tis et diligētis ex intellectu fide illuminato. oſtēdēte qd̓timēdū quid ſperādū ſit et amandū. ẜm ꝙ ē in peccatuꝫē affectus ꝯtemnētis ⁊ deteſtātis peccatū ex intellectu fide illuminato: oſtēdēte quid deteſtādū ⁊ aſpernādū ⁊ dequo dolēdum. Un̄ motus li. ar. ẜm ꝙ hic ſumit̉ nō ē motus ſimplex. ſicut motus credēdi vel diligēdi: ſꝫ ꝯpoſitꝰ.¶ His ſuppoſitis patꝫ rn̄ſio ad queſita. qꝛ rōe qua ē motus cōpoſitus nō elicitur vna vi aīe. neqꝫ vnius virtutisgratuite impio exit in eſſe: ſed pluribꝰ ꝯcurrentibꝰ vt tactu ē. Uel pōt aliter dici ꝙ ē motus fidei ꝑ appropriatōꝫꝙͣuis pluribꝰ ꝯcurrētibꝰ dr̄: hmōi appropriatōnis rō eſtꝙ fides ē prima virtutū: ⁊ ꝙ primꝰ aiſſenſus veritatis fidei ē. eo eī ꝙ iuſtificatio ē principiū eē gratuiti ⁊ ꝑfecti:ꝯuenit ꝙ motus li. ar. oꝑantis ad iuſtificatōem ſit ip̄iusvirtutis q̄ ē prima ī ordine virtutū. ⁊ ꝙ ad iuſtificatōemrequirit̉ aſſenſus ex ꝑte iuſtificati: cōuenit ꝙ motꝰ li. ar.cooꝑans ſit virtutis fidei cuiꝰ ē ꝓprie et ꝑ ſe aſſenſus veritatis. Alia aūt ꝯcurrētia ad iuſtificatōem nō impediūtin motus iſte ſit motꝰ fidei: cū ip̄a ſit prima virtutū ⁊ qͣifundamētū. ⁊ cuiꝰ ē ꝓprie ⁊ ꝑ ſe aſſenſus veritatis. Ꝙ at̄iuſtificatō ſit ex fide. habet̉. v. ad Ro. Dicit̉ eī ibi. Iuſtificati ex fide pacē habeamꝰ ad deū. vbi on̄dit̉ ꝙ iuſtificatio a malis cōmiſſis nō erat ab oꝑbꝰ legis ſꝫ a fide.Nlembrum quartumOnſequēter querit̉ quare qͣtuor requiruntur ad iuſtificatōem impij ⁊ nō plura. hecquatuor ſunt motꝰ li. ar. infuſio gr̄e. ꝯtritōremiſſio peccati. ⁊ ſumunt̉ a pͣs. ẜm mgr̄osCōmouiſti terrā: ecce infuſio gr̄e. ꝯturbaſti eā. ecce ꝯtritio. ſana ꝯtritōes eiꝰ: ecce remiſſio. quia cōmota eſt: eccemotꝰ li. ar ¶ Ꝙ aūt hec quatuor exigantur: videt̉ in ꝑteex p̄tactis. ⁊ videt̉ ſic. Ro. viij. ſuꝑ illud iuſtificatōnem.glo. i. remiſſionē peccatoꝝ. gͦ remiſſio peccatoꝝ ē in iuſtificatōe. Itē Ro. j. Gr̄a et pax. glo. gr̄a remiſſio pct̄oꝝ. gͦgr̄e infuſio neceſſaria ē. Itē pͣs. Cor ꝯtritū ⁊ humiliatū⁊cͣ. glo. ſpūs ꝯtritus ē ſacrificiū qͦ peccata ſoluunt̉. gͦ contritio exigitur ad iuſtificatōꝫ. Ite ꝙ motus li. ar. exigat̉videt̉ ex dictis. ⁊ etiā ſic. deus quātū ē d̓ ſe: ſemꝑ ſe habꝫvniformiter. Unde Iaco. j. apud quē nō eſt trāſmutationeqꝫ viciſſitudinis obumbratio. vn̄ ꝙ peccator adultusmō iuſtificetur ⁊ nō prius: hoc nō ē ꝓpter diuerſitatē exꝑte dei. erit igit̉ ex aliqͣ diuerſitate ex ꝑte hoīs: ſed nulla diuerſitas videtur in ip̄o niſi ſolūmo motꝰ arbitrij eiꝰꝗ prīo fuit diſſentiēs a deo: poſtmodū ꝯſentiens ⁊ habēsmotū in deū. gͦ cū priꝰ nō fuerit iuſtificatꝰ ſꝫ poſtmodumpꝫ ꝙ neceſſarius fuit ille motꝰ. ¶ ꝘꝘ plura aūt requirūt̉videtur ſic. Greg. timore vocamur amore iuſtificamur.gͦ amor requiritur. Itē hug. de ſancto vic. Cū dico bonūdico virtutē. cū iuſtū meritū. cū ꝯuerſum dilectōem. cuꝫverū glorificatōem: ⁊ ita in ꝯuerſione requirit̉ dilectio.Itē act̄. xv. Fide purificās corda eoꝝ: gͦ fides requiriturItē ꝓuerb̓. xv. Per timorē dn̄i declinat oīs a malo. gͦ timor requirit̉. ¶ Ꝙ aūt aliqͣ iſtoꝝ ſufficiāt ad iuſtificatōnē ⁊ nō oīa requirant̉: videt̉ ſic. Cōtritio ex li. ar. et gr̄aortū habet. vn̄ in eſſe ſuo duo ꝯcernit. quoꝝ vnū ē gratiagratūfaciēs: gͦ ſuꝑflue apponit̉ infuſio. ¶ It̄ ſi infuſio gr̄ealiquā hic hꝫ neceſſitatē hͦ ē ꝓpter eius oꝑatōem in anīaSed nō oꝑat̉ qn̄ nō ē. hoc pꝫ ꝑ ſe et ꝑ beatū dyoni. in eccleſiaſtica hierarchia de baptiſmo. gͦ qn̄ ē. ſꝫ ſuū eē ē ī eſſe ſubiecto. cū aūt nō ē ꝯſtat ꝙ nō agit in ꝓprio ſubiecto.ſcꝫ in aīa: nec cū ineſt: ineſt culpa. gͦ nō agit in culpā. gͦ n̄ē neceſſaria eiꝰ infuſio maxime ad iuſtificatōem. ¶ Itemvidet̉ ꝙ ſuꝑfluit ꝯtritio. ſufficit eī ad iuſtificatōem infuſio gr̄e cū motu li. a2. quo aīa mouet̉ in deū ⁊ cū peccatiexpulſione. ¶ Iteꝫ cū aīa nō poſſit ſimul̓ ⁊ ſemel moueridiuerſis motibꝰ. ſi ꝯtritio ⁊ motus li. ar. ſint motꝰ diuerſi: nō ꝯcurrūt ad iuſtificatōeꝫ impij. Si ſunt idē: gͦ alterſuꝑfluit. Ꝙ aūt nō poſſit aīa moueri diuerſis motibusſimul pꝫ. quia pl̓a ſimul intelligere nō pt̄ ẜm ph̓m. Pre.motus iſte ē fidei vt dictū ē: gͦ ē motꝰ cognitiue: motis at̄ꝯtritōio ē ip̄ius affectiue. ſꝫ nō ſimul mouet̉ aīa motu cōtritōis ⁊ affectōis: īmo ē diſcurſus ab vno ī alterū: ergovnū ē prius tꝑe ꝙͣ aliud. ¶ Itē ex quo infuſa gr̄a neceſſario expellit̉ peccatū. videt̉ ꝙ exiſtēte infuſione gratie ſufluit appone̓ expulſionē peccati. ¶ Reſpōſio. dd̓m ꝙ dnō iuſtificat nos ſine nobis ꝯſentientibꝰ. de adulto dico.oportet gͦ ꝙ aliquid ſit ex ꝑte d̓i et aliquid ex ꝑte nr̄a. Iniuſtificatōe eī ſunt duo termini .ſ. a malo et ad bonū. vn̄ex ꝑte d̓i requirit̉ aliqd̓ ex ꝑte termini a quo: ⁊ aliqd̓ exꝑte termini ad quē. ſimiliter ex ꝑte nr̄a. ⁊ ita duo ex ꝑtedei ⁊ duo ex ꝑte nr̄a. Ex ꝑte v̓o d̓i reſpectu termini ī quēeſt infuſio gr̄e: reſpectu termini a qͦ remiſſio pct̄i. Ex ꝑtenr̄i remiſſio termini ī quē ē motꝰ li. ar. reſpectu terminia qͦ ꝯtritio que eſt deteſtatio peccati. li. ar. aūt cū ſit facultas volūtatis ⁊ rōnis: oꝫ ꝙ et rō informetur ⁊ voluntasrō aūt fide informatur .i. gratia ad intelligēdum: voluntas aūt dilectōe .i. gratia ad diligēdum. Un̄ dicit̉ ꝙ fideet amore iuſtificamur. ⁊ ꝓpter hec duo qn̄qꝫ dr̄ ꝙ fide iuſtificamur: qn̄qꝫ aūt ꝙ amore. Infuſio gͦ gr̄e ad intelligēdū ē fides: infuſio gr̄e ad volēdum ē amor. ¶ Ex his ptꝫin ꝑte rn̄ſio ad ea que videbant̉ on̄dere ꝙ amor et fidesexquo illis iuſtificamur: debēt cōnumerari inter ea querequirūtur ad iuſtificatōem. Nō eī debēt ꝯnumerari diſtincte: quia intelligūtur in infuſione gr̄e. Quod em̄ dicitur ꝙ fide et dilectōe iuſtificamur: intelligit̉ de gr̄a adintelligēdū et ad diligēdum. ¶ Ad hoc qd̓ obijcitur de timore. dico ꝙ timor ē prīcipiū remotū. ꝗa ex hoc ꝙ penaꝫtimet inferni: deſiſtit ab actu peccādi. ſꝫ nōduꝫ iuſtificatSꝫ poſt incipit moueri in deū ꝑ amorē: ⁊ tunc iuſtificat̉et ſic timor ē principiū remotū: ꝯmor v̓o ꝓpinquuꝫ. ¶ Adilld̓ quod obijcitur ꝓ alia ꝑte .ſ. ꝙ infuſio gr̄e ſuꝑfluit exquo ꝯtritio duo ꝯcernit. quoꝝ vnū ē gr̄a. Dicēdū ꝙ gr̄aē general̓ cā iuſtificatōis. Un̄ ſi hō nō eēt lapſus: adhucꝑ gr̄am iuſtificaretur: ſꝫ iuſtificatio generaliter ſumptaqua ſit hō iuſtus. nō dico qͣ hō lapſus iuſtificatur: nō requirit ꝯtritōem quā neceſſario requirit iuſtificatio impijꝓpt̓ qd̓ cū tangunt̉ ea que reꝗrunt̉ ad iuſtificatōꝫ impijnō ſuꝑflue cū infuſione gr̄e ponit̉ ꝯtritio. ¶ Ad aliud qd̓obijcit̉. ꝙ gr̄a eſt accidēs ⁊ ita nō agit in eiꝰ ſubiecto ⁊cͣ.dd̓m ꝙ licꝫ in iuſtificatōe nō agat in ſubſtātia aīe: tamēagit in ip̄a delēdo culpā formaliter loquēdo ⁊ inhabilitādo ad bonum. ¶ Ad hoc qd̓ obijcitur ꝙ qn̄ ineſt nō ineſculpa ⁊ ita nō agit in culpā ⁊cͣ. Dicēdū ꝙ ſimul tꝑe ineſt⁊ expellit culpā: nō tn̄ ineſt priuſꝙͣ culpa expellit. Scd̓mem̄ ordinē naturalis intelligētie primo ē a ſua cā .ſ. deoſecūdo culpā expellit. tercio aīam informat. Simul tam̄infundit̉ gratia et expellitur peccatū: aliter eī ē in illis q̄ſubito fiunt et ſucceſſiue. In illis eī q̄ ſucceſſiue inducuntur prius expellitur vnū cōtrariū ꝙͣ aliud generatur. ſedvbi ſubita ē inductio alicuius ineſſe: ſimul tꝑe pt̄ eē generatio vnius ⁊ corruptio alterius: ⁊ ſic ē hic. qꝛ nō eſſe peccati ē ex pn̄tia gratie. ¶ Ad illud qd̓ dicitur. ꝙ tria ſufficiūt ſine ꝯtritōne. dd̓m ꝙ ē ꝯtritio ſacramētalis ⁊ ē ꝯtritio ſatiſfactoria. ad alicuius aūt iuſtificatōem in habituid eſt ad hoc ꝙ quis qui fuit impius ſit iuſtus ſufficiunttria ſine ꝯtritōe ſacramētali: ſꝫ ad hoc ꝙ fiat iuſtus ſiueiuſtificet̉ nō ſufficiūt. qꝛ nūꝙͣ iuſtificat deus ſine ꝯtritōequia nec gr̄am infundit nec culpā tollit. Si aūt ꝯtinge̓tilla tria ꝯcurrere in aliquo ſine ꝯtritōe: ꝯſtat ꝙ iuſtificatus eēt ſed nō cōtingit. ¶ Ad illud quod obijcitur ꝙ aīanō mouetur ſimul et ſemel diuerſis motibus ⁊cͣ. Dicendum ꝙ verum ē de motibꝰ diſꝑatis ⁊ incōgruētibꝰ: ſꝫ iſtiſunt tales quoꝝ vnus nō poteſt eſſe ſine reliquo ꝓut cadunt in iuſtificatōe impij: quia nō poteſt eē dolor de pct̄odolor dico informatus gr̄atia: ſine aſſenſu gr̄e. ¶ Ad illd̓qd̓ obijcitur. ꝙ nō ꝯtingit ſimul intelligere plurā. Dicendum ꝙ hoc nō eſt verū. niſi eī plura caperent̉ ſimul ab ītellectu: deꝑiret collatio ⁊ iudiciū vt ē plurimoꝝ. Ꝙ atdicit ph̓us ꝙ nō ꝯtingit intelligere plura. intelligitur de