidei hoīem ꝓ paruis ⁊ leuibus cauſis a coīone ſuſpēdat p̄ter culpas eas ⁊cͣ. Ex his patꝫ ꝙexqͦ coīcans cū excoīcato eſt excommunicatus: ꝙ communicando peccat mortaliter. ¶ Item qui annibilat et