Alembrū octauumOnſequēter querit̉. vtꝝ requirit̉ ꝯtritio depeccatis oblitis. Et primo. ſi pōt eē ꝯtritiode peccatis oblitis. Scd̓o. ſi ſufficiat cōtritio generalis. Tercio. ſi ſufficit ꝯtritio deobliuione.Articulus primꝰIrca primū ad ꝑteꝫ affirmatiuā ſic ꝓcedit̉.¶ Etſi peccatū oblitū ſit: nihilominꝰ ipſa aīa ledit̉ ipſo. ⁊ ipſa leſio ꝑ ip̄am illata remanet inaīa. ſꝫ dolor eſt ſenſus leſionis. gͦ etſi peccatū traditum ſitobliuioni: nihilominus aīa habeat ꝗd doleat ex illo. vnd̓aīa informata gr̄a pnīe: hꝫ vn̄ doleat de peccato oblito.¶ Iteꝫ actus aīe ſpiritales reflectunt̉ ſuꝑ ſe ⁊ ſuꝑ ſui oppoſita. Pōt .n. aīa ſcire ſe aliꝗd: ⁊ ſil̓r ſcire ſe neſcire aliꝗd. Sil̓r pōt aīa ſcire ſe peccaſſe: ⁊ ſcire ſe pct̄m ſpirituiobliuioni tradidiſſe. ſꝫ pct̄m ſuū obliuioni tradidiſſe ē malū. gͦ aīa dolere debet de hͦ malo: maxīe cū grām hꝫ penitēdi. ⁊ ita vt prius. ¶ Contra. de illo qd̓ nullo mō cadit innoticiā nō pōt aliquo mō eē ꝯtritio. pct̄m aūt oblitū noncadit in noticiā. gͦ ⁊cͣ. ¶ Rn̄ſio. ꝙ peccatū duobꝰ modispōt eē oblitum. vel ita ꝙ peccati ſic oīno tradit̉ obliuiōi:habet̉ tn̄ noticia ꝯmiſſiōis peccati. ſic̄ accidit qn̄qꝫ ꝙ aliquis oblitus ē peccatū ſuū. vnde tn̄ ꝯſtat ſibi ꝙ pct̄m cōmiſit ⁊ ꝙ aliqn̄ illud ſciuit. Uel ita eſt ꝙ actꝰ peccati traditus eſt obliuioni ⁊ noticia ꝯmiſſionis. vt qn̄ ꝗs ſic̄ neccogitat vel ꝯgnoſcit ſe peccaſſe: ſic nec recordat̉ ſe vnꝙͣ ſciuiſſe. ſꝫ peccaſſe de peccato oblito primo mō dolenduꝫ eſt⁊ etiā de ipſa obliuione que ſue negligentie eſt imputanda. nec tn̄ de peccato oblito inꝙͣtumī hmōi requirit̉ cōtritio aliqua. tn̄ qꝛ innoteſcit peītēti ꝙ qn̄qꝫ ſciuit ſe peccaſſe: ⁊ ſic quodāmodo memorat̉ ſe peccaſſe: ncc̄ia eſt illi cōtritio. ¶ Ad hoc qd̓ obijcit̉. ꝙ oblita nullo modo caduntin noticiā ⁊cͣ. Dicendū ꝙ primo modo oblita aliquo mōcadūt in noticiā. ⁊ de illis nccͣia eſt ꝯtritio. Secūdo mōoblita nō cadūt. vnde nec de illis requirit̉ ꝯtritio aliquaniſi in generali: eo mō quo dolendū eſt general̓r de oībusillis quoꝝ nō exiſtit memoria ſpecialis. ¶ Ad illd̓ qd̓ obijcit̉ ꝓ alia ꝑte. ꝙ lꝫ peccata ſint oblita: nihilomīꝰ exiſtitleſio in aīa ⁊cͣ. Dicendū ꝙ in aīa penitēte talis leſio nōeſt culpa: ſꝫ pena. ⁊ ita cū contritio ꝓprie ſit de culpa: illaleſio nō eſt materia cōtritōis ſed potius ꝯtritōis naturalis ſcꝫ vel gratuiti ſatiſfactorij. ¶ Ad aliud qd̓ obijcit̉. ꝙactus ſpūales reflectunt̉ ſuꝑ ſe ⁊cͣ. Dicendū ꝙ illa ratioconcludit ꝓpoſitū de illo cuiꝰ actus peccati eſt oblitꝰ: ſedſcientia nequaꝙͣ. De tali aūt dictum eſt ꝙ ncc̄e hꝫ dolerede peccato oblito.rticulꝰ ſecūdusOnſequēter querit̉. vtꝝ ſufficit generalis cōtritio de peccatis oblitis. Et videt̉ ꝙ ſic. quiaſpēalis noticia peccati ⁊ ꝯtritio ſpēalis ī qͣdāꝯuertibililate ſe hn̄t. ſpēalis .n. noticia reꝗͥrit ſpēaleꝫ cōtritionē. nec pōt eē cōtritio ſpēalis niſi ſit noticia ſpēalispct̄i. gͦ n̄ tenet̉ quis dolere ꝓ oblitis in ſpēali. gͦ ſuffic̄ proeis dolere in generali. ¶ Itē nihil qd̓ eſt in ptāte li. ar. īpedit oꝑationē gr̄e. ſꝫ obliuio facit ꝙ recordari peccatoꝝoblitoꝝ in ſpēali nō eſt in ptāte li. ar. gͦ cū hͦ nō impediatoꝑationeꝫ gr̄e ⁊ ſic nec iuſtificatōꝫ impij: relinquitur ꝙſufficit cōtritio generalis. ¶ Iteꝫ. jͣ. Io. iiij. Si nō reprehenderit nos eor noſtrū: fiduciā habemꝰ. ꝙ ꝗcꝗd petierimus accipiemꝰ. ſꝫ dicit̉ Io. ix. ꝙ deus pct̄ores n̄ audit.ſi nō reprehenderit nos cor noſtrū iuſti erimꝰ. ſꝫ pōt eſpeccatū oblitū de quo nō reprehēdet nos cor nr̄m. gͦ manēte obliuione peccati pōt quis iuſtificari. ¶ Item dicitAmbro. ꝙ ſi fides deſit pnīa releuat. Et exponit mgr̄ inſen. fides .i. conſcīa. gͦ ꝑ penā iniunctā pōt purgari quisa peccatis quoꝝ nō hꝫ fidē .i. conſcīaꝫ. gͦ remittūt̉ oblitaſine ſpēali ꝯtritione. ⁊ ita vt prius. ¶ Item ſuꝑ Math̓.viij. dicit augꝰ. Aut deꝰ oblita ignoſcit: aut ad memoriāreducit. ſꝫ multi ſunt quibꝰ nūꝙͣ ad memoriaꝫ reducūt̉. ⁊ita vt prius. ¶ Contra. ꝯtritio generalis venialiū n̄ tollit culpam ⁊ penā ſꝑ. hͦ ſuppono. gͦ multomagis contritōgeneralis de mortalibꝰ nō tollet culpā ⁊ pena q̄ ē eterna.illa aūt pena nō manet ſine culpa. gͦ nullius pct̄i mortal̓ſufficit ꝯtritio generalis. ¶ Iteꝫ quotienſcūqꝫ ꝗs reducitad memoriā peccatū mortale de quo ſcit ſe nō eē ꝯfeſſumnec cōtritū nec ꝯtritōne generali: tenet̉ confiteri ⁊ dolere.ſꝫ ſi eēt ꝑ contritōꝫ generalē precedentē ab illo liberatus⁊ purgatus: nō plus purgari tenet̉. gͦ ⁊cͣ. ¶ Itē nihil increaturis ē ita pn̄s aīe vt ipſa aīa. q̄ at̄ ſunt pn̄tia aīe patent aſpectui illius in ꝯuerſione illius ſupͣ ſe. ſꝫ de pctisque aīe nota ſunt nō ſufficit generalis cōtritio. gͦ ⁊cͣ. Ꝙaūt ſunt pn̄tia videt̉ ex glo. ſuꝑ illud Hiere. xvij. Peccatuꝫ iuda ſcriptū eſt ſtilo ferreo ⁊cͣ. que eſt. An̄ꝙͣ peccatūfaciā: nulla in corde meo peccati imago verſat̉. cū autemconſcīa peccati imaginē ſumpſerit: habeo formā illius: ⁊an̄ oculos cordis mei delicti pompa depīgit̉. Et infra eodeꝫ. Nudabit̉ pectoris mei conſcīa ⁊ aꝑto corde videbūt̉lr̄e pct̄oꝝ. ¶ Itē. j. Coꝝ. iiij. Nihil mihi conſcius ſuꝫ ⁊cͣ.Glo. quia pōt latere qd̓ neſcio. gͦ ꝓpter peccatū latēs poteſt quis eſſe nō iuſtificatꝰ. ſꝫ hoc eſt peccatū oblitū. cū gͦquantūcūqꝫ quis conterat̉ in generali cū ſemꝑ lateat peccatū qd̓ neſcit .ſ. peccatū oblitū. gͦ ⁊cͣ. ¶ Iteꝫ queritur deverbo hoc. ſi qui ſibi nihil eſt cōſcius facit qd̓ in ſe eſt vtſit iuſtus. qꝛ nō ſinit aliꝗd eē in aīa vnde hr̄et remorſumconſcīe. ⁊ tn̄ pōt latere qd̓ neſcit. ⁊ ita nō eſt iuſtus. videtur ꝙ pōt aliꝗs facere qd̓ in ſe eſt: ⁊ tn̄ dānabit̉. ¶ Rn̄ſio. dd̓m vt sͣ. ꝙ peccatū pōt eē oblitū ꝙͣtū ad actuꝫ: n̄ ꝙͣtū ad certitudinē cōmiſſionis: vel ꝙͣtū ad vtrūqꝫ. De peccato aūt oblito primo requirit̉ ꝯtritio ſpēalis. rōne eniꝫqua penitēs certus eſt ſe cōmiſiſſe peccatuꝫ: lꝫ ignorauerit ꝙ eſt peccatū: requirit̉ ꝯtritio ſpēalis ex conuerſioneipſius aīe ſuꝑ certitudinē cōmiſſionis pct̄i talis. vn̄ qͣtenus eſt in hac ꝯuerſione deſcenſus ad peccatuꝫ ſpēale. lꝫneſciat̉ quid: requirit̉ ꝯtritio ſpēalis. De peccato ſecūdomodo oblito diſtinguendū eſt. qꝛ pōt eē ꝙ oīno actus peccati datus ſit obliuioni ⁊ noticia cōmiſſionis. ita ſcilꝫ ꝙneqꝫ actus neqꝫ noticia aliquo mō habet̉ ī memoria: īmopenitus eſt euacuata. ita ſcꝫ ꝙ neqꝫ aliquo modo illis ledat̉ conſcīa. vel pōt eē ꝙ ⁊ actu peccati ⁊ noticia ꝯmiſſinis euacuata eſt memoria: tn̄ penitēs ex ꝯſideratōe ꝓpriefragilitatis ⁊ ꝓnitatis credit ſe cōmiſiſſe peccata aliqͣ q̄tradidit obliuioni. ⁊ ꝙͣtū ad hoc hꝫ remorſuꝫ conſcīe. Inprimo caſu requirit̉ cōtritio ſpēalis de iſtis quorū extatmemoria: ⁊ de oblitis cōtritio generalis. lꝫ .n. de illis nōſit memoria aliqua neqꝫ remorſus aliꝗs: tn̄ qꝛ pct̄a mortalia nō remittunt̉ ſine cōtritione ſpēali vel generali: deneceſſitate requirit̉ ꝯtritio de illis ſaltē generalis. Poneaūt aliquē ꝯmiſiſſe aliqͣ mortalia ⁊ ea omīa dediſſe oīnoobliuioni ſine p̄exn̄ti cōtritōne. ita ꝙ nec de illis haberetremorſuꝫ aliquē conſcīe: eſt ponere illū extra ſtatuꝫ ſalutis. In ſecūdo aūt caſu requirit̉ ſimpl̓r ſpēalis ꝯtritō diillis quoꝝ eſt recordatio ſpēalis. ⁊ de oblitis quodāmōſpēalis .ſ. quatenꝰ hꝫ ꝯſcīaꝫ ſe illa cōmiſiſſe. Remordenteenī conſcīa ex ꝯuerſione aīe ſuꝑ illa aliqͦ mō: ſpēal̓r iuxtamodū ꝯuerſionis ⁊ remorſionis requirit̉ ꝯtritio quodāmodo ſpēal̓r rn̄dens. vnde nō incōgrue poſſet diuidi cōtritio ꝑ ſingularē. ſpēaleꝫ. ⁊ generalē. ita ꝙ ſingularis cōtritio rn̄derꝫ peccatis ſingl̓arit̓ ꝯſideratis. Spēalis: peccatis indiſtincte ꝯſideratis. vtpote oblitis: ſuꝑ ꝗbꝰ certitudine quadā preueniēte eſt remorſus conſcīe. generalit̓de omnibꝰ quibꝰ deus fuerit offenſus. ¶ Si obijciat̉ ꝯͣ hͦ.ꝙ ꝯtritio debet ꝑpetrationi pct̄i rn̄dere. ⁊ ita ſic̄ ſingularit̉ cōmittit peccatū: ſil̓r penitēs tenet̉ ſingl̓arit̓ cōteri deillo. Dicendū ꝙ penitēs ſꝑ tenet̉ ad ſingularē ꝯtritiōꝫ deomnibꝰ mortalibꝰ: ſꝫ nō tenet̉ ad ſemꝑ. ſicut .n. p̄ceptū affirmatiuū obligat ſꝑ ſed nō ad ſꝑ: ſic hec tentio ſꝑ ligat hꝫnō ad ſꝑ. ⁊ ſicut preceptū de honore exhibendo parētibꝰlꝫ ſemꝑ obliget: tn̄ ſi nunꝙͣ exhibeat̉. vt qn̄ nūqͣ ſe offert
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten