Queſtioordinate appetit̉bili. Qn̄qꝫ tantūnū cōmutabileadū inordinatōis nō cōpatit̉ gr̄a velſub deo tn̄. prinirtus gratuita. ſecūdū gradū cpatit̉: īmo niſta tollit̉ oīno. vn̄ infirmitas ꝙͣtū ad hūc gradinat̉ hic. nā in aliꝗbꝰ ꝑſonis gr̄a ſingulari p̄ditis ſic̄ fuitbeata virgo vel forti aliqui ꝯfirmati: ſed in patria nullomō erit. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ ꝙ infirmitas que ē ſequecōpatit̉ ſecū infirmitatē curādā ⁊cͣ. dd̓m ꝙ inla peccati oſta nō ꝑfecte ſanat̉ a v̓tutibꝰ inqͣtum hmōi: ſꝫfirmitas ilpotius vſu et exercitio. ⁊ lꝫ virtutes hmōi infirmitatē ſecū cōpatiant̉: vſus tn̄ illaꝝ eā non oīno cōpatit̉: ſꝫ ẜm ꝙmagis et minus exercētur: illā magis et minus ānihilat¶ Ex his ptꝫ rn̄ſio ad illud. ꝙ infirmitas venialis ſanatur ex vſu virtutū. aīa em̄ ex frequētia venialiū ꝓnitate⁊ leuitate viciata: ſtabilitur et traquillat̉ ex vſu virtutuꝫ¶Ad illud qd̓ querit̉ quare ſanato attribuit̉ fidei. dd̓mꝙ fides ē primus vſus ſpūalis ⁊ ꝑ quā alia quibꝰ ē viſioiritualis ſunt meritoria. ⁊ ꝓpter hoc ſanatio viſus ſpiualis merito fidei attribuitur. vt patꝫ ex verbo aug.Iel pōt dici. ſi velimus dicere ꝙ ſanatio aīe ſimplicitertribuit̉ fidei. ꝙ hec ē rō. ꝙ ſicut vires anime habent ordinē inter ſe: ſic virtutes habēt ordinē inter ſe ſiue actusgr̄e. Incipit gͦ ſanatio in primo actu gratie. habꝫ at̄ vnūactū gratia illumīare cognitiuā. ⁊ hoc ꝙͣtum ad actū captiuandi intellectū: nō credēdo ratōni ſꝫ innitit̉ totalitergratie. habet etiā ⁊ aliū in affectiua .ſ. moueri ad inſtinctū gratie. vn̄ a gratia fidei eſt ꝙ homo nō ſequitur ſuāvoluntatē ſꝫ gratiā mouētem. hoc aūt ē fides oꝑans perdilectōem. vn̄ nō excluditur caritas ab hoc actu. qm̄ ero fides ē in li. ar. quo ad illuminatōem ī ratōne ⁊ ꝙ̄d̓ motuꝫ in voluntate. iō fidei attribuitur. li. em̄ ar. qfide mouetur eſt facultas ratōnis et voluntatis. et hec fides eſt de qua dicitur. Fides tua te ſaluā fecit Luce. vij.Ꝙͣtum ad ſecunduꝫº. §. ij.q̄rit̉ ꝯtrū hec ſanatio fiat ꝑ ꝯtritōeꝫ tm̄: aut ꝑ alias ꝑtespenitentie. Uidetur ꝙ ꝑ ꝯtritōem. dicit eī Criſo. Nihilita cōglutinat et vnit deo vt penitētis lacrime. Ex hͦ videtur. ꝙ cōtritio maxime vnit aīam deo. ſꝫ niſi infirmitas relicta ex peccato ſanetur: nō ē cōpleta vnio animecū deo. ergo ſi cōtritio maxime vnit: relinquit̉ ꝙ ſanat illā ab infirmitate. ¶ Itē infuſione anime ſanatur anīa aculpa ⁊ in inſtāti. ergo illa ſanatio que fit ſucceſſiue nōeſt a culpa: ſꝫ potius ab infirmitate relicta a culpa. Seddicitur ī pͣs. Qui ſanat cōtritos corde. glo. hic ex ꝑte ī futuro plenarie. hec gͦ ſanatio eſt infirmitatis: ſꝫ hec ſanatio eſt ꝑ cōtritōem qd̓ patꝫ. ꝑ hoc ꝙ dicitur ſanat cōtrie. glo. eos qui offerunt deo ſacrificiū ſpūs cōtrivt prius. ¶ Itē glo. ibidē. Cōtere cor tuuꝫ etdominꝰ alligabit ꝯtritōes. quid ſignificatur ꝑ cōtritōesniſi infirmitates quibꝰ impotens ē anima: ſicut illud qd̓eſt cōtritū vel cōfractum. ¶ Itē luce. xvij. de ſanatōne leum dicit glo. ſuper illud. Surge vade quia fidestua ⁊cͣ. Qui infirmitatē ſuam agnoſcēs humiliter anterinuꝫ iacuit: diuina cōſolatōne ſurgere ad fortia oꝑaet ire creſcēdo ad fortiora iubetur. Ex hac glo. habetur.ꝙ peccator curatur ab infirmitate relicta ex peccato. etem̄: patet ex textu qui dicit. dū irent mundatiunt. Et ibi glo. numeratis quibuſdā peccatis que oportet cōfiteri ad hoc ꝙ ſanetur aīa: ſubdidit cetera viciā dicens. In cōſcientia ꝑ ſeip̄m ſanat et corrigat. ⁊ ꝯſtat ꝙ h̓n̄ ē intelligēdum de vicio culpeque ſemꝑ requirit ꝯfeſſionē: ſꝫ de vicijs reliquiaꝫꝯtritōe ſanātur hmōi. ¶ Cōtra habet̉ a greg. Ꝙ ꝯtritio pungit apoſtema: ꝯfeſſio apperit. ſatiſfactio cathaplaſma apponit. hec gͦ tria ſequūt̉ad ſanatōem vulnerisꝯtritio nō ſufficit. ¶ Iteꝫ greQuid ē ꝯfeſſionlneris ruptio. ſꝫ in vulnerruptōe incipit eē ſanatioReſpōſio. dd̓m ꝙ duplex eſtinfirmitas in quā caditper culpā ſuam. Efficitur eīhomo debitor pene: ⁊uedā infirmitas. Unde ſuꝑpͣs. Miſerere mei dr̄ioniā infirmus ſum. glo. reatu.lxxj.tu ſana me dn̄e. Efficitur etiāinfirmatur aīa: a quo reinhabilis ad bonū et impotēs ad reſiſtēdum malo. ꝙͣtuꝫad infirmitatē que ē ex reatu pene: ſanatur adultus perbaptiſmū ⁊ penitētiam. ꝙͣtum ad aliā infirmitateꝫ ſanatur ꝑ virtutes. Unde haymo ſuꝑ illd̓. iij. col̓. Qui renouat̉ in agnitōem: diſtinguit triplicē renouatōem .ſ. ꝑ baptiſmū: penitētiam et virtutes. dd̓m ergo ꝙ a quadā infirmitate que ē reatꝰ pene fit ſanatio ꝑ cōtritōem. Et intelligēdum eſt ꝙ reatus pene eterne cōmutatur ī obligatōem pene tꝑalis. que duplex ē .ſ. exterior ⁊ interior. Cōtritio aūt ſanat ab interiori: ab exteriori ꝯfeſſio ⁊ ſatiſfactio. ¶ Si aūt obijciat̉. ꝙ infirmitas ē quid derelictuꝫ inanima viciās ip̄aꝫ vnde fit impotens ad reſiſtēdum malo ⁊ cū difficultate aſſurgens ad bonū. talis nō ē reatuspene. dd̓m ꝙ reatus hmoi rōe qua obligat penitentē addebiti ſolutōem: tollit illi libertatē aſſurgēdi ad oꝑa ſimpliciter meritoria. et dico illa ſimpliciter meritoria. quecumulo meritoruꝫ cooꝑantur. qui em̄ laborat circa illaquibus ꝑficit ī merito. ⁊ qui circa illa quibꝰ abſoluitura reatu: nō equaliter bona ſimplicit̓ coadunat. ⁊ ſic qd̓ammō reatus hmōi aīam infirmat. Pre. ex ꝓgreſſu ī merito efficitur homo potēs ad reſiſtēdum malo. nō autemequaliter ꝓficit quis in merito ſoluēdo ⁊ accumulandovtpote penitētes et innocētes alijs paribꝰ. ⁊ ſic reatꝰ infirmat aīam vnde efficitur impotētior ad reſiſtēdum malo. reſpectiue dico. vn̄ quodā modo cōmuni dr̄ reatus infirmitas. Preterea. peccatū punitur qn̄qꝫ cōtritōe. qn̄qpena. et hoc pena duplici .ſ. vicioſa ⁊ pena ſatiſfactoriaſiue ſit talis pena ſiue talis infirmat ip̄am naturā ⁊ qd̓ammō impotētem eā efficit. ¶ Si aūt querat̉ ſi magis īfirmat naturā ieiuniū ſatiſfactoriū ꝙͣ ieiuniū gratuituꝫvidet̉ dd̓m ſic. quia ieiuniū quātomagis ē gratuitū: tantomagis diſponit ad gr̄am ⁊ ꝯgruētius. vn̄ hoc ieiuniuꝫnō tantū infirmat in ꝓceſſu in meritū: quātū illud. Pōtgͦ dici. ꝙ a quadā infirmitate .ſ. a reatu pene fit ſanatioꝑ cōtritōem: tamē cū ꝓpoſito ꝯfitēdi ⁊ ſatiſfaciendi. Licꝫautē modo iam dicto poſſet reſponderi ad obiecta quiaqueſtio eſt hic de infirmitate que relīquit aliꝗd ī animaip̄am vicians et eneruans: aliter tamen reſpondendumeſt .ſ. ꝙ cōtritio cū alijs operibus penitentie ab infirmitate ſanat animā. ¶ Ad illud quod obijcitur. ꝙ nihil itaꝯglutinat ⁊cͣ. dd̓m ꝙ hec ratō nō cōcludit ꝙ alie partespenitentie nō ſanant: ſed quia cōtritio maxime. quod bene poteſt cōcedi. Cōtritio em̄ efficatio eſt in anime reꝑatione. quia in illa ſacrificat̉ deo ip̄i ſpiritus. pͣs. Sacrificiū deo ſpūs ꝯtri. cor ꝯtritū ⁊cͣ. in alijs ꝑtibꝰ penitētie illud quod exterius ē. Et pōt illud verbum Criſoſt. Nihilita ⁊cͣ. intelligi ita ꝙ fiat diſtributio ꝓ partibꝰ penitētieid eſt nulla pars penitentie ita ꝯglutinat ⁊cͣ. vel nihil ſcꝫin amouētibus impedimenta ꝯiunctōnis cum deo. nec ꝑhoc excluditur gratia vel caritas que ſimul concurrunt¶ Ad aliud quod obijcitur. Dicēdum ꝙ licꝫ dominus ſanet ⁊ culpam et penam infirmitatis ī ꝯtrito: nō ex hoc ſequitur ꝙ ſola cōtritione. ¶ Ad illud quod obijcitur perglo. Luce. xvij. dd̓m ꝙ intelligitur de ſanatōne a culpaintelligitur per ſanatōem a lepra qua facta poteſt ſanataſſurgere ad oꝑa virtutū. vt inſinuat glo. quod ante nonpoterat. ¶ Ad illud quod dicit glo. ꝙ cetera vicia ſanatdominus in cōſciētia ⁊cͣ. dd̓m ꝙ hoc intelligitur de vicijsculparum. intellectus illiusglo. plenius manifeſtabiturin queſtione de ꝯfeſſione. Seed verbum greg. qd̓ inducit̉pro alia parte. quod eſt. quid eſt cōfeſſio niſi quedam vulneris ruptio. in ruptōe aūt vulneris incipit vulnus ſanari: ita videtur ꝙ inchoatio ſanitatis eſt cōfeſſio: ¶ Cōtraꝯtritio apoſtema pungit ⁊ ita ꝯtritio eſt initiū ſanitatis¶ Iteꝫ greg. in mora. Argumentum doloris eſt initiumſalutis: ſed in ꝯtrito eſt argumētum doloris. ¶ Rn̄ſio. dicēdū ꝙ ſanatio infirmitatis ſpūalis ē reꝑatio aīe ẜm ſe:⁊ ẜm vires ſuas. Scd̓m ſe ꝙͣtum ad infirmitatem culpeẜm vires ꝙͣtū ad infirmitatē relictā ex culpa. prime aūtſanatōis ē ꝯtritio initiū ꝙͣtū ad aliꝗd̓: ⁊ ꝯfeſſio ꝙͣtuꝫ ad