QueſtioQuęſtio. lxx. de effectuliuſtificatio impij.Equitur de effectucōtritionis. ⁊ qꝛ de eius effectibꝰ ē iuſtificatio impij. Ad maiorē euidentiā eoꝝque dicūt̉ primo querit̉ quid ſit iuſtificatio impij. Scd̓o. vtꝝ ꝯtritio efficaciaꝫhēat in iuſtificatōe impij. Tercio. vtꝝ hēat efficaciā iuſtificandi a culpa. Quarto. vtꝝ hēat efficaciaꝫ iuſtificandia pena de alijs effectibꝰ. videlꝫ vtꝝ habeat efficaciā purtandi a ſequelis peccati. ⁊ de numero eoꝝ ⁊ ſufficientia⁊ ordine que requirūt̉ ad iuſtificatōꝫ ⁊cͣ. patebit ī ſequēNembrū primūIrca primū ꝓcedit̉ ſic. vt dicit Bern̄. Iuſtificatio ē diuini ꝯſilij reuelatio. ſꝫ cū reuelatio ꝯſilij attendat̉ ꝙͣtū ad amotōeꝫ velamīs ip̄ius ꝯgnitiue: n̄ aūt ꝙͣtū ad amotōeꝫmacule ip̄ius affectiue qd̓ fit in iuſtificatiōe: nō videt̉ ꝙiuſtificatio ſit reuelatō. eiuſdeꝫ .n. ꝑtis aīe eſt iuſtificatōa pct̄o cuiꝰ ē ipſa malicia pct̄i. ¶ Iteꝫ Bern̄. timore vocamur: amore iuſtificamur. gͦ cuiꝰ ꝑtis aīe ꝓprie ē amoreius ꝓprie eſt ⁊ iuſtificatio. ſꝫ amor ē ipſiꝰ affectiue. gͦ ⁊cͣ.¶ Item iuſtificatio eſt volūtatis rectitudo ſiue rectificatio. vt enī dicit Anſel. Iuſticia eſt rectitudo volūtatis ꝓpter ſe ſeruata. iuſtificatio gͦ ꝓprie reſpicit ipſaꝫ voluntatē ſiue affectiuā. ¶ Iteꝫ iuſtificatio eſt gratificatio. impiꝰenī ꝑ auerſionē a deo fit gratis deo ꝑ infuſiōꝫ gr̄e gͣtū facientis. ſꝫ reuelatio diuinoꝝ ꝯſilioꝝ ſiue ſecretorū dei nōgratificat deo impiū: neqꝫ in hmōi reuelatōe dat̉ gr̄a gratūfaciens. vt pꝫ in li. numeroꝝ. Balaam .n. fuerūt reuelata diuina cōſilia ſcꝫ de incarnatiōe filij quā ꝓphetauitdicens. Oriet̉ ſtella ex Iacob ⁊cͣ. Nume. xxiiij. Itē vt pꝫex verbis Bern̄. Iuſtificatio eſt gratū amoris ſiue infuſio caritatis. Luc̄. vij. Remittunt̉ ei pct̄a multa qm̄ dilexit multū. ¶ Pret̉. vt ex dictis pꝫ: ideꝫ dicit̉ ꝑ iuſtificationē ⁊ gratificatōꝫ: ꝑ amoris infuſionē: ⁊ ꝑ diuini cōſilijreuelatōꝫ. que eſt gͦ ratio dicendi ſic diuerſimode. ¶ Reſponſio. dd̓m ꝙ iuſtificatio eſt li. ar. rectitudo. iuxta illd̓Anſel. Iuſticia eſt rectitudo ⁊cͣ. hec ē rectitudo quā aīaordinata eſt a deo principio ſcꝫ mouēte in ipſum finē. qn̄eniꝫ hi ſunt termī inter quos mouet̉ aīa nec recedit ab illis: tunc eſt iuſticia in illa. ¶ Ad illud qd̓ dicit Bern̄. ꝙiuſtificatio eſt diuini ꝯſilij reuelatio. Dicendū ꝙ Bern̄.expͥmit quodāmodo ordinē ꝓgreſſus ad iuſtificationeꝫimpij. vnd̓ exponēs illud Ro. viij. qͦs p̄deſtinauit ⁊cͣ. dic̄.Audit ſe vocari aīa cū timore ꝯcutit̉: ſentit ſe iuſtificaricū amore ꝑfundit̉. Et poſtea dicit. Iuſtificatō eſt diuiniconſilij reuelatio. hoc eſt. diuinū conſiliū qd̓ fuit occultūin predeſtinatōe: eſt reuelatū in iuſtificatōe. vnde predeſtinatio eſt de ꝓfunditate diuini conſilij ⁊ qͣſi fit conſiliodiuino. vocatio fit ꝑ incuſſioneꝫ timoris. iuſtificatio perreuelatōꝫ diuini conſilij que fit ꝑ infuſionē gr̄e ſiue amoris ẜm Bern̄. ¶ Ad hoc gͦ qd̓ primo obijcit̉. ꝙ reuelatiotollit velamen cognitiue ⁊cͣ. Dicendū ꝙ hec ablatio velaminis eſt ꝑ infuſionē gr̄e gratūfaciētis ſiue amoris gratuiti. Infuſio aūt gr̄e hmōi determinat̉ circa affectiuamprimo ⁊ ꝑ ſe: ex cuius traditōe illuſtrat̉ ꝯgnitiua. Gratia eniꝫ lux quedā eſt. ⁊ amor nō ſolū incendit: ſꝫ illuīat.vnde Ecc̄i. vlt̓. Lampades eius lampades ignis atqꝫ flāmaꝝ. Et eccͣi. ij. Qui timetis deū diligite illū: ⁊ illuīa būtur corda veſtra. Pret̉. duplex eſt modus reuelandi cōſiliū a dn̄o .ſ. verbo ⁊ oꝑe. hoc eſt reuelatiōe conſilij vel adimpletione conſiliati. hoc vltimo mō ſumit̉ hic reuelatioconſilij. ⁊ hmōi reuelatio primo ⁊ ꝑ ſe reſpicit affectum.Ex his pꝫ rn̄ſio ad alia que ſequūt̉. ¶ Ad illud qd̓ querit̉ de dēntia iuſtificatōis ⁊ gratificatōis ⁊cͣ. Dicenduꝫꝙ in iuſtificatiōe reꝑatur aīa ⁊ informat̉ ⁊ efficit̉ deifor-.lxx.mis. Ex hac autē ine ⁊ deiformitate eſt gratadeo ſiue accepta illuīat̉ cognitiua ⁊ inflāmat̉ affectiuadiſponit̉ ⁊ rectificat̉ oꝑatiua. Ex prima conſideratōe dicit̉ gratificatio: ex ſecūda reuelatō: ex tercia infuſio amoris: ex quarta iuſtificatio. libeꝝ .n. arbitriū informat̉ fide informante ꝑ dilectōꝫ Gal̓. v. vnde in hac informatōeꝯcurrūt fides caritas ⁊ oꝑatio. ex relatione ad fide dicit̉reuelatio. ex relatione ad caritatē amoris infuſio. ex relatione ad opus dicit̉ iuſtificatio. Iuſticia .n. aīam diſpōitad recte oꝑandū. Ex his aūt eſt accepta deo: vnde dr̄ gratificatio. Uel hec informatio pōt conſiderari vt erat prouiſa ab eterno. ⁊ dicit̉ reuelatio diuini cōſilij: velut reddat aīam deo gratam ⁊ dicit̉ gratificatio. vel ē diſpones⁊ iuuās ad recte oꝑandū ⁊ dicit̉ iuſtificatio. vel eſt ordinās in finē ⁊ dicit̉ infuſio amoris.Nlembrū ſecūduꝫOnſequēt̉ querit̉. vtꝝ ꝯtritō hēat efficaciāin iuſtificatōe impij. Ꝙ ſic: videt̉. pͣs. Sacrificiū deo ſpūs ꝯtribulatꝰ. Glo. ſpūs cōtritꝰ ē ſacrificiū qͥ pct̄a ſoluūt̉. ¶ Ite yſido.Compuctio eſt humilitas mētis ānihilans pct̄m. ¶ Iteꝫſuꝑ illud pͣs. Iuſticia ante ip̄m ambulabit. Glo. Primahoīs iuſticia eſt vt puniat in ſe malū ⁊ faciat ſe bonū. Exhis videt̉ ꝙ ꝯtritio efficaciā hꝫ ī iuſtificatōe impij.tra. Augꝰ. Uirtus ē bona qͣlitas mētis quā deꝰ onobis ſine nobis. ſꝫ deus oꝑando virtutē in nobis iuſtificat nos. In iniuſtis .n. nō ſunt virtutes. gͦ ſine ꝯtritionealiqͣ ex ꝑte nr̄a iuſtificat nos deꝰ. ¶ Iteꝫ Bern̄. Iuſticiameritū reſpicit: miſcd̓ia miſeriā intuet̉. iuſtificatio gͦ eſtex merito aliquo ex ꝑte eius qui debet iuſtificari. ſꝫ in impio meritū aliqd̓ nō p̄cedit iuſtificatōꝫ: qꝛ indignꝰ ē om̄ibono. pct̄or .n. nō ē dignꝰ pane qͦ veſcit̉. gͦ dolor aliquis īillo nō eſt meritoriꝰ. ⁊ ita n̄ nccͣius ad iuſtificatōꝫ: exquedat̉ ꝓ meritis. ¶ Itē ꝯtritio nō ē ſine gr̄a gratūfaciēte. ſꝫexn̄te gr̄a tali iuſtificatꝰ eſt ille in qͦ ē gr̄a. gͦ ꝯtritio nō requirit̉ ad iuſtificatōeꝫ. ¶ Iteꝫ Ecc̄i .j. Timor dn̄i expellit peccatū. gͦ pōt fieri ẜm hoc iuſtificatio ſiue pct̄i expulſio motu timoris. nō gͦ nccͣia eſt ꝯtritio. ¶ Iteꝫ ſuꝑ illudLuc̄. vij. Remittunt̉ ei pct̄a multa ⁊cͣ. Glo. ardor caritatis peccatorū rubiginē in ea ꝯſumpſit. gͦ n̄ oꝑtet ꝙ ſit dolor. ¶ Iteꝫ in adultis eſt eadeꝫ rō iuſtificatiōis. ⁊ eademrequirūt̉ ad eoꝝ iuſtificatōeꝫ. In adultis dico: qꝛ illa nōrequirunt̉ ad ꝑuuloꝝ iuſtificatōꝫ que requirūt̉ ad iuſtificatōꝫ adultoꝝ. Sꝫ ponat̉ ꝙ aliꝗs adultus ſit ꝗ nunꝙͣpeccauit mortal̓r actual̓r ⁊ mouet̉ ī deū. iſti nō ē nccͣiusdolor de peccato: nec ꝯtritio de peccato origīali. qꝛ aliūdeꝯtrahit̉. vnde ꝯtritō nō exigit̉ ad hͦ ꝙ iuſtificet̉. ⁊ facit qd̓in ſe eſt: qꝛ mouet̉ in deū. gͦ deus iuſtificat ip̄m. gͦ iuſtificatio pōt eē ſine ꝯtritione. ¶ Iteꝫ poſito ꝙ ſit aliꝗs cuiꝰcor non reprehendat eū de aliqͦ pct̄o mortali ſic̄ dic̄ Iob.xxvij. Iſte nō aduertit ſeipſuꝫ hr̄e peccatū: poſito tamenꝙ habeat. exquo nō cognoſcit ſe habere non dolet. ſꝫ talisexquo nō remordet eum conſcīa: videt̉ digne venire ad ſacramentū altaris. gͦ virtute ſacramenti iuſtificabit̉ ⁊ ſineomni ꝯtritione. ¶ Rn̄ſio. dd̓m ꝙ ad iuſtificatōeꝫ adultinccͣio requirit̉ contritio. lꝫ eniꝫ ad iuſtificatōeꝫ adulti ꝙnunꝙͣ addidit mortale actuale originali quantū ē de ſtatu ſuo non requirit̉: tamen quia addidit veniale id̓o reꝗquirit̉. quia nullus adultus eſt qui nō addat venialia.Eccͣs. vij. Nō eſt iuſtus in terra qui faciet bonū ⁊ n̄ peccet. Et ꝓuer. xx. Quis pōt dicere mundū eſt cor meū ⁊cͣ.vnde ncc̄ia eſt adulto ꝓpter venialia que ſuꝑaddit cōtritio. poſito tamen ꝙ nullū ſuꝑaddat actuale nec etiam veniale: tunc non exigit̉ ſꝫ iuſtificat̉ ꝑ grām in baptiſmo ⁊fide eccleſie. ¶ Ad hoc quod obijcit̉ de illo qui non habꝫconſcientiam remordentem. Dico ꝙ nihilominus debetdolere ⁊ conteri in generali: lꝫ non de hoc peccato vel deillo. ⁊ contritus meretur remiſſioneꝫ vel reuelatiōꝫ peccati. Quia dicit̉ in glo. vij. Math̓. Si hō non intelligitpct̄m ⁊ conterit̉: deus reuelat: aut non intellectuꝫ dimit
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten