catio ſit mediāte virtute. ¶ Itē querit̉ cū omēs v̓tutes ſimul infundant̉. quare reꝑatio peccatoris magis nomītur a iuſticia ꝙͣ ab alia virtute? ¶ Itē iuſtificatō dr̄ eē exfide: dr̄ eē ex caritate: dr̄ eſſe ex iuſticicia ſil̓r ex gr̄a: quhic? ¶ Itē aīa dr̄ viuere ex fide. ex caritate. ex iuſticia. ſic̄Ro. viij. habet̉ ſuꝑ illud. Qui iuſtificat. glo. aīa viuit jiuſticiā ſil̓r ꝑ gr̄am: quō hic? ¶ Rn̄ſio. dd̓m ꝙ iuſtificatōe impij ānīa auerſa a deo gratificat̉ deo. ⁊ diſponit̉ li.ar. ad recte oꝑandū. inqͣtū gratificat̉ iuſtificat̉ mediātegr̄a. inqͣtum diſponit̉ ad recte oꝑandū mediāte virtuteſicut em̄ impius ē inacceptꝰ deo. ⁊ cū hoc exercēs ſe ī oꝑbus cultui dei ꝯtrarijs: ſic in iuſtificatōe impij duo fiūt.vnū ē ꝙ iniuſtus fit acceptꝰ deo. alid̓ ē ꝙ diſponit̉ ad oꝑacultus dei. ⁊ licꝫ potiſſimū in iuſtificatōe ē fieri acceptūdeo qd̓ fit mediāte gr̄a: nihilominus ꝙͣtū ad rōem noīatōis iuſtificatio ꝓprius ē mediāte virtute ꝙͣ gr̄a. ¶ Ad illud aūt qd̓ obijcit̉ ꝑ illud ad Ro. ꝙ cuiꝰ vult miſeret̉ ⁊cͣ.⁊ ꝑ glo. ibidē. Dicēdum ꝙ ibi nō habet̉ ꝙ iuſtificatio fita deo mediāte gr̄a: ſꝫ ꝙ deus ſua gr̄a ⁊ miſericordia iuſtificat: nō meritis eiꝰ qui iuſtificat̉. ¶ Si obijciat̉ ꝯͣ hocqd̓ dicit anſel. Domine ſi punis iuſte punis: ſi ꝑcis iuſteꝑcis. ſi iuſtificādo ꝑcit: ⁊ ita iuſte iuſtificat. Pōt dici ꝙiuſte fieri dr̄ multipliciter. Uno mō dr̄ iuſte fieri qd̓ fitẜm exigētiā meritoꝝ. ẜm ꝙ dicit bern̄. ꝙ iuſticia meritūreſpicit: miſericordia miſcd̓iam intuetur. Alio mō dr̄ iuſte fieri qd̓ fit in ſolutōem ꝓmiſſi. Neemie. ix. Percuſſiſti cū abrahā fedus vt dares ei terrā cananei. Et. jͣ. Etimpleſti verba tua qm̄ iuſtus es. Ro. iij. Ut iuſtificeris īſermonibꝰ tuis. glo. qui ſunt de ꝓmiſſione filij. Terciomō dr̄ iuſte fieri. qd̓ fit ẜm ꝯdecētiā bonitatis. de hͦ anẜ.Si ꝑcis dn̄e iuſtus es. qꝛ hoc ꝯdecꝫ bonitati tue. Et ẜmhūc modū dicit aug. Ꝙ vniuerſe vie dn̄i ſunt miſcd̓ia ⁊veritas. ⁊ iuſticia ſicut ſumpta nō ē ꝯtraria miſcd̓ie ſiuegr̄e: ſimiliter nec iuſticia que ē de ſolutōne ꝓmiſſi repugnat miſericordie d̓i iuſtificātis. Un̄ glo. ſuꝑ illud Ro.iij. Nūc aūt ſine lege iuſticia dei manifeſta ē. dicit. Iuſticia dei dr̄ quā induit ip̄m impiū: qn̄ miſericorditer d̓ infideli facit fideleꝫ. Et poſt. Idcirco iuſticia dei dr̄ q̄ magis ꝓprie videt̉ dicēda miſericordia. quia de ꝓmiſſiōe origineꝫ hꝫ. ⁊ cū ꝓmiſſio dei reddit̉: iuſticia dei dicet̉. ¶ Adaliud qd̓ dr̄ ꝙ iuſtificati ſunt ꝑ gr̄am ip̄ius. Dicēduꝫ. ꝙibi ſumit̉ gr̄a ꝓ fide. Un̄ glo. ibidem. quia fide iuſtificatiſunt. Pre. ſcriptura ꝯfuſe ponit ꝓ gr̄a virtutē ⁊ ecōuerſoquia forte idē ſunt in ſubſtātia: lꝫ eē differāt. Pret̓. quocūqꝫ mō ſumant̉ in iuſtificatōe ꝯcurrūt. ⁊ inde ē. ꝙ qn̄qꝫdicit̉ iuſtificatio ex gr̄a. qn̄qꝫ ex virtute: ⁊ ſic pōt ad aliarn̄deri. ¶ Ad hoc qd̓ querit̉. quare hec reꝑatio dr̄ iuſtificatio a iuſticia magis ꝙͣ ab alia pirtute. Dicēdū ꝙ in iuſtificatōne qua ex impio fit pius: aliquid requirit̉ ex ꝑtedei: aliquid ex ꝑte nr̄a. Un̄ bern̄. deus tria oꝑat̉ in nob̓.cogitare. velle. p̄ficere. primū ſine nobis. ſecūdū nobiſcūterciū ꝑ nos facit. īmitēdo bonā cogitatōem nos p̄uenitīmutādo malā voluntatē ſibi ꝑ ꝯſenſum nos iungit. ī mīſtrādo cōſenſui facultatē ꝑ aptu opus nr̄m: opus ſuū interior opifex innoteſcit. Unde illud idē qd̓ dicebatur gratificatio ex ꝑte dei. ẜm ꝙ exigit̉ aliqd̓ ex ꝑte hoīs: dr̄ iuſtificatio. Eſt eī ibi motus li. ar. ⁊ cōtritio. ⁊ intelligiturde adultis iuſtificatis. Itē prima virtꝰ ē fides. cōſequenter ſpes caritas: poſtea virtutes morales inter quas iuſticia ē. Un̄ quia cōplemētū ē iuſticia totalis: ille ſtatusdr̄ iuſtificatio. Uel iuſtificatio dr̄ a iuſticia generali: nōab illa q̄ ē vna ſpecialis cardinaliū. ⁊ vt dictū ē: qua aliqd̓ acquiritur iuſte a ꝑte nr̄a. ¶ Sed iuſtificat̉ ꝑuulꝰ. iuſtificat̉ paganus ⁊ ſimiliter penitēs. querit̉ q̄ ē differentia in his. Rn̄ſio. in his oībꝰ requirit̉ aliquid ex ꝑte hominis. nō dico iuſtificati: qꝛ nō ī ꝑuulo. ī eo eī ſufficit fides eccl̓ie ad iuſtificatōem ⁊ paſſio xp̄i a quā baptiſmꝰhꝫ virtutē. In pagano v̓o obediētia li. ar. ad credēdum.In penitēte v̓o nō tm̄ obediētia li. ar. ad credēdum: īmoad recipiēdum gr̄am gratūfacientē cū deteſtatōe peccatiUn̄ vlterior ē obediētia in penitēte ꝙͣ ī pagano. vn̄ dicit̉iuſtificatio et in his ẜm prius ⁊ poſteriꝰ. ¶ Ad illud qd̓querit̉ de modo vel differētia qua dr̄ iuſtificatio eē ex fide ⁊ caritate ⁊cͣ. Dicēdū ꝙ vt dictū ē. in iuſtificatōe aīapeccatrix efficit̉ accepta deo ordinata ⁊ diſpoſita. ꝑ gr̄aꝫaūt fit aīa accepta deo: ꝑ fidē ⁊ caritatē ordinata. Sꝫ ꝑfidē ꝙͣtū ad cognitōem. ꝑ caritatē ꝙͣtū ad affectiuā. ꝑ iuſticiā diſpoſita ꝙͣtū ad oꝑatiuā. Iuſticia em̄ ꝑficit aīamdiſponēdo ad recte oꝑandū. nec intelligendo ꝙ diſponatdiſpoſitōem q̄ ē potētia: ſꝫ q̄ ē aptitudo ꝓpinqua: nihilominꝰ vnaqueqꝫ p̄dictaꝝ aīam ꝑficit: lꝫ hac appropriatōediſtinguātur. ¶ Ad aliud qd̓ querit̉ de mō vel differētiaqua dr̄ aīa viuere xp̄o gr̄a vel fide ⁊cͣ. Dicēdum ꝙ gr̄a ēqua viuit aīa in ſua ſubſtātia ſpūaliter. fides. caritas etiuſticia ꝗbus viuit in ſuis viribꝰ. Sicut em̄ vita ē primꝰactus viuētis ⁊ alij ſunt mediāte vita: ſimiliter gr̄a ē prima ꝑfectio ⁊ primo viuificās ip̄am aīam formalit̓ fides⁊cͣ. mediāte gr̄a a qua viuificat̉ aīa in ſe ꝯſequēter: ꝑficiunt et viuificāt formaliter. vtpote ꝙͣtum ad vires ip̄iusaīe ī ordine ad ſuos actus ẜm hūc modū ⁊ differētiā. abip̄a eī vita prima a qua oīa ⁊ cui oīa viuūt: eſt vita ſpūal̓creature rōnalis: ⁊ hͦ ex vnione cū ip̄a. Gr̄a at̄ vnit ip̄sſubſtātiam aīe cū ip̄a vita prima qͣ ſeip̄a viuit. Fides aūtvnit ip̄am cū ip̄a inꝙͣtum ē veritas. ⁊ hͦ ꝙͣtum ad cogtōem. Caritas vnit cū ea inqͣtū ē bonitas: ⁊ hͦ ꝙͣtū ad eſfectiuā. Iuſticia vnit cū ip̄a inqͣtū ē eqͣlitas: ⁊ hͦ ꝙͣtuoꝑatiuā. Iuſticia eī determinat̉ in quadā rectitudinenō exigit mediū inter prīcipiū primū ⁊ finē vltimuꝫ. Exhac multiplici vnione ꝯformitatis cum vita prima appriate loquēdo: dr̄ aīa viuere ſic differēter ab his .ſ. gr̄afide ⁊cͣ. Uerūtamē cū dr̄ aīa viuit ꝑ iuſticiaꝫ: intelligit̉ ꝑgr̄am que intelligit̉ in iuſticia. In virtute eī intelligituiuſticia general̓. In iuſticia at̄ fides. In fide at̄ gr̄a. Un̄ꝑ iuſticiā ītelligit̉ fides q̄ pͥor ē. ⁊ ꝑ quā aīa primo viuiPrima em̄ perfectio anime ẜm eē theologicum eſt graAyticulus terciusOnſequēter querit̉ vtrū iuſtificatio ſit a deoprincipaliter rōe potētie vel ſapiētie vel bonitatis. Ꝙ rōe potētie: videt̉. qꝛ magis ē iuſtificare impiū ꝙͣ creare celū ⁊ terrā. qꝛ vtrūqꝫ ē aliquid denihilo facere in ſuo genere. ſꝫ hoc ē potētie ꝑ appropriatōem .ſ. de nihilo aliqd̓ face̓ vel creare: gͦ ⁊cͣ. ¶ Itē ꝙ rōeſapiētie videt̉ qꝛ iuſtificatio ē diuini cōcilij reuelatio. reuelatio at̄ ad ſapiētiā ꝑtinet. gͦ ⁊cͣ. ¶ Itvidet̉ Ro. iij. Iuſtifīcati aūt exgͦ ſpūiſancto apiat̉. ¶ Itſibi ſimilē facere: hoc autē refritū ſct̄m. ¶ Riſio. ꝙ tota trinitas oꝑat̉ ibi.qd̓ reſpicit⁊ aliqd̓ qd̓ ſapiētiā: aliqd̓ q̄tatatē. ẜm ꝙ degenere fit ibi eēſpicit̉ potētia cuiꝰnē ē eē. ẜm aūt ꝙ ordinatu: appopriat̉ ſapiētie. ẜm v̓oacceptū. qꝛ iuſtificari ē habere eē obonitas ꝑ appropriatōem. ⁊ hoc patet ꝑtes que obijciunt̉ ad hoc.Nlembrum ſecundumOnſequēter querit̉. vtrū cū hac requiritvniuerſalis expulſio peccati. Ꝙ ſic: videt̉ꝑ hoc ꝙ tenebre peccati nō pn̄t ſimul ſtare cū luce gr̄e. ij. Coꝝ. vj. Que ſocietas lucis ad tenebras. glo. nulla. gͦ cā iuſtificatio fit niſi mediāte luce gr̄e: cū nulla ſit ſocietas lucis ad tenebras. vn̄ adgr̄e infuſionē requirit̉ expulſio vniuerſalis pct̄i. ¶ Contra. ſacramētum baptiſmi ſuſceptū ī peccato habet effectum ſacramētalem: ſimiliter videt̉ ꝙ ⁊ ſacramētū penitētie: ſed effectus penitētie ſacramēti ē iuſtificatio impijgͦ ad hāc iuſtificatōem nō requiritur vniuerſalis expulſio peccati. ¶ Itē greg. ſuꝑ exod̓. dicit de illo v̓bo Amoiiij. pluit dn̄s ſuꝑ vna ciuitatē ⁊ ſuꝑ alterā nō pluit. ⁊ eadem ciuitatē ex ꝑte ꝯpluit ⁊ ex ꝑte aridaꝫ reliquit. Cuꝫ
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten