Queſtionō pōt iudicare niſi ẜm exteriora ⁊ ita ẜm ea ꝯuenientē iniungere penitentiā. ⁊ ita in ꝓpoſito nō videt̉ clauis errare.feo quō poteſt hoc eē cum vtat̉ claue ad ſoluendū ⁊ nō ſoluit. vnde videt̉ plane ꝙ erret. ¶ Rn̄ſio.uidā dicunt. ⁊cere omnes confeſſores. ꝙ omnes penitētie ſunt arbitrarieiqeſt in voluntate ſacerdotis. ⁊ poteſt dare plus vel minꝰn voluntate ſua nec peccat: ⁊ hoc ex vi clauiū. Alij ſunt ꝙdicunt ꝙ ita ſunt arbitrarie ꝙ eoꝝ eſt iudicare de circūſtatijs omnibꝰ ꝯtingentibꝰ: ⁊ a canonibꝰ non recedere .i. a penitentijs iniunctis a canone. ⁊ quia eorum eſt iudicare factum ⁊ circūſtantias omnes ꝯtingentes: eorum eſt arbitrijẜm grauiores facti vel facientis circūſtantias penaꝫ canonicam aggrauare: vel pro leuioribꝰ .i. factum diminuentibus circūſtantijs de pena in canone ſtatuta diminue̓. Mihi aūt videt̉ ꝙ inter has opiniones ſit medium tenendumvt neqꝫ teneat̉ ꝙ oīno ſunt arbitrarie: neqꝫ ꝙ oīno ſententie ſanctoꝝ ſunt tenēde. īmo qn̄qꝫ ẜm arbitriuꝫ ſacerdotisꝯſiderato affectu penitētis ⁊ infirmitate: moderāda eſt cūdiſcretōne taxatio patrū in iniūctione penitētie. Et hoc videtur habere a leone papa. dicēte. xxvj. q. vij. Tempora penitudinis habita moderatōne ꝯſtituenda ſunt tuo iudicōꝓut ꝯuerſoꝝ aīos ꝓſpexeris eē deuotos: pariter habentesetatis ſenilis intuitū ⁊ ꝑiculorū quorūcūqꝫ aut egritudinūreſpicientes neceſſitates. ¶ Ad illa que obijciūt̉ de factisdn̄i. dicendū ꝙ illa facta dn̄i que ſunt bonitatis debemusimitari ẜm ꝙ poſſumꝰ: nō que ſunt ſapiētie vel potētie. exinfinitate em̄ ſue potētie pōt multa que nos imitari nō poſſumꝰ nec debemꝰ. ſicut ex abyſſo ſue ſciētie ſcit q̄ nos neſcimus. Unde dn̄s ex ꝓfunditate ſue ſciētie nouit quātitateꝫcōtritōnū illoꝝ quoꝝ remittit peccata: ⁊ alia que nos ſcire nō poſſumꝰ. ꝓpter que ꝯueniēs fuit illi dimittere ſiue īiunctōne penitētie. Pret. eiꝰ fuit ꝓpriū miſereri qui fuit auctor ⁊ deꝰ miſericordiaꝝ. ij. Corin. j. in queꝫ ꝑ ſe peccat̉. nōſic eſt de mīſtris. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ ꝙ ſacerdotes poſſunt parcere ⁊cͣ. Dicendū ꝙ hoc veꝝ eſt. ⁊ ſic facit ꝯmutādo penitētiā purgatoriā in tꝑaleꝫ ⁊ relaxādo de reatu tꝑali. ¶ Ad illa que poſt obijciūtur d̓ verbis dn̄i Math̓. xvj.⁊ Ioh̓. xx. pōt dici ſicut dici ſolet. ꝙ dn̄s conferēdo petroclaues dixit. Quodcūqꝫ ligaueris ſuꝑ terrā ⁊cͣ. Et apl̓usQuoꝝ remiſeritis pct̄a ⁊c. in vtroqꝫ euāgelio vſus eſt verbo ꝯiūctiui modi. quod ſignat ꝑfectōneꝫ rei verbi. Un̄ ſenſus eſt. quodcūqꝫ ſolueris .i. cuiuſcūqꝫ ſolutōꝫ ꝯſūmauerisꝯſūmatio aūt dicit̉ reſpectu inchoatōnis. quia deꝰ inchoatſolutōeꝫ dimittēdo culpā ⁊ penā eternā: ⁊ ſacerdos conſūmat ꝯdimittendo aliqd̓ de pena tꝑali ex vi clauiū. ⁊ hoc patet in ſuſcitatione lazari Ioh̓. xj. dixit em̄ dn̄s lazare veniforas. ⁊ ſtatim prodijt qui fuerat mortuꝰ ligatꝰ manꝰ ⁊ pedes inſtitis. ⁊ facies eius ſudario ligata erat. poſtea dixitdn̄s diſcipulis. ſoluite eum ⁊ ſinite abire. dn̄s lazarum ſuſcitat quādo culpā dimittit. diſcipuli diſſoluūt quando ſacerdotes de pena relaxant. Unde patet. ꝙ dn̄s ſolutōeꝫ inchoat ⁊ ſacerdos ꝯſūmat. igit̉ vbi dn̄s non inchoat ſacerdos nō ꝯſūmat. ¶ Per hoc patet ſolutō ad vltimo obiectaquādo em̄ ſacerdos iniūgit penitētiaꝫ mīoreꝫ ꝯdigna ſi decedat ille ꝯpleta tn̄ penitētia iniūcta: ſine dubio reſiduumſoluet in purgatorio: quia ſacerdos nō penitꝰ ꝯſūmauit abſolutōeꝫ ſed in ꝑte. Unde ꝙͣtuꝫ ad illā ꝑtem quā ꝯſumauitabſolutꝰ eſt ille in celo. ¶ Ad aliud dicimꝰ. ꝙ ficte ꝯfitenteno inchoauit dn̄s abſolutōeꝫ: ⁊ ideo ſacerdos nihil conſūmauit in eo. ¶ Ad illud qd̓ vltimo querit̉. vtruꝫ ſcꝫ clauiserret. pōt dici ꝙ ſic quo ad quid: ⁊ quo ad quid non. erratem̄ ẜm veritate ⁊ nō ſoluit: cū tn̄ credat ſoluere. nō tn̄ erratẜm iudicij equitatē: qꝛ ẜm exteriora oportet eū iudicare. ſicūt iudex qui punit innocētē ẜm allegata: iuſte iudicat ẜmiudicij equitatē: ſꝫ nō ẜm rei veritatē. Alij exponūt ſic. qd̓liga. ſu. ter. ⁊cͣ. iuſte ſcꝫ ⁊ dicūt iuſte ꝙͣtum ad vtrūqꝫſcꝫ ꝙͣtū ad illū qui ligat ⁊ illū qui ligat̉. ſꝫ hec expoſitio eꝗpollet priori. tūc em̄ iuſte ligat̉ aliquis qn̄ deꝰ inchoat ligitionē. ⁊ ſacerdos ꝯſūmat. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ ꝑ Grego.ſcꝫ falſas penitētias dicimꝰ ⁊cͣ. Dicendū ꝙ ſentētia Greg.Iitelligit̉ de penitētia nō impoſita ẜm auctoritatē ſancto-.lxxx.rum ꝙͣtuꝫ ad ea ſine quibꝰ nō dimittit̉ peccatū. Unde ſubditur ibidē. ideoqꝫ miles vel nociator vel alicui officō deditus qd̓ ſine pct̄o exerceri nō pōt: ſi culpis grauioribꝰ irretitꝰ ad penitētiā venerit vel qui bona alteriꝰ iniuſte detinet vel qui odiū in corde gerit reconoſcat ſe verā penitentiam ꝑagere nō poſſe. ꝑ quā ad eternā vitā ꝑuenire valeatniſi negociū relinquat vel officiū deſerat ⁊ odium ex cordedimittat. bona quidē q̄ iniuſtebſtulit reſtituat: arma deponat. ⁊ dicit̉ falſaa cū quis vnū peccatū dicit ⁊aliud retinet. Ura. e. c. fratres. falſaꝫ aūt penitētiāeſſe ꝯſtat: cum ſpretis pluribꝰ de vno ſolo penitētia agituraut cū ſic agit̉ de vno vt nō diſcedat ab alio. vnde ſcriptuꝫeſt qui totā legem obſeruauerit. offendat aūt in vno: factꝰeſt omniū reus ſcꝫ ꝙͣtuꝫ ad vitā eternā. ſicut em̄ qui pct̄isomnibꝰ eſt inuolutꝰ ita ſi in vno tm̄ maneat vite eterne ianuam nō intrabit. falſa eſt etiā penitētia cū penitēs ab officio vel curiali vel negociali nō recedit: quod ſine pct̄o aginullatenꝰ p̄ualet. aut ſi odiū in corde geſſerit aut ſi offenſacuilibet nō ſatiſfaciat. aut ſi offendēti offenſus nō indulgeat: aut ſi arma ꝗs ꝯtra iuſticiā ferat. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ꝓductior ē pena ꝙͣ culpa ⁊cͣ. dicēduꝫ ꝙ hec ſentēdetermīat. ꝙ oīno penitētia nō debet eē arbitraria .i. volūtaria: ſed potiꝰ arbitrio ratōnis taxanda. ſꝫ ſi ſictaxet̉: ꝓductior erit ꝙͣ culpa. maxime interior penitētia q̄debet eē ſempiterna ẜm aug. dicentē. doleas ⁊ non ſit ſatisꝙ doleas ⁊cͣ. ⁊ maxime ꝓpt̓ offenſā boni infiniti: ⁊ ꝓpt̓ cauſas plures q̄ tangūt̉ ꝯſequēter. de peni. di. iij. vbi dicit̉. Neparua putaret̉ culya cū illa finiret̉ ⁊ pena. ac ꝑ hoc vl̓ adde mōſtratōeꝫ debite miſerie: vel ad emēdatōeꝫ labilis vitevel ad exercitatōꝫ neceſſarie penitētie tꝑalis detinet hominē pena: quē iā ad dānatōeꝫ eternā reum nō retinet culpa.¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ ꝑ illud decretū. Si nequaꝙͣ ampliꝰpoteſtis ⁊cͣ. dicēdū ꝙ verbo ꝓpoſito nō deterimīat̉ penitentia alicꝰ pct̄i: ſed ē exhortato quedā facta penitēti ad ſtrennue agendū. Un̄ p̄mittit̉ in verbo ꝓpoſito illud apl̓i Ro.vj. Sicut exhibuiſtis mēbra vr̄a ẜuire īmūdicie ⁊ iniꝗtatiad iniꝗtatē: ita nūc exhibete mēbra vr̄a ẜuire iuſticie ⁊ ſanctificatōi. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ ꝙ ſi eēt arbitrarie nō deberēt taxari a canone ⁊cͣ. dicendū ꝙ nō ſunt oīno arbitrarie .i. volūtarie. qꝛ tūc ſicut obiectū eſt nūꝙͣ clauis erraretneqꝫ eſſet penitentia a canone taxanda. nec tamen eſt oīnoẜm taxationem patrū imponēda: ſed qn̄qꝫ moderanda vtſupra tactum eſt.Articulus ſecundusOnſequēter querit̉ cuiꝰ eſt vſus hmōi pt̄atis .i.cuiꝰ eſt abſoluere in foro penitentie. Et querit̉primo. vtrū quilibet ſacerdos habet poteſtateꝫabſoluēdi quoſlibet: ſaltē qui nō ſunt maiores ſe. Secūdovtrū quis poſſet abſoluere maiorē ſe.Circa primū procedi .§. j.tur ad ꝑtē affirmatiuā ꝑ hoc qd̓ dicit̉ Leuiti. xiij. Homoin cuiꝰ carne vel cute ortus fuerit diuerſus color ſiue puſtula. aut quaſi lucēs quippiā .i. plaga lepre. adducet̉ ad ſacerdotē aaron: vel ad vnū quēlibꝫ filioꝝ eiꝰ ⁊cͣ. cū gͦ nr̄i ſac̄dotes habeāt maiorē pt̄atē ꝙͣ ve. le. ſcꝫ res ꝙͣ figura. ſic̄ apudomnes erat pt̄as ⁊ vſus ſic ⁊ nunc multomagis. ¶ Itē potentia ſine actu eſt fruſtra. cum gͦ dicat̉ ei qui ordinat̉ in ſacerdotē illud Ioh̓. xx. Accipite ſpm̄ſanctū quoꝝ remiſeritis ⁊cͣ. videt̉ ꝙ cū eis ibi pt̄as remittēdi quibuſcūqꝫ ꝯferat̉cum ſpūſancto. vnde Mar̄. iij. Qui aūt peccauerit in ſpm̄ſanctu nō habꝫ remiſſionem ineternū: ꝙ ſil̓r ⁊ vſus pt̄atisꝯferat̉. ¶ Itē maiꝰ eſt ꝯficere corpꝰ xp̄i ꝙ penā pct̄i remitte̓vel ꝯmutare qd̓ facit ſacerdos in ꝯfeſſione. igit̉ cū ꝗ poteſtmaiꝰ poteſt ⁊ minꝰ: oīs qui pōt confice̓ pōt ⁊ abſoluere. ethabens vniꝰ vſum habet alteriꝰ. ⁊ ſicut vſum vniꝰ generaliter ſic ⁊ alteriꝰ. ¶ Itē videt̉ ꝑ ſimile in corꝑalibꝰ. qꝛ ignisqui ꝯburit in vna materia. ſil̓r ⁊ in qualibꝫ eiuſdē ſpeciei. ⁊lux que fugat tenebraꝫ in vno loco: ⁊ fugat ſimilit̓ in alio.¶ Item idem videtur in artificialibꝰ. clauis que vnam ſe
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten