Queſtiopenitentie ſuſtineret: ⁊ habilior fieret ad ꝯtritōneꝫ ſatiſfactoriam. vnde modus iſte magis diuinā declarat magnicentiā ꝙͣtum ad ſapientiā ⁊ bonitatē ꝙͣ aliꝰ. ¶ Ad hoc qd̓ſtificat nos ſine nobis ⁊cͣ. dd̓m ꝙ vnaquerit̉. quare nō iuratio pōt ſumi ex ꝑte li. ar. cuiꝰ libertati p̄iudicaret̉: ſi exiſtenti in placētia pct̄i daret̉ gr̄a iuſtificans. de hͦ tactuꝫ ēſupͣ. Alia ratio eſt ex ꝑte diuine iuſticie. cui ꝯgruit ꝙ ſicutpeccator prius receſſit a dn̄o male delectādo ꝙͣ dominꝰ abeo gratiam nō ꝯtinuando: ſic prius quodāmodo ꝯuertat̉ad dn̄m dolendo ꝙͣ deus ad eum gr̄am ꝯferendo. nec eſt ſimile de creatōne que eſt nulla preexiſtente gratia materiaactōnis: et que eſt a non eſſe in eſſe ſine medio: vt tactū eſtde iuſtificatione.Nlembrum terciūOnſequenter querit̉. ſi attritio ſtat vel ſtarepōt cum cōtritione. Ꝙ ſic: videtur ꝑ hoc. ꝙvtrūqꝫ bonum eſt ⁊ donum dei. taliū non eſtoppoſitio vel repugnantia vt videt̉. ergo ⁊cͣ.¶ Item attrilio eſt a gr̄a gratiſdata: ⁊ contritio a gr̄a gratum faciente. ſed iſta ſimul ſtant ſcꝫ gratia gratiſdata ⁊ gͣtia gratū faciens: gͦ ⁊ cauſata ab his. quoꝝ em̄ ſe cauſe inuicem ꝯpatiunt̉: ⁊ cauſata. ſicut quoꝝ cauſe ſunt ꝯtrarie:⁊ ipſa cauſata ſimiliter. ¶ Item cum quis cōteritur. dolorp̄cedens ꝙͣtum ad ſubſtantiaꝫ vel habitum nō tollit̉. quiaſi voluntas peccati mala eſt: nō tamen ipſe dolor eſt malꝰ.ppter quod non tollit̉ adueniente gr̄a: mala em̄ voluntason eſt de ſubſtantia attritōnis: gͦ ⁊cͣ ¶ Contra. fides īformis neceſſaria annexa eſt attritōni: fides formata contritōni. Und̓ ad attritōnem ſeꝗtur fides informis: ad cōtritionē fides formata. ſed ſi ꝯſequentia non poſſunt ſiml̓ſtare: nec antecedētia. ¶ Item hoc idem videt̉ ꝑ hoc. ꝙ neceſſario cōſequunt̉ ad hoc timor ſeruilis ⁊ initialis: quiaſimul ſtare non poſſunt. ¶ Rn̄. dicendū ꝙ nō poſſunt ſil̓ſtare. ¶ Ad primū obiectū ꝯtra hoc dicendum. ꝙ licꝫ vtrūqꝫ bonū ſit ⁊ donum dei. ⁊ inqͣtum hmōi nec hn̄t oppoſitionem nec incōpoſſibilitatē. tn̄ rōne annexoꝝ ⁊ ꝯcomitantium ſimul ſtare non pn̄t: ſicut nec illa ſcꝫ fides informis⁊ formata. amor ſeruilis ⁊ initialis. Similiter virginitas⁊ caſtitas ꝯiugalis inqͣtum ſunt dona dei non repugnāt:rōne tn̄ ſtatuum oppoſitoꝝ oppoſitionē hn̄t. ¶ Ad hoc qd̓obijcit̉. ꝙ attritio eſt a gr̄a gratiſdata ⁊cͣ. dicendū ꝙ inꝙͣtum attritio ⁊ contritio dicunt actus doloris cauſatos qͦdāmodo a gratia tali. niſi eſſent annexa illis que ſunt inopoſſibilia: bn̄ poſſunt ſimul ſtare. ¶ Ex hoc pꝫ rn̄ſio adur. ꝙ licet mala voluntas non ſit de ſubſtanꝯcomitatur illū ⁊ illa que ſunt incompoſſitie et virtutibus que informant dolorem contriNlembrum quartūOnſequenter querit̉. vtrum attritio pōt fieri ꝯtritio. Ꝙ ſic: videt̉ ꝑ hoc. ꝙ fides informis eſt pͥncipiū attritionis: fides formata ēpͥncipiū ꝯtritōnis. ſed fides informis poteſtfieri formata vt coīter ſupponit̉: gͦ ⁊cͣ. ¶ Item dolor attritōis bonꝰ eſt ⁊ donū dei qͣntū eſt de ipſo. gn̄ tollit̉ adueniente gr̄a. Sed adueniente gr̄a gratificat̉ ⁊ informat̉ ipſaaīa in ſe ⁊ ꝙͣtum ad potentias eiꝰ. ⁊ etiā actus ꝗ eliciūturex ip̄is: gͦ dolor attritōnis exqͦ nō expellit̉ gratificat̉: ⁊ itarit ꝯtritio. ¶ Item diſpoſitio ⁊ habitꝰ differūt ꝑ facile mobiſe ⁊ difficile. Iſte aūt ꝓprietates facile difficile circa idēſimul nō ſe ꝯpatiunt̉. nec hoc impedit qn diſpoſitō fiat habitus: a ſimili videt̉ in ꝓpoſito. ꝙ licet aliqͣ ſint annexa attritoni ⁊ ꝯtritōni que nō ſe ꝯꝑatiunt̉ circa idem: hͦ nō impedit qn attritio ꝙͣtum ad actū ſiue ſub̓am doloris poſſitfieri ꝯtritio. ¶ Item taꝫ attritio ꝙͣ ꝯtritio fit ex timore. ſedattritio ex ſeruili: cōtritio ex initiali. ſed poſſibile eſt ꝙ timor initialis tollat̉ a ꝯtritōne ꝑ timorē finalē ſiue reueretie: ſil̓r videt̉ ꝙ poſſibile eſt ꝙ timor ſeruilis tollat̉ ab attritōne. ⁊ ſi hoc: tūc dolor attritōnis poſſet informari gra.lxxiiij.tia. et ita dolor ꝯtritōnis: et attritio fieret ꝯtritio. ¶ Contra. attritio eo ꝙ eſt in mortali ⁊ opus mortuum et ita nōpoteſt reuiuiſcere ꝑgratiam. et ita cum contritio ſit opusgratuitum ⁊ ita viuuꝫ: attritio non poteſt fieri contritio.¶ Item attritio eſt ex timore ſeruili: contritio eſt ex timore initiali qui habet reſpectum ad primū. ſed timorem ſeruilem impoſſibile eſt fieri initialem: cum vnus ſit a ſpiritu ſeruitutis. alicuiꝰ aūt a ſpiritu adoptōnis: gͦ attritō nōpōt fieri ꝯtritio. ¶ Item Hiero. ſuꝑ. xxviij. Math̓. iudaspnīa ductus ⁊cͣ. Nihil ꝓfuit iude egiſſe penitentiaꝫ ꝑ quāſcelus corrigere non potuit: gͦ illa attritio non potuit peruenire vt fieret contritio que corrigit ſcelus. ¶ Rn̄ſio. dicendum ꝙ cum querit̉. vtrum attritio poteſt fieri cōtritō.iſtud pōt duobus modis intelligi. vel ita ꝙ motus attritōnis pōt informari ⁊ ita fieri contritio: vel ꝙ habitꝰ ex qͦquis exit in actum attritōnis poteſt informari ⁊ fieri contritio. Ꝙtum ad primū intellectum non pōt: ꝙͣtum ad ſecundum poteſt. ¶ Ad illud gͦ quod primo obijcit̉ ꝑ ſimilede fide informi que pōt fieri formata ⁊cͣ. pōt dici. ꝙ hͦ ſuꝑpoſito. ꝙ fides informis pōt fieri formatā .i. habitus fideinformis adueniente gratiā: non tn̄ ſequit̉ ꝙ attritio pt̄ fieri contritio. habitus em̄ fidei quia eſt quoddaꝫ ꝑmanēs⁊ non ſucceſſiuū. adueniente gr̄a poteſt informari: attritōaūt que eſt actꝰ ⁊ cuiꝰ eſt eſſe fieri non in ꝑmanētia: nō pōtinformari adueniēte gr̄a. Pret̉. attritio ⁊ ꝯtritio ſunt actꝰſpē differentes ſicut gr̄a gratiſdata ⁊ gratufaciens. ꝯtritōem̄ eſt a li. ar. ⁊ gr̄a gratufaciente quoꝝ vtriqꝫ actꝰ totalit̓eſt attribuendus: attritio ex li. ar. ⁊ gr̄a gratiſdata. vnd̓ ⁊rōne dr̄ie qua actus differt ab habitu. non eſt ſimile d̓ attritione ⁊ ꝯtritōne ⁊ de fide informi ⁊ formata. Pre. rōnequa ipſi actus differūt ſpē et materialiter ⁊ formaliter loquendo: actus iſte non pōt fieri ille. Actus eniꝫ ſub̓alitertranſeūt. et etiam illud quo informant̉ ſuo modo ſcilꝫ gr̄agratiſdata ⁊ gratum faciens eſſentialiter differūt. nec vnapōt fieri altera. ¶ Ad illud quod obijcit̉. ꝙ dolor attritionis bonus ⁊cͣ. Dicunt quidam ꝙ ſi actus attritionis ſiuedolor non interrumpit̉: ſed ſit vt ꝯtinuus quoaduſqꝫ gͣtiaadueniente aīa informet̉ ⁊ gratificet̉. ⁊ tūc attritio fit cōtritio. ſi interrumpat̉ nequaꝙͣ. Uidet̉ tn̄ aliter dd̓m. ꝙ ſicut tactuꝫ eſt ſupͣ. hmōi actꝰ nunꝙͣ eſt ita ꝯtinuus vel ſimplex qn̄ habeat ꝑtem ⁊ ꝑtem. nec vna pars pōt eſſe alia. ⁊ita licet bona ſit attritio qͣntuꝫ eſt de ſe .i. de ſubſtātia motus: tn̄ quia deficit ⁊ euaneſcit in ſuo ꝓgreſſu. quia nō habet eſſe niſi in fieri: adueniente gr̄a non informat̉ neqꝫ fitꝯtritio. ¶ Ad aliud dicendū. ꝙ nō eſt ſimile de diſpoſitiōe⁊ habitu ⁊ attritōne ⁊ ꝯtritōne. quia licet diſpoſitio ſit facile mobilis: tn̄ eius eſſe eſt ꝑmanens. vnde ꝯtinuatione īꝑmanentia radicat̉ ⁊ fit difficile mobilis. ¶ Ad illud qd̓obijcit̉. ꝙ poſſibile eſt ꝙ ab attritōe tollat̉ illa imꝑfecto q̄eſt ex ꝯſideratione pene ⁊cͣ. Dicendū ꝙ vt tactuꝫ eſt. quiamotus ꝯtritōnis deficit ſemꝑ in ſuo ꝓgreſſu. poſito ꝙ tolleret̉ illa imꝑfectio que eſt ex ꝯſideratione pene: nō informaretur adueniente gr̄a. ¶ Si obijciat̉. ꝙ hac ratōne necmotus ꝯtritionis informaretur quia deficit in ſuo ꝓgreſſu. Dicendū ꝙ informat̉ ex informatōne li. ar. cuiꝰ eſt motus. nec eſt ſimile de imꝑfectōne ꝯtritionis vel timoris initialis qui eſt ex ꝯſideratōne pene ⁊ de attritōnis vel timoris ſeruilis: quia ablatio imꝑfectōnis ex vna parte ponitattritōnē extra genꝰ ſuū ſcilꝫ ingratuitoꝝ ex alia nō ponitꝯtritōnē extra genꝰ ſꝫ gratuitoꝝ. Scd̓m aūt ꝙ attritio nominat habitū vtpote diſplicentiā peccati radicatā in anima de quo inſurgūt motꝰ freq̄nter. pōt dici ꝙ attritio pōtfieri ꝯtritio. ſꝫ diſtinguenduꝫ eſt. ꝙ attritio ſic ſumpta ē exfide informi q̄ pōt fieri formata ſic̄ ⁊ fides. Sꝫ adhuc diſtinguendū eſt. qꝛ quedā fides informis nūꝙͣ pōt fieri formata ſic̄ fides demonū. qꝛ credūt ⁊ ꝯtremiſcūt Iac̄. ij. hecem̄ fides declinat tm̄ ad penā ⁊ nō pōt inclinare li. ar. adp̄miū. hec etiā fides eſt in dānatis. qꝛ inclinat eos tm̄ ī timorē ꝗ penalis ē eis. Alia eſt fides informis inclinās adpenā: pōt tn̄ inclinare li. aꝛ. ad p̄miū eternū. ⁊ iſta fides generat attritiōeꝫ poſſibilē fieri ꝯtritōnē. Un̄ hec attritio hꝫ
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten