Queſtiofide infundit̉. Uiſus aūt iſte ſiuē actꝰ duplex ē. Unus eſtvirtutis diſcretiue imꝑfectꝰ: ⁊ ille notat̉ cū dr̄. video homines velut arbores ambulātes. Ibi eī imꝑfecta diſcretio notat̉. ꝑ hͦ ꝙ dr̄ poſt. quia clare videret oīa: notat̉ ꝑfectus viſus prudētie ad diſcernēdū inter bonū ⁊ maluꝫ.ad primū purgat̉ ignorātia credendoꝝ. in alijs aūt pugatur ignorātia oꝑandoꝝ. ꝯcupiſcētia eī eſt qua p̄ponithō cōmutabile bonū deo. Itē qua ꝯcupiſcit mutabile inordinate ſub deo. primꝰ autē gradꝰ euacuat̉ in infuſionegratie: ⁊ hec euacuatio ſignat̉ſanatōem febricitātis.Secūdus aūt gradꝰ nūqͣ tollit̉ hic niſi in ꝯfirmatis: ſedtollit̉ in futuro. ꝓpter qd̓ ꝙͣtū ad curatōem qua ſignaturcuratio ꝙͣtū ad primūradū: ſemꝑ legit̉ fuiſſe ſubito. ꝗailla ſignat̉ curatio ali. de alia nō. quia nōtollitur in viQueſtio. lxxij. de numero et ſufficiētia eoꝝ que requirūt̉ ad iuſtificatōem.Equitur de numero eoꝝ ⁊ ſufficiētia que requirunt̉ ad iuſtificatōem impij. Circa qd̓ q̄runt̉ pluraPrimo vtrū cū ꝯtritōe requirat̉ infuſiogratie. Secūdo vtrū cū hoc requiraturvniuerſalis expulſio culpe. Tercio vtrū cū his requiratur motus li. ar. Quarto de numero eoꝝ que reꝗͥrunt̉.Nembrum primumIrca primū querunt̉ tria primū ē vtrū deꝰiuſtificat immediate vel mediante aliquoSecūdū dato ꝙ mediāte aliquo. vtꝝ mediante gr̄a inꝙͣtum hmōi vel virtute. Tercium vtrū iuſtificatio inꝙͣtum ē a deo vt a prima cauſa: ſitꝑ ſe a potētia vel ſapiētia vel bonitate.Ayticulus primusIrca primū ꝓcedit̉ ſic. Nō minꝰ ē iuſtificareꝙͣ creae̓: ſꝫ deus creat ſine medio: gͦ iuſtificatſine medio. ¶ Itē eē creatū ē materiale ⁊ imꝑfectū reſpectu eē informati ⁊ imꝑfecti. gͦ magis ꝯgruiiobili artifici ꝙ creatura ꝙͣtum ad illd̓ eſſe ſit ab illo ſolo: ꝙͣ ꝙͣtum ad eſſe aliud. ¶ Itē illud ſemꝑ ē deo tribuendū qd̓ eſt nobilioris ꝯditōis. Sꝫ oꝑatio nobilioris ē corditōis q̄ in actū egredit̉ ꝑ vnū ꝙ ꝑ multa: gͦ. It̄ Iſa. xliijEgo ſum qui deleo iniꝗtates tuas ꝓpter me. et dicit hocdiſcretiue: gͦ ſolus deꝰ ē cā deletōis. gͦ illi ſoli qͣi toti cauſe attribuēda ē impioꝝ iuſtificatio. ¶ Itē ſi idē ē iuſtificatio qd̓ gratificatio. Ad hoc aūt ꝙ quis ſit deo gratificatus: nō requirit̉ niſi diuina volūtas acceptās: nō ergorequirit̉ aliqd̓ mediū. ¶ Itē ẜm aug. quia deꝰ bonꝰ ē boni ſumꝰ: ſil̓iter qꝛ iuſtꝰ ē iuſti ſumꝰ: ſꝫ hec ꝯſequētia nullā haberet neceſſitatē ſi a deo eēt iuſtificatio ꝑ mediū. qꝛtūc oporteret pone̓ iuſticiā diuinā et gr̄am mediaꝫ a quaformaliter eēt iuſtificatio: ⁊ ita vt prius. ¶ Itē iuſtificatio ē gr̄a quedā. ſi ergo hoc fieret gr̄a mediāte. ⁊ illa ſimiliter ⁊ alia: eēt diſcurrere in infinitū. ¶ Cōtra. ad iuſtificatōem neceſſaria eſt infuſio gr̄e. Ro. iij. Iuſtificati gratis ꝑ gr̄am ip̄ius. gͦ ⁊cͣ. ¶ Itē deꝰ ex ꝑte ſui ſemꝑ eſt ſil̓r ſehabēs reſpectu creature. gͦ ſi nulla eēt diſpoſitio ex partecreature qua differēter ſe haberet: ſꝑ ſimiliter ſe hr̄et reſpectu dei. ⁊ ita ſi ſemel eēt iniuſtꝰ ⁊ deo minꝰ acceptꝰ: ſiſe habe̓t mō illo ⁊ ſtatu. ¶ It̄ peccatū ē priuatio: ſꝫ nō rmouet̉ priuatio niſi ꝑ collatōem habitus: gͦ ꝯfert̉ in deletōe peccati alicuiꝰ habitus: ſꝫ peccatū deo diſplicebat etdiſplicere faciebat. gͦ ab oppoſitis habitꝰ ille placet ⁊ placere deo facit: ſꝫ hāc dicimꝰ gr̄aꝫ gratū faciētē. gͦ ⁊cͣ. ¶ It̄ꝑ peccatū ſeꝑatur hō a deo ⁊ vnit̉ deo ī iuſtificatōe: ſed īdeo vnio nō ē ſine diſpoſitōe veniēte. qꝛ tūc peccator inimicus deo haberet ante gr̄am dn̄i. gͦ ⁊c̄. ¶ Rn̄ſio ꝙ quida ponebāt deū iuſtificare ſine gr̄a media. quoꝝ rō fuitꝙ vt tactū ē: iuſtificatio ē quedā gr̄a. Un̄ ſi iuſtificatio fi.lxxij.eret gratia mediāte: eēt ꝓcedere in infinitū: quoꝝ nō eſtapprobāda poſitio. Dicēdum ē gͦ ꝙ dn̄s gr̄a mediante iuſtificat. ¶ Ad cuiꝰ declaratōem nota. ꝙ in omni tꝑe dn̄iē miſericordia et veritas. ⁊ maxīe ī omni oꝑe nobili. cuiuſmodi ē opus iuſtificatōis. qm̄ igitur hō peccās ī ſtatupeccati nō meret̉. dn̄s iuſtificādo eū iuſto iudicio. nō ſolū effectū culpe tollit: īmo pene: ⁊ ſi debito minoris illuꝫdebitorē relinquit. vn̄ in priorē ſtatū eū nō r̄ſtituit. ⁊ qm̄miſericors ē: iō amplius bonū reddit. quia magis indiget: iō nō tm̄ reſtituit innocētiam: ſꝫ etiā dat gr̄am. ideoꝙͣuis poſſet deus delere ſine medio culpā: decreuit tamēdelere ꝑ que nō tm̄ faceret innocēteꝫ īmo etiā naturā debilitantē habilitaret ad bonū. ¶ Ad illud gͦ qd̓ prīo obijcitur. ꝙ deus creat ſine medio ⁊cͣ. dd̓m ꝙ nō ē ſimile. ꝗacreare dicit opus qd̓ nō reſpicit materiā recipiēteꝫ: ſꝫ iuſtificare reſpicit materiā ſubiectā. ⁊ iō n̄ tm̄ reſpicit cauſam efficientē: verūetiā formalē. ¶ Ad aliud qd̓ obijciturꝘ ꝯgruit nobili artifici ꝙ ab ip̄o ſolo ſit res ẜm eē eiusnobilius ⁊cͣ. dd̓m ꝙ hoc ita ſe habꝫ in ꝓpoſito qͣre ab ip̄oſolo effectiue eſt iuſtificatio. quia ip̄a gr̄a ē ab ip̄o ſolo. qͣre a gratia formaliter tactū ē. ¶ Ad illud quod obijciturꝙ deo attribuendū ē qd̓ nobilioris cōditōis ē ⁊cͣ. dd̓m ꝙſi ſic ē in ꝓpoſito. nobilioris eī ꝯditōis ē iuſtificatio factamediāte gr̄a ꝙͣ nō mediāte. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉. ꝙ nobilior ē oꝑatio exiēs ab vno ⁊cͣ. dd̓m ꝙ verū ē .ſ. ab vno efficiēte ꝙ a pluribꝰ. Pre. hmōi rōes nō tenēt vbi auctor ēagēs ꝑ electōem. ¶ Ad illud qd̓ obijcitur per illud Iſa.Ego ſum ꝗ deleo ⁊cͣ. Dicēdum ꝙ ſolus deus delet effectiue: ſꝫ formaliter delet ip̄a gr̄a. deus aūt nulliꝰ ē nec eē pt̄forma ꝑfectiua: lꝫ ſit exemplaris oīm. ¶ Ad illud qd̓ obijcitur. ꝙ ad hoc ꝙ res eēt deo accepta nō requirit̉ niſi diuina voluntas acceptās ⁊cͣ. dd̓m ꝙ bene poſſꝫ dn̄s ſi vellet acceptare creaturā rōnalem. lꝫ nō eēt informata gr̄aeo mō qͦ acceptꝰ ſibi fuit pͥmꝰ in ſlatu prīo: ſꝫ plus cōgruitdiuine bonitati et hūane reꝑatōi gratificatō ſiue iuſtificatio gr̄a mediāte. ¶ Ad illud qd̓ obijcitur. ꝙ quia deusē bonus boni ſumus ⁊cͣ. Rn̄ſio. ꝙ nō ē ſimile de bono etiuſto ꝙͣtū ad habitudinē cauſalē. Bonū eī ẜm dyo. ē ſuidiffuſiuū. vn̄ in creatōe ſimile ꝓduxit .ſ. bonū. nō ſic ē deiuſto niſi qui quatenꝰ bonꝰ ē. Pre. cū dr̄ qꝛ deꝰ bonni ſumꝰ: intelligit̉ de bonitate nature. Quicqd̓ eī abono ē: bonū ē: ⁊ hꝫ naturā bonā. Gen̄. j. Uidit deꝰ cuncta q̄ fecerat et erāt valde bona. Iuſtus autē ī creaturadicit bonitatē additā nature: ⁊ ꝓpter hoc argumētū nonvalet. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ ꝙ iuſtificatio ē gr̄a quedam⁊cͣ. dd̓m ꝙ gr̄a ſeip̄a formaliter iuſtificat. Un̄ n̄ requirit̉alia gr̄a ad hoc. ⁊ ita nō ē ꝓceſſus in infinitū. Pretereacū gr̄a multipliciter dicat̉ .ſ. habitꝰ. actꝰ et ſtatus. iuſtiſcatio magis dicitur actus vel ſtatus in habitu gratie ꝙͣhabitus.Ayticulus ſecundusOnſequēter querit̉. vtrū ſit iuſtificatio mediante gr̄a inꝙͣtum gr̄a vel virtute inqͣtū virtutē. Ꝙ gr̄a: videt̉ ſic ad Ro. ix. Cuiꝰ vult miſeretur ⁊ quē vult indurat. Ibi loquit̉ apl̓s de miſeratōnecollatōis gr̄e iuſtificātis. vn̄ glo. aug. Si querimꝰ meritū obduratōis ⁊ miſericordie. obduratōis meritū inuenimus: miſcd̓ie v̓o meritū nō inuenimꝰ. qꝛ nullū ē miſericordie meritū: ne gratia vacuet̉ ſi nō gratis donat̉ ſꝫ meritis redditur. ¶ Itē Ro. iij. Iuſtificati gratis ꝑ gratiaꝫip̄ius. Ecce ꝙ iuſtificatio fit ꝑ gr̄aꝫ. ¶ Cōtra. Ro. v. Iuſtificati ex fide pacē habemus. glo. iuſtificatio dr̄ a iuſticia generali: nō ab illa que ē virtus ſpālis vna cardinaliū. ⁊ vt dictū ē rōe quā aliqd̓ requirit̉ iuſte a ꝑte nr̄a: fides aūt ē virtus. gͦ iuſtificatio fit mediante virtute.iuſtus ex fide viuit Ro. j. ſed illo viuit iuſtus quo iuficatur. quia in iuſtificatōe redditur vita ſpūalis. ¶ Itēvt habet̉ a bern̄. Timore vocamur: amore iuſtificamuriuſtificatio gͦ fit caritate que virtꝰ ē. ¶ Itē iuſticia virtꝰ ē.Iuſticia aūt dicitur quis iuſtificari formaliter: gͦ iuſtifi-
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten