⁊cͣ. Dicēdū ꝙ hoc intelligēdū ē de malo culpe cꝰ deletōiscā ꝯiūcta ⁊ ꝓpria ē gr̄a hͦ at̄ n̄ impedit qn pena informatagr̄a ſit cā deletōis pene. ¶ Si aūt querat̉ vtꝝ deleanturin toto vel ī ꝑte ante infuſionē gr̄e qd̓ videt̉ ꝑ hoc qd̓ dic̄greg. Mali aliqn̄ vna victa nequicia pedē ſauant alteraregnāte. hoc aūt pōt intelligi de culpa mortali. neqꝫ poſtinfuſionē gr̄e: cū tūc penitēs nō ſit dicēdꝰ malus. ¶ Pre.Si querat̉ vtrū ſubita ē eaꝝ ablutio ſic̄ ablutio ſordisculpe. dd̓m ꝙ multiplex ē lotio. Una que ē ſubita. alteraque ē ſucceſſiua. Illa que ē ſubita cōcomitat̉ infuſionemgr̄e: ſucceſſiua pōt eē antecedēs vl̓ ſubſequēs. antecedēsvt hō qn̄ ꝑ gr̄am gratiſdatā deflet peccatū ſuum. pͣs. Lauabo ꝑ ſingulas noctes ⁊cͣ. Poſt ſequit̉ alia lotio que ēꝑ gr̄am gratumfaciētem que abluit cor ab omni maculaculpe mortalis. Ad hāc lotōem ſequit̉ tercia lotio que ēreliquiaꝝ. Prima aūt lotio ē ꝑticularis. ⁊ de hac intelligit̉ verbū greg. qd̓ ē. ꝙ mali aliqn̄ vna victa nequicia ⁊cͣAltera ē vniuerſalis. quia illa fit cū deteſtatōe oīm peccatoꝝ. de qua Iſido. lacrimis purgāda ſunt vicia q̄ geſſimus: vt mādata mētis acie. id quod querimus ꝯtemmur. Tercia que ē reliquiaꝝ pōt eē ꝑticularis ⁊ vnſalis. Ex his patꝫ rn̄ſio ad primū. qꝛprima lotio ē anteinfuſionē gr̄e. Hoc aūt ē in attrito quidolet: ſꝫ nō vniuerſaliter de oībꝰ peccatis. ⁊ ſic dolendo aliā maculā penalē delet .i. aliā affectōem inordinatā quā habuit: qn̄ peccatū illud qd̓ mō deteſtatur exercuit. ¶ Ad aliud patꝫ reſpōſio quia illa lotio que ē reliquiaꝝ ē ſucceſſiua.Mebrum terciumEꝗtur de effectu ꝯtritōis que ē ſanatio aīeCirca hoc plura querunt̉. Primū ē de poſſibilitate ſanatōis. Secūdū d̓ merito ſanatōis. Terciū de cauſa ſanatōis. Quartuꝫde ordine ſanitatis. Quintū de mō ſanatōis.Articulus primusRimo querit̉ vtrū aīa poſſit ſanari ab egritudine quā incurrit ex peccato. Ꝙ ſic: videt̉ perhͦ. ꝙ aliter fruſtra exercerent̉ ſacramēta .ſ. baptiſmꝰ ⁊ penitētia ⁊ alia. q̄ ad ſanādum morbos ſpūalesſunt inſtituta. ¶ Itē idē patꝫ ex ſentētijs ſct̄oꝝ. dicit eniꝫaug. oculus mētis egere quouſqꝫ ꝑ fidē ſanet̉. ¶ Cōtramorbus ſpūalis neceſſario mortē inducit. morbus autēſpūalis ē peccatū mortale vel effectꝰ eius: quo exiſtēte neceſſario morit̉ aīa: ſꝫ talis morbus eſt incurabilis. ¶ Sidiceret̉ ꝙ hoc nō ē verū in ſpūalibꝰ. tūc pōt queri. quareꝯtingit curare morbū letalē ſpūalem ⁊ nō corꝑalē. ¶ Iteꝫquare mors ſpūalis cōpatit̉ ſecū egritudinē etiā inſanabilē: mors corꝑalis nō cōpatit̉ ſecū egritudinē corꝑalem¶ Reſpōſio. dd̓m ꝙ ꝯtingit aīam ſanari ab egritudineſpūali. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ ꝙ morbus ſpūalis neceſſario inducit mortē ⁊cͣ. dd̓m ꝙ ⁊ ſi neceſſario mortē inducat: nihilominus ē curabilis. nec ē ſimile de morbo corporali ⁊ ſpūali. Aīa eī de ſui natura ē immortalis: incurrit tn̄ mortē accidētalē ꝑ peccatū ex ſeꝑatōne illius viteaccidētalis. ſicut eī aīa habꝫ eē primū qd̓ ē ei naturale ⁊eēntiale. ⁊ ſecūdū qd̓ ē illi accidētale .ſ. eē gratuitū: ſimiliter habꝫ vitā duplicē naturalē ⁊ accidētalē. Secūda vita quā ſortit̉ ex vniōe cū deo qui ē vita aīe. priuat̉ ꝑ egritudinē ſpūalē. hec aūt egritudo qꝛ nō diſſoluit eē naturale ſꝫ ſolūmodo accidētale: ē curabilis. Accidētiū eī ē adeſſe et abeſſe p̄ter ſubiecti corruptōem. infirmitas corꝑalis diſſoluit infirmū ꝙͣtū ad eſſe naturale ꝓpter qd̓ talisegritudo nō ē curabilis. Ex his patꝫ quare mors ſpūal̓cōpatit̉ ſecū egritudinē. qꝛ cū mortua ē aīa ex priuatōe vite ſue q̄ ē deꝰ: adhuc manet in eo vita ſua naturalis ⁊ eſſential̓. In viribꝰ tamē debilitata ē ⁊ hec debilitatio cauſata ē ꝑ ſe ex illa morte. vn̄ hic mors accidētalis ē eā debilitatōis naturaliū. vn̄ mors hmōi ⁊ egritudo nō referunt̉ ad idē. mors eī reſpicit vitā et eē accidētale: egritudo aūt eē naturale. Pre. egritudo corꝑalis et mors circa-idē accidunt ⁊ idē reſpiciūt .ſ. eē naturale. ⁊ egritudo ordinata ē ad mortē ſicut ad ſuū terminū. nō ſic ē de morte⁊ egritudine ſpūali ſꝫ mō ꝯtrario.Ayticulus ſecundusOnſequēter querit̉. vtruꝫ aliꝗs mereri poſſitſanatōem aīe. Ꝙ ſic: videt̉ Mar. vij. vbitur de ſurdo ⁊ muto ſuꝑ illd̓ verbū. Apprehdēs eū ſeorrum. dicit glo. hiero. Seorſum a turbulētis cōgitatōibꝰ ⁊ actibꝰ inordinatis ẜmonibuſqꝫ incōpoſitiseducit̉: qui ſanari meret̉. Ex hͦ patꝫ ꝙ aliꝗs pt̄ ſaluatmereri. ¶ Itē ex hac glo. pꝫ ꝙ hec eductio ē ī ſanatōe alactu pct̄i. gͦ ſine gr̄a gratūfaciēte pt̄ eē meritū huiꝰ ſantōis. ab actu eī pct̄i educi ſiue ceſſare pt̄ hō an̄ infuſiogr̄e. ¶ Cōtra. aug. oculus mētis eger ē quouſqꝫ ꝑ fideiſanat̉. ſꝫ nullus pt̄ fidē mereri q̄ ē cū gr̄a p̄ueniētenullus meret̉. meritū eī ſupponit gr̄am. gͦ nullus p̄t mereri ſanatōeꝫ q̄ ꝯcomitat̉ fidē. ¶ Rn̄ſio. dd̓m. ꝙ duplexſanatio mētis. Una ē a pct̄o ꝑ infuſiōeꝫ gr̄e. ſecūda ab īfirmitate pct̄i. hāc duplicē ſanitateꝫ diſtīguit aug. ī li. dci. dei. xiiij. vbi dic̄. aliud ē telū infixū deme̓. alid̓ v̓o qd̓ īeo factū ē vulnꝰ ſanare. pͥma ſanatio ē cām languorisr̄mouere. qd̓ fit ꝑ indulgētiā pct̄oꝝ q̄ ē ꝑ gr̄am gratū faentē. ſcd̓a ip̄m lāguorē remoue̓. de qͦ ecci. x. languor ꝓlixor gͣuat medicū. ¶ Qd̓ gͦ dr̄. ꝑ fidē ſanat̉ oculꝰ mētis. ſi ſumat̉ fides ꝓ gr̄a fidei: ſic ꝑ ea ē ſanitas primo mō dictaſi ꝓ motu fidei: ſic ſanat̉ aīa ꝑ fidē a ſeq̄la pct̄i q̄ ē ignorātia. Primā ſanatōꝫ nullꝰ meret̉ ẜm ꝙ meritū dr̄ eē li. arꝑ gr̄aꝫ informato. Scd̓am pt̄ hō mereri. ¶ Qd̓ at̄ dr̄.mar. ī glo. educi a t̓bulētis cogitatōibꝰ. n̄ ſumit̉ h̓ eductōtm̄ ꝓ ceſſatōe a pct̄o: ſꝫ et̄ ꝓ habilitatōne viriū ad bonasactōes. q̄ .ſ. vires fuer̄t adiute per malas. hec autem habilitatio ē per exercitium bonorum operū informatoruꝫgratia. ⁊ ſic hec eductio non poteſt fieri ſine gratia.Ayticulus terciusOnſequēter querit̉ de cā ſanatōis. Et pͥmo q̄rit̉ an hec ſanatio ſit ꝑ virtutes. Secundo anſit per partes penitentie.Circa primū proce.§. j.dit̉ ſic. vt habet̉ a greg. ⁊ aug. ⁊ habet̉. ij. ſenten̄. vbi atur de gr̄a. ꝙ fides niſi adiūcta fuerit caritati n̄ ſanat. ⁊ita caritas ſanat: gͦ ⁊ v̓tus. ¶ Cōtra. iſta egritudo de quaaīa ſanāda n̄ ē. n̄ ē incōtīgēs v̓tutibꝰ. īmo v̓tus ſecū patit̉ iſtā infirmitatē:gͦ ꝑ virtutes nō fit ſanatio egritudīsilliꝰ. ¶ Itē q̄dā egrittudo ē ꝑ veniale. q̄dā ꝑ mortale: ſꝫ virtꝰ ꝯpatit̉ ſecū veniale: multo fortiꝰ infirmitatē relictaꝫ exveniali. ¶ Itē q̄rit̉ qͣre ſanatio attribuit̉ fidei. Iuxta illd̓aug. oculus mētis eger ē quouſqꝫ ſanet̉ ꝑ fidē. Rn̄ſioꝙ duplex ē ſanatio ſic̄ tactū ē .ſ. ab ip̄a culpa: ⁊ ab infirmitate q̄ ē ſeq̄la culpe. hec duplex ſanatō tāgit̉ ibi. Quiꝓpiciat̉ oībꝰ iniꝗtatibꝰ tuis. ecce ſanatio ab iniꝗtate q̄ ēidē qd̓ culpa. Un̄ glo.piciat̉ omībꝰ iniꝗtatibꝰ tuis easremittēdo .ſ. ꝑ gr̄am. Qui ſanat oēs infirmitates tuas.ecce ſanatio infirmitatis.glo. ꝗ poſt remiſſioneꝫ et̄ ſanatoēs infirmitates tuas vel languores tuos: qꝛ corpꝰ infirmū ē. ⁊ ex lāguore multa ſuggerūtur aīe. carnalia deſideria titillāt. ⁊ ꝗbuſdā capit̉ aīa. Ex hac glo. pꝫ ꝙ ex hac īfirmitate naſcit̉ quedā facultas ꝯcupīe ad malū. Prete.ex hac infirmitate ē inhabilitas oꝑandi bonū. Ꝙtū aūtad inhabilitatē oꝑandi bonū ſanant virtutes: per quasmagis ac magis habilitamur ad bonū. ⁊ quia ex habilitatōne ad bonum tollitur facilitas ſiue pronitas ad malum. adminus ꝙͣtum ad aliqd̓: ꝑ virtutes ſanatur infirmitas ꝙͣtum ad ꝓnitatē ad malum ꝙͣtuꝫ ad aliquid. vbivirtutes habēt efficaciam ſanādi infirmitatem ꝙͣtum advtrūqꝫ defectum. primo tn̄ ꝙͣtum ad habilitatem ad bonū. ſecūdo ꝙͣtū ad facilitate ad malū. nō dico tamē oīno.Unde nota. ꝙ ꝓnitas ꝯcupiſcētie. qn̄qꝫ tantū inclinaturꝙ bonū ꝯmutabile p̄ponit̉ ī appetitu bono incommuta
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten