Queſtiotens dignus vita eteria ⁊cͣ. Dicendū ꝙ hoc verū ē. ⁊ exhoc ꝙ facit penitentē dignū vita eterna que hꝫ oppoſitōꝫcū vita eterna: tollit reatū pene eterne vt cauſa ꝑ ſe: vt tāꝓ alia ꝑte tacta ſunt rn̄dendū ēctum eſt. ¶ Ad illa queprimo ad illud qd̓ obijcit̉. ꝙ ſicut peccatū ꝑpetratuſordinatā delectatōꝫ: ſic debet deleri ꝑ penā ⁊cͣ. Dicēdū ꝙ ſicut ī peccato ſunt duo. actus peccati: ⁊ inordinatio auerſionis a deo. prīcipalis aūt ⁊ qͣi formalis cā peccati eſt inordinatio auerſionis. ipſe actus qͣi materialis⁊ ſecūdaria: ſic in deletōne culpe prima ⁊ principalis cā⁊ ꝓprie actiua eſt ip̄a gratia dolor aūt ſecūdaria ⁊ diſpōſitiua potius ꝙͣ actiua ꝓprie loquēdo. cauſa aūt completa ⁊ coniūcta eſt gratia cū dolore. vnde etſi quadā cōgruentia delectationi in peccato rn̄deat pena ī deletiōe. cauſaliter tn̄ rn̄det gr̄a que eſt ꝓpria ⁊ prima rō deletionispe: cui neceſſaria ꝯuertibilitate annexa eſt pena eter¶ Ad illud qd̓ obijcit̉. ꝯtritus punit̉ pena temporalinpenſatiōe pene eterne debite ſibi in peccato ſuondū ꝙ hoc verū eſt. ſꝫ illa pena nō eſt ſolūmō dolor cōtritionis: ſꝫ ⁊ illa que eſt conſequēter ſatiſfactoria.nec dolor ꝯtritionis cū pena conſequēti ſatiſfactoria aliqͦmodo recōpenſaret debitum pene eterne: niſi virtute gratie deletum eēt peccatū ꝙͣtum ad culpam: ⁊ pena eternaremiſſa ꝙͣtum ad durationeꝫ eternitatis. ¶ Ad illud qd̓obijcit̉ ꝑ glo. que dicit. Achor fuit punitus pēa tēꝑali nepuniret̉ impoſteꝝ ſcꝫ pena eterna. Dicendū ꝙ ex hͦ nonhabet̉ ꝙ virtute doloris contritōis mutata eſt pena eterna in temꝑaleꝫ: ſꝫ potius ꝙ ꝓ pena quā fuiſſet paſſus pꝰit ſatiſfactum ꝑ penam mortis quam ſuſtinuemorteꝫ: furit ꝓ peccato ſuo. Et ex glo. illa ſupponit̉ illum fuiſſe ingratia: aliter enim pena mortis nō fuiſſet aliquo mō remiſſio pene future. vnde ꝑ hoc ꝙ dicit̉ ne puniret̉ impoſterū. nō intelligit̉ punitio pene eterne: ſed potius penepurgatorie ſiue ſatiſfactorie quā impoſteꝝ ſuſtinuiſſet ꝓArticulus ſecundusOnſequēt̉ querit̉. vtꝝ ꝯtritō habeat efficaciāiuſtificandi a reatu pene tēꝑalis. In hac ꝑteꝓcedit̉ ſic. Primo querit̉. vtꝝ debeat̉ peccatori pena temꝑalis. Scd̓o. vtꝝ ꝯtritō habeat efficaciaꝫ iuſtificandi a pena tꝑali. Tercio. vtꝝ habeat efficaciaꝫ abomni tꝑali.Circa pͥmū procedi .§. j.tur ſic. vt habet̉ ab Auḡ. quecunqꝫ patimur peccata nr̄ameruerūt. gͦ penas tꝑales quibꝰ affligimur exigētibꝰ peccatis ſuſtinemꝰ. gͦ hmōi debent̉ peccatoribꝰ ⁊ iuſte illis īfligunt̉. ¶ Contra. ponat̉ ꝙ aliquis cōmiſit vnū peccatūmortale ⁊ tm̄ vnū: ⁊ ſtatim decedat. iſti tm̄ debet̉ pēa eterna. qd̓ pꝫ ex hoc. qꝛ cū deus ſit iuſtus ⁊ iuſte punit dānatos: nō aūt punit iſtum niſi pena eterna. videt̉ ꝙ nō debetur mortali peccato niſi tm̄ pena eterna. gͦ nō eſt aliquispuniendus ꝓ mortali peccato pena tꝑali: exquo ī iuſtifitatione remittit̉ pena eterna. ¶ Iteꝫ ponat̉ ꝙ poſt ꝯfeſſioneꝫ ſacerdos iniūgat condignā pn̄īam. quam ſi faciat īpn̄ti abſolutus eſt ex toto. ſic mutata eſt pena purgatorijin penaꝫ tꝑaleꝫ pn̄teꝫ ex aucͣte dei qui dicit Math̓. xvj.Quodcūqꝫ ſolueritis ſuꝑ terram erit ſolutū ⁊ ī celis. decedat gͦ penitēs nō completa pnīa iniuncta. puniat ergoeum deus in purgatorio pena longe maiore ꝙͣ ei fuit iniūcta. gͦ deus mutat penā minoreꝫ in maiorē. qd̓ eſt contradiuinam miſcd̓iaꝫ. ¶ Rn̄ſio. dd̓m ꝙ peccās mortal̓r meret ⁊ penam tꝑaleꝫ ⁊ eternaꝫ. immo meret̉ penā redactionis in nihilū. In hoc .n. agit deus cū eo miſericordit̉: ꝙnō redegit eū in nihilū. vnde Tren̄. iij. Miſcd̓ie dn̄i ꝙnon ſumus conſumpti. Pret̉. ponat̉ ꝙ nō meruit niſi penam eternam: tn̄ de exigentia meritoꝝ punit̉ penitēs peatꝑali ſiue in pn̄ti ſiue in purgatorio. qꝛ etſi nō meruit hācpenam tꝑaleꝫ: tn̄ iuſte punit̉ qꝛ meruit longe maiorē ſcꝫeterna. Pret. ẜm veritatē ī abſolutiōe a reatu pene et̓ne.lxx.obligat̉ ad penā tranſitoriā vel purgatorij vl̓ vite pn̄tis.vnde in abſolutione ab vno obligat̄ ad aliud. ¶ Ad alid̓dd̓m. ꝙ dn̄s cōditional̓r mutat pꝰenaꝫ purgatorij ī penātꝑaleꝫ pn̄teꝫ. ſcꝫ ſi penitens in pn̄ti compleat pnīam ſibiiniuncta claue nō errante. vnde ſi nō compleat: n̄ mutatdn̄s minoreꝫ in maiorē: quia retinuit ſibi foꝝ ſuū. dn̄s eīconditional̓r diſpenſat: vt in caſu ꝓpoſito. ⁊ ꝯditionalitꝓmittit ⁊ ꝯditional̓r cōminat̉. vt pꝫ Hiere. xviij. Si penitentiā egerit gens illa a malo ſuo ꝓpter qd̓ locutꝰ ſumaduerſum eā: agam ⁊ ego pnīam ꝓ malo qd̓ cogitaui vtfacerem ei.Ꝙͣtum ad ſecūdū.§. ij.querit̉. vtꝝ contritio habeat efficaciā iuſtificādi a reatupene tꝑalis. Ꝙ ſic: videt̉ ꝑ hoc. ꝙ in iuſtificatōe impij qͣtuor ſunt. Primū eſt infuſio gr̄e. ſecundū motus lib. ar.terciū contritio. quartū peccati remiſſio. ⁊ dicit̉ ꝙ ꝑ terciū mereamur quartū. gͦ contritione meremur remiſſiōpeccati. ſꝫ conſtat ꝙ peccatū remiſſuꝫ eſt ꝙͣtū ad maculain infuſiōe gr̄e. ⁊ ablata ē obligatio ad penā eternā. gͦ cōtritōe tollit̉ pēa tꝑal̓. Itē hͦ pꝫ ꝑ glo. tactas sͣ. ¶ Contͣ.Auḡ. Fides impetrat iuſtificatōꝫ: hec aūt ē fides for̄ata.ſͦ n̄ impetrat iuſtificatōꝫ a culpa: gͦ a pena. n̄ gͦ ꝯtritiodelet̉ pr̄a. ¶ Rn̄ſio. ꝙ ꝯtritio hꝫ efficaciā iuſtificādi a roatu pene tꝑal̓. ¶ Ad illd̓ qd̓ dic̄ auḡ. ꝙ fides impetrat iuſtificatōꝫ. dd̓m ꝙ hͦ intelligit̉ ꝙͣtū ad vetuſtatē culpe. hͦ ēa prauitate pct̄i: ab impotētia reſiſtēdi malo: ⁊ difficultate oꝑādi bonū: ⁊ etiā a pēa cuiꝰ peītēs ē debitor. ⁊ hͦ ē mediāte ꝯtritōe. vn̄ n̄ ſeꝗt̉. ſi fides impetrat iuſtificatōꝫtritio n̄: qꝛ fides impetrat iuſtificatōꝫ mediāte ꝯtritōꝘtū ad terciū queᵐ. §. iij.rit̉. vtꝝ ꝯtritio hēat efficaciā iuſtificādi ab oī pēa tēꝑali.Ꝙ ſic: videt̉ ꝑ hͦ. ꝙ ꝯtritio ē dolor de pct̄is cū gr̄a. ⁊ plꝰ p̄tdolor cū gr̄a ꝙͣ gr̄a ſolū. gͦ ſi ſola gr̄a expellit pct̄ꝫ ꝙͣtū admaculā ⁊ penā eternā: dolor cū gr̄a total̓r expellit penamtꝑalē: q̄ multo mīor ē ꝙͣ pēa eterna. ¶ Itē maius ē qd̓ meret̉ ꝙͣ qͦ meret̉. ſic̄ maior ē vita eterna ꝙͣ motꝰ meritoriꝰ vite eterne. gͦ cū ī penitēte poſt infuſiōꝫ gr̄e n̄ remaneat niſi obligatio ad penā tꝑaleꝫ: ꝯtritio aūt ꝯcernit dolorē ſpiritualē cū obligatōe deteſtādi pct̄m ſine fine. qd̓ longe videt̉ maiꝰ ꝙͣ obligatio ad penā tꝑalē. videt̉ ꝙ ꝯtritio quelibet a tota pena tꝑali iuſtificat. ¶ Iteꝫ actu malo meret̉quis penā eternā ⁊ penā pn̄teꝫ. ſic̄ pꝫ in Antiocho Epiphane ⁊ Herode: quibꝰ ſua damnatio incepit in pn̄ti. gͦmotu bono cū ſit efficacior in bonitate ꝙͣ malꝰ ī malicia.meremur non ſoluꝫ vitam eternā: ſed ⁊ remiſſioneꝫ pene preſentis quaſi improportionaliter minoris ꝙͣ ſit illaquam meremur actu malo. gͦ cuꝫ contritio ſit motus bonus meritorius: ipſa meremur vitam eternam ⁊ remiſſionem quantecūqꝫ pene temporalis. ¶ Iteꝫ ſuꝑ illd̓ Iobxx. flebam quodam ſuper eo qui afflictus erat ⁊ compatiebatur anima mea pauperi. dicit glo. plus eſt cōpaſſioꝙͣ datum. ¶ Item glo. alia. Plus eſt dare de ſe ꝙͣ d̓ ſuis.ſed qui conteritur dat de ſe: qui dat elemoſynam dat deſuo. gͦ plus eſt contritio ꝙͣ datio elemoſyne. ſed conſtattot poſſunt fieri elemoſyne ꝙ ex toto tollit̉ obligatio apenam temporaleꝫ. ergo ⁊cͣ. ¶ Item cum contritio ſit ſpiritualis ⁊ datō elemoſyne ſit corporalis. ⁊ corꝑalia nonſint ꝓportionalia ſpiritualibꝰ: videt̉ ꝙ contritio minimaabſoluat penitenteꝫ a tota pena tꝑali. ¶ Iteꝫ plus ē flamen ꝙͣ flumen. gͦ plus eſt baptiſmꝰ flaminis ꝙͣ fluminis.ſꝫ baptiſmus flumīs omēꝫ penam tollit. gͦ baptiſmus flaminis omneꝫ penā tollit. Yſido. de ſummo bono. Lacrime penitentis apud deum ꝓ baptiſmate reputāt̉. ¶ Itēpeccatū mortale eſt morbꝰ ſpūalis: ⁊ contritio eſt medicina tꝑalis. ſed ſi medicina corꝑalis ē magis efficax ī gradū ſuo ꝙͣ morbus corporalis in ſuo: totalit̉ expellit morbum corporaleꝫ. ſed medicina ſpiritualis magis efficax ēin bonitate ſua ꝙͣ peccatum mortale in malicia ſua: quiaſuper illud Psͣ. Bonum mihi lex oris tui ſuper milia
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten