ꝙ ſimul eēt ſuū infundi in corpore ⁊ hmōi oꝑatōes. oꝑatōes tn̄ ip̄ius inꝙͣtū ē electiua ⁊ deliberatiua neceſſarioſecunt̉ in tꝑe. gr̄a aūt ſolū ē agens vt natura: iō nō valetin ꝓpoſito rō. ¶ Ad illud quod obijcitur ꝙ prius ē eſſe ꝙͣmoueri ⁊cͣ. dd̓m ꝙ ſimul pōt aliquid eē ⁊ moueri motunaturali. ſicut ſi lapis crearet̉ ſuꝑius: ſimul poſſet eſſe ⁊deorſum tende̓. ideo cū gratia ſolū agat naturaliter ī aīaexpellēdo culpā ſicut lux expellēdo tenebram ab aere. ſimul cū eſt hunc actū habet. Aliter ē moueri .ſ. motu voluntatis ⁊ deliberatōis. ⁊ hoc mō neceſſe ē ꝙ prius habeat res eſſe ꝙͣ volūtarie ⁊ ꝑ electōem ad aliquid moueat̉.⁊ ſic fuit motus angeli ꝑ quem cecidit. iō ibi ē ponere neceſſario aliquā morulā inter eſſe ⁊ caſum. Ex his patꝫ reſpōſio ad illud qd̓ ſolꝫ queri. quare angelus nō potuit ſimul eſſe et moueri ſicut gr̄a pt̄ ſimul eſſe ⁊ mouere ſubiectū. nō eī eſt ſimile de gratia que ſimul agit vt natura. ⁊angelo qui volūtarie mouet̉ ⁊ ꝑ electōnem. ¶ Ad illa q̄obijciunt̉ pro alia parte. et primo ꝙ ꝯuerſio p̄cedit auerſionē ⁊cͣ. Dicēdum ꝙ alius ē ordo in ꝯſtructōe rei ⁊ deſtructōe. Illud eī quod ē vltimū in ꝯſtructōe debet eē primū in deſtructōne. vt patꝫ in ꝯſtructōe ⁊ deſtructōne domus: ſi ordinate ꝓcedat̉. Un̄ ph̓s. qd̓ vltimū ē in generatōe primū eſt in reſolutōe. vn̄ in expulſione priꝰ debet eſſeillud quod reſpōdet auerſioni .ſ. gratie infuſio. Pret̓ea.a gr̄a habēt alia ꝙ ſunt cooꝑatiua iuſtificatōi: ꝓpter qd̓ꝯuenit ꝙ ſit prima. ¶ Ad aliud qd̓ obijcit̉. ꝙ primum remediū actualis peccati debet eē actꝰ noſter ⁊cͣ. dd̓m ꝙ hͦnō ē verū. quia cū hominis ſit ſpūs vadens ⁊ nō rediēs.ſi debeat ſpiritus redire: oportet ꝙ hͦ ſit mediāte gratia.nō em̄ poteſt peccator qͣntum ē de ſe ſine adminiculo gratie in aliquo cooꝑari ꝓprie iuſtificatōi. In omni em̄ oꝑecooꝑatorio oportet ꝙ gratia p̄ueniat. ⁊ ita motū cōtritionis oportꝫ ꝙ gratia p̄ueniat ſaltem prioritate nature.¶ Ad illud qd̓ obijcitur. ꝙ ſi infuſio gratie p̄cederet contritōem ꝯtingeret impiū fieri iuſtū ſine ꝯtritōne. dd̓m ꝙhͦ ſequeretur ſi infuſio p̄cederet tꝑe nō natura tm̄. hoc eīſuppoſito ſequeretur ꝙ ꝯtrito nō eſſet neceſſaria ad iuſtificatōem impij. vt patet intuenti. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉.ꝙ neutrum p̄cedit quia iuſtificatio fit in inſtanti ⁊cͣ. Dicēdū. ꝙ neutrū tꝑe p̄cedit ſed natura ſolum. ¶ Ad illudquod obijcitur. ꝙ nō poteſt oꝑari niſi ſanata ⁊cͣ. dd̓m ꝙreuera ad hoc ꝙ oꝑetur .ſ. meritorie oꝫ ꝙ ſit ſanata ſiuegratificata: ſed nō oꝫ ꝙ ſanata ſit prius tꝑe ⁊ poſtea oꝑetur. īmo poteſt ſimul ſanari et oꝑari. quia duplex habetopus. quoddā momētaneum ⁊ in inſtanti ip̄ius iuſtificatōis. et de iſto verū ē ꝙ poteſt ſimul oꝑari et ſanari. deoꝑbus aūt ſequētibus elicitis ab habitibus virtutū aliter ē. quia de illis neceſſe eſt priꝰ tꝑe ſanari ⁊ poſtea oꝑari. Unde cuꝫ dico. ꝙ oꝑatur ſanata: magis ſumitur hocꝙ dico ſanata nominaliter ꝙͣ ꝑticipialiter. quia ſimul eſtgratia ſanans ⁊ illud opus. nec prius ē anima ſanata ꝙͣſic oꝑetur. ⁊ eſt illud opus meritorium nō a gr̄a tꝑe p̄cedente vt ſunt oꝑa poſtea elicita: ſꝫ cōcomitāte.Ayticulus terciusOnſequēter queritur. vtrū gratia p̄cedat peccati expulſionē: de hoc ꝓbleumate tactū ē ſupͣvbi actū ē de gr̄a penitentie. vbi dictum eſt. ꝙgra poteſt fōſiderari dupliciter. Uno mō vt ē tollens vicia ſiue peccata ab anima. alio mō vt ſui inherentia ꝑficit aīam et eſt habitus aīe. vt aūt ē tollēs peccata: ſic natura p̄cedit infuſio gratie ablatōeꝫ culpe. inqͣtū ꝯſideratur vt habitus ꝑficiēs aīam penitētis: ſic expulſio vicij p̄cedit infuſionē gr̄e. ¶ Cōtra hͦ opponūt quidā ſic. qn̄ aliꝗd agēs inducit formā ſuā ī aliqͦ ſubiecto vel materia. vtinformātē illā vel vt agētē ī illā: oꝫꝙ agēs et patiēs ꝯmunicēt in materia. cuiuſmodi materia p̄t deferre formā illiꝰ agētis. ſic̄ pꝫ qn̄ ignis agit ī aera vel ī aquā. priꝰ ē in illis forma ignis vt agēs: ꝙͣ vt informās. quia materia aeris vel aque q̄ coīs ē et̄ igni pt̄ deferre formā ignis ip̄amdiſponētemſui ſuſceptōem vt ē informās: ſꝫ nō ſic ē īꝓpoſito. Nō eī gr̄a que ē agēs in aīa. cū ip̄a aīa habet cōmunicātiā ī materia. iō ⁊cͣ. ¶ Itē gr̄a que ad iuſtificatōꝫinfundit̉ ꝯſtat ꝙ nō eſt nihil: gͦ ē aliquid. ſi ſit nō ē in nullo. gͦ ē in aliquo. nō niſi in illo ī qͦ agit. quia deus ad iuſtificatōeꝫ aīe nō agit ꝑ aliud qͣꝙͣ ꝑ gr̄am. gͦ ē in aīa. ſed ē inilla non ſicut quedā ꝑs. ⁊ impoſſibile ē eē ſine eo in quo ēgͦ ē ibi ſicut accidēs. ⁊ n̄ niſi vt qualitas. qd̓ pꝫ inducēdoin oībꝰ generibꝰ accidētis. ſꝫ qualitas ē ẜm quā qualesdicimur. ergo neceſſe eſt ſi intelligatur gr̄a in aīa. vt intelligatur vt informās. ¶ Has rōes ꝯcedūt quidā pon̉do diſtinctōem ſupͣdictā nullā eē. Alijs aūt videt̉ alit̓ dicēdū .ſ. ꝙ ablatio culpe pōt eē tripliciter. vel ꝙͣtū ad reſecatōem actuū exteriorū. vel ꝙͣtū ad ablatōnem culpe velreatus pene eterne. vel ꝙͣtū ad abſolutōem a pena tꝑali.dicūt gͦ ꝙ ablatio peccati ꝙͣtū ad primū pōt eē ante oēmꝯtritōemr̄am gratū facientē. qꝛ ꝑ gr̄am gratiſdatamuis deteſtari pct̄m ſuum ⁊ actuꝫ peccati dimittere.Ꝙͣtū aūt ad ſeclū qd̓ ē remiſſio ip̄ius culpe vel macule peccati ⁊ reatus eterni: ē immediate pꝰ infuſionē gratie ẜm ordinē nature: ſimul aūt ſunt tꝑe. Et dicebāt alioꝙ hmōi remiſſionē ſaciebat deꝰ ſine infuſione gr̄e create.ꝓpter iſtā auctoritatē. Iſa. xliij. Ego ſum ꝗ deleo iniꝗtates tuas ꝓpter me. et dicit diſcretiue ego ſum: ad ſignificādum ꝙ nihil aliud niſi ip̄e delet iniꝗtates nr̄as. Ꝙtūad terciū qd̓ ē remiſſio pene tꝑalis ſequētis. ꝯtritio iſtremiſſionē p̄cedit. ⁊ ad hͦ ē ꝓprie vt dicūt. Unde tāta pōteē ꝯtritio ꝙ pena debita tꝑalis dimittet̉. vn̄ ſic ordinantiſta quatuor que in iuſtificatōe ꝯcurrūt. ꝙ primo ē infuſio gratie. deinde remiſſio culpe et reatus pene et̓ne. tercio ꝯtritio. quarto remiſſio pene tꝑalis. Sed ẜm hoc cōtritio nō ē neceſſaria ad iuſtificatōem impij. Pre. licꝫ ſolus deus auctoritate et efficacia culpas deleat: nō ē inciueniēs aliqd̓ ſibi cooꝑari vt gr̄am infuſam ⁊ li. ar. coꝑando. non ſolū ī ꝯſentiēdo actui gr̄e: ſꝫ et̄ deteſtādo peccatū et delēdo. ⁊ hoc ē ꝑ actū ꝯtritionis. videt̉ gͦ ꝙ diſtinctio p̄tacta ſit ſuſtinēda. ¶ Ad illd̓ qd̓ obijcitur ꝙ cū īducitur forma aliqua ī materia vel ī ſubiecto: oꝫ ꝙ agēs ēpatiēs ꝯmunicēt in materia. dd̓m ꝙ hoc ē verū in actōnonature n̄ in actionibꝰ gratuitis ſiue ſupra naturā. qn̄ em̄neceſſario docet aīam aliqd̓ neceſſariū ad vitam. delēdognorātiam ⁊ imprimēdo ſcīam: n̄ oportet ꝙ aīa ⁊ vnctōmunē habēt materiā. Pre. gr̄a infuſa nō inducit formāſuā in aīa. īmo deus illa infundēdo ꝑficit aīam formalit̓Pre. qd̓ dr̄ ꝙ gr̄a agit delēdo culpā: modus loquēdi eſt.gr̄a em̄ non agit ꝓprie loquēdo ad deletionē culpe. ſꝫ ſuapn̄tia in aīa: oīs culpa mortalis annibilat̉. ¶ Ad illd̓ qd̓obijcit̉. ꝙ gr̄a ē in aīa vt accidēs et ita denomiat illā ⁊c̄.Dicēdū ꝙ hoc verū ē. In eodē em̄ inſtanti culpā expellitet aīam informat: licet priꝰ natura culpā expellat ꝙͣ aīaꝫNembrum ſecundumOnſequēter queritur de ordine motus li.ar. ad ꝯtritōem. ⁊ videt̉ ꝙ motꝰ li. ar. priorſit natura. quia prius ē motꝰ li. ar. ſimpl̓rꝙͣ motus li. ar. ꝙͣtū ē in diſplicentia ⁊ de teſtatione peccati: ſꝫ ꝯtritio ē motus li. ar. ꝙͣtū ad diſplicētiā et deteſtationē peccati. gͦ ⁊cͣ. Motus eī li. ar. ſe habetad motū ꝯtritionis ſicut illud a qͦ non ꝯuertitur ꝯſequetia. ¶ Contra. ꝯueniētiſſime inter hec qͣtuor p̄ordinat̉ infuſio gratie. ⁊ hoc ꝗa inter illa q̄ ꝯcurrunt ad iuſtificatōnē. p̄cipua et efficaciſſima ē. ergo ꝯſequenter inter alia q̄reqͥruntur p̄ordinādum ē qd̓ inter illa ē efficaciſſimuꝫ. hͦaūt ē ꝯtritio. gͦ ⁊cͣ. ¶ Itē q̄ritur q̄ ſit differentia inter motum li. ar. ẜm ꝙ hic ſumitur et cōtritioneꝫ: ꝯtritio em̄ eſtmotus li. ar. ¶ Ad illud dd̓m ꝙ circa hoc diuerſi diuerſa ſentiebant. Quidā em̄ dixerunt ꝙ motus li. ar. ē motus rationis ſiue aſpectus. qui eſt credere iſtos articl̓osfidei: ꝗ bona egerunt ⁊cͣ. et ꝯſimiles articulos. ꝯtritio eieſt actus affectus. ⁊ ſic ẜm ip̄os differūt motus li. ar. etꝯtritio. et ſic ẜm illos illuminatio fidei ſpectat ad filiuꝫ.