Queſtiocit trāſgreſſionē. ſic ē in ꝓpoſito. lꝫopportunitas: nō inpenitēs ſꝑ teneat̉ ad ſpēalē ꝯtritōꝫ de pct̄is oblitis qͦcūqꝫmodo cadāt ſub obliuione: tn̄ ſi nunꝙͣ penitēs ꝯterat̉ ſingularit̓: nihilominꝰ remittunt̉ ei ꝑ ſpēaleꝫ vel generaleꝫꝯtritionē. vtpote ſi nūqͣ ſe offerat opportunitas. tūc autēoffert ſe opportunitas qn̄ reducūt̉ ad memoriā: etiā alijsſe offerentibꝰ quo opportunitatē inducunt. ¶ Ad illudꝙ generalis ꝯtritio de venialibꝰ ⁊cͣ. Dicendqd̓ obijcit̉.pctō an̄ ꝯtritōꝫ debet̉ pena eterna: q̄ ī remiſſiꝙ mortali ꝑone culpe in ꝯtritōne remittit̉ ⁊ mutat̉ in tꝑalē. ſꝫ debituꝫilliꝰ pene eterne ſemꝑ manet cū culpā: debitū aūt tꝑalismanet vſqꝫ ſoluta fuerit ꝑ pnīaꝫ. Cū gͦ obijcit̉ ꝙ cōtritiogeneralis de venialibꝰ nō tollit ⁊cͣ. verū eſt: qꝛ neqꝫ culpapena venialiū eſt cōpaſſibilis gr̄e ꝯtritōnis ſic̄ ē culortalis ⁊ pena eterna. ꝓpter qd̓ argumentū n̄ cōcludit. ꝙ contritio generalis dumodo ꝯtritio ſit: non tollatculpa ⁊ penam mortaliū. ſꝫ bn̄ concludit ꝙ nō delet penā⁊ culpā tꝑaleꝫ. ꝙͣtuꝫ .n. ad debitū pene tꝑalis eſt comꝑtio inter mortalē ⁊ venialē. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉. ꝙ quātūcūqꝫ fuerit quis cōtritus ꝯtritione generali. ſi reducatad memoriā peccata oblita tenet̉ ſpecialius ꝯteri ⁊cͣ. Dicendū ꝙ hoc eſt verū ⁊ ſemꝑ tenet̉: nō tn̄ ad ſemꝑ ſicut dictū eſt. ſꝫ tūc qn̄ ſe offert opportunitas mō iaꝫ dicto. nihilominꝰ peccatū remiſſuꝫ eſt in ꝯtritione generali: ſꝫ ex nouo quodā ꝯtemptu peccat mortal̓r: erquo n̄ ꝯterit̉ ꝑticularit̓ exn̄te certa ⁊ ꝑticulari recogitatōe. hoc tn̄ dico opinando nō aſſerendo. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉. ꝙ ea que ſuntin aīa ſunt pn̄tia aſpectui ipſius aīe ⁊cͣ. Dicendū ꝙ lꝫ q̄ſunt in aīa ſunt ipſi aīe pn̄tia: nō tn̄ recordat̉ ip̄oꝝ. ⁊ hocqꝛ aīa in recordatōe peccatoꝝ que ſunt in ipſa nō cōuertit ſe ſupͣ ſe intuendo illa que ſunt in ipſa: ſꝫ ꝯuertit ſe adea que ſunt extra ipſaꝫ. vt ad actū cōmiſſionis: tempus ⁊locū: ⁊ alia hmōi que actū peccati circūſtabāt. vnd̓ etiaꝫque ceciderūt a memoria qn̄qꝫ recordamur ꝯuertēdo aſpetū aīe ad exteriora. Vt enim habet̉ a ph̓o. Recordamuroblitoꝝ ꝑ ſimile cōtinuū ⁊ contrariū. ſicut gͦ ip̄m peccatū labit̉ a memoria actu peccati oblito ⁊ alijs q̄ ip̄m actūcircūſtabāt. ſic ſi velimus recordari peccatoꝝ oblitoruꝫ:ꝯportet ꝙ ꝯuertat̉ aīa ad exteriora intuenda. nō gͦ recoramur iſtaꝝ ꝑ ꝯuerſioneꝫ aſpectus aīe ſupͣ ſeip̄am. vnderatio p̄tacta nulla eſt. ⁊ glo. s. dicta intelligēda ē de peccatis que apparebūt in iudicio qn̄ libri cōſcīaꝝ aperient̉Dan̄. vij. ¶ Ad hoc qd̓ obijcit̉. ꝙ quantūcūqꝫ ꝯuertaturiquis in generali pōt peccatū latere ⁊cͣ. Dicēdū ꝙ pectum nō eo ſolūmodo ꝙ lateat ipſam cognitiuā efficit īiuſtū: ſꝫ eo ꝙ latēter eſt in ipſa aīa. vnde eē ipſius ē primacauſa quare nō iuſtificat̉ ille quē latet. eē autē illiꝰ tollit̉n̄qꝫ cōtritōne generali. vnde lꝫ lateat .i. nō habeat̉ ī meioria: nō ꝓpter hͦ ſequit̉ ꝙ penitens nō iuſtificet̉. ¶ Adaliud qd̓ querit̉. ſi ille qui facit qd̓ in ſe eſt ⁊cͣ. Dicendūꝙ artis nō eſt determinare qn̄ homo fecit qd̓ in ſe eſt: ⁊qn̄ peccatū eſt dimiſſuꝫ. īmo dei ſolius ⁊ gratie. ⁊ hͦ quianō eſt terminus fixus quantū homo debet facere. qꝛ nūqͣꝫpōt homo ſcire vtꝝ fecerit qd̓ in ſe eſt: ideo pōt aliqn̄ nibil eē ſibi ꝯſcius: nō tn̄ in hoc iuſtificari: qꝛ pōt latere qd̓neſcit. pōt tn̄ cōtritio in generali ſufficere. ſꝫ qn̄ hͦ ſit: nō ēhoīs determīare ſꝫ dei. nec ſequit̉ ꝙ ſi nihil ſibi ſit ꝯſciusꝙ ꝓpt̓ hͦ fecerit qd̓ in ſe eſt: qꝛ illud ſcire nō pōt.Articulus terciꝰOnſequēter querit̉. ſi cōtritio de obliuiōe peccati ſufficit ad deletōꝫ peccati obliti. Ꝙ ſic: vipdet̉ ꝑ hͦ. ꝙ obliuio pct̄i eſt cā quare penitēs n̄dolet de pctō oblito. ⁊ ita ē cā ꝑmanētie pct̄i in aīa. gͦ ſi cōterit̉ de ipſa obliuione cū de leta cā delet̉ effectꝰ: videt̉ ꝙhͦ ſufficit ad deletōꝫ pct̄i obliti. ¶ Itē in morbis corꝑalibus ita eſt. ꝙ deleta cā morbi: ipſe morbꝰ delet̉. ſil̓r videtur de morbo ſpūali ⁊ cā eiꝰ. ¶ Cōtra. ceſſante actu ꝗ inducit culpā ⁊ eſt cā illius: nō ꝓpt̓ hͦ ceſſat ipſa culpa. ſic̄pꝫ de actu furti vel fornicatōis. nō gͦ ncc̄e eſt in gene̓ peccatoꝝ. ꝙ ceſſante cā peccati vel deleta: deleat̉ vl̓ ceſſat ip̄ꝫ.lxix.peccatū. ¶ Ad hoc dicūt quidā ꝙ ꝯtritio de obliuione n̄ſufficit ad deletōꝫ peccati. vnū erī peccatū nō tollaturꝑ doloreꝫ de altero lꝫ quodāmodo ſit cā illius. Nec ē ſil̓ede morbo ſpūali ⁊ corꝑali. Morbꝰ .n. corꝑalis ꝯuertibiliter ſe hꝫ cū ſua cā ꝯiuncta ⁊ nccͣia ad eſſe. nō ſil̓r ē de morbo ſpūali: ad cuiꝰ deletōꝫ nccͣio gr̄a requirit̉. Sꝫ lꝫ dolorde vno peccato nō ſufficit ad deletōꝫ alteriꝰ peccati vt dictū eſt: tn̄ videt̉ ꝙ ꝯtritō de obliuione peccati cū dolore noceſſarie annexo ſufficiat ad deletōꝫ pct̄i obliti. annexo dico: qꝛ ꝯtritio ſiue dolor de obliuione pct̄i: ortū hꝫ ex doloēde ipſo pct̄o. vnde dolor de obliuione peccati ncc̄io eſt annexus dolor de ipſo peccato. dolor gͦ de obliuione n̄ ſufficeret ad deletōꝫ pct̄i obliti ꝑ ſe: ſufficit tn̄ rōne doloris neceſſario annexi. ¶ Ad illud gͦ qd̓ obijcit̉. ꝙ ceſſante cā alicuiꝰ peccati nō ꝓpter hͦ ceſſat ip̄m peccatū. Dicendū ꝙ hͨverū eſt. nec in caſu ꝓpoſito dicit̉ ceſſare peccatū ex ceſſatione ſiue deletione ſue cauſe: ſꝫ ex hoc potiꝰ ꝙ cauſe deletionis obliuionis que eſt cauſa ꝑmanētie peccati in aīa.⁊ ipſi peccato cōnexe ſunt vt ex dictis ptꝫ id eſt: dolor deobliuione ⁊ dolor de ipſo peccato oblito. Iſti .n. duo dolores cū gratia ſunt cauſa remiſſionis peccati obliuionis ⁊ip̄iꝰ pcti obliti. ꝗ ſcꝫ dolores nccͣio annexi ſunt.Nembrū nonumOnſequēt̉ q̄rit̉. vtꝝ reꝗrit̉ cōtritio de pct̄ofuturo. Et primo querit̉. vtꝝ debet ꝗs ꝯteri de pct̄o futuro. Scd̓o. vtꝝ de rōne cōtritionis ſit aliqͦ mō reſpicere futuꝝ.Articulꝰ primꝰIrca primū ꝓcedit̉ ſic ad ꝑteꝫ affirmatiuaꝫ.Cū contritio reſpiciat peccatū inꝙͣtuꝫ pct̄m.peccatū aūt hꝫ tres drn̄tias. diuidit̉ enī ī pn̄spreteritū ⁊ futuꝝ. videt̉ ꝙ contritio debeat eē de futuro.¶ Iteꝫ dicit Hiero. ꝙ pena Arrij nondū eſt determīataqꝛ neſcit̉ quot ꝑ ſuā hereſim ſunt relapſuri. Ex hoc videt̉ꝙ ſemꝑ plus ⁊ plus pena peccato eiꝰ debita augmētet̉. ſꝫnō niſi pro augmento peccati. gͦ ſi eēt in ſtatu penitēdi ⁊vellet penitere: oporteret ꝙ doleret ꝓ augmento peccatiſui in futuro: ex hoc ꝙ adhuc multi lapſuri ſunt in hereogmatizatione hereſum ſuaꝝ. ¶ Iteꝫ idem videt̉ſtendi ꝑ primū parentē qui ꝑ ſuam inobedientiaꝫfuit cauſa oīm culpaꝝ ⁊ penaꝝ poſteritatis ſue. dn̄ videt̉ꝙ penitēs de pct̄o ſuo debuit dolere de pct̄is impoſteꝝ ꝓuenientibꝰ ex peccato ſuo. ⁊ ſi debuit dolere de peccato alterius futuro cū ipſe fuit cauſa: videt̉ ꝙ ſimilit̓ debuit dolere de peccato ꝓprio futuro. cū magis ꝯgruat vnicuiqꝫdolere de peccato ꝓprio ꝙͣ alteriꝰ. ¶ Iteꝫ lex diuina iudicat aliqueꝫ tanꝙͣ homicidā ꝗ aliū vulnerauit ad morteꝫ:lꝫ iſte nondū ſit mortuus. qd̓ pꝫ in foro ꝯfeſſionis. gͦ ei imputat̉ qd̓ futurū eſt ꝓ peccatis futuris. ¶ Contra. nūqͣiuſte infligit̉ pena ante culpam. qͦgͦ nul lus ꝓ culpa q̄ nondū eſt doleri vel conteri debet. ¶Ad hoc dd̓m. ꝙ peccati ẜm ꝙ hmōi nunꝙͣ exigit̉ contritio. ⁊ hoc pluribꝰ rationibꝰ. Una eſt. ꝙ contritio que concernit in ſuo eē grāmgratū facienteꝫ: excludit certitudineꝫ immo p̄ſumptionēpeccandi impoſteꝝ. immo cōtritus preſumendo de adiutorio gratie: quandā confidentiaꝫ aſſumit de nō peccando impoſteruꝫ. nec ante eſt contritio vera. Si .n. ꝗs p̄poneret vel preſumeret ſe labi in mortale non eſſet vere contritus. Uere eniꝫ contritus ex confidentia gratie diuinquadam certitudine qͣi inheſitabili debet preſumere ſe n̄recidiuatuꝝ. lꝫ .n. cōtritus nō immerito timeat de caſu:tn̄ ex ꝯfidentia diuini adiutorij debet preſumere de ꝯtrario. Alia ratio eſt. ꝙ dolor eſt ex ſenſu nociui. que autemnunꝙͣ fuerūt ſicut illa que futura ſunt nociua non ſunt.vnde de illis dolor etiā nō pōt inqͣtū hmōi. Int̓ .n. dolorē⁊ timorē diſtinguit̉. qꝛ dolor eſt de pn̄tibus: timor de futuris. Alia ratō potiſſima eſt. ꝙ penitentia eſt de cōmiſſisvel omiſſis: que ſolūmodo preteritum reſpiciūt. ſicut patet ex rationibus penitentie ſupratactis. Eſt enim pnīa
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten