actū debitū. ꝓpt̓ hͦ .n. omittit qꝛ n̄ facit illd̓ qd̓ debet. ſil̓rꝯmiſſio reſpicit actū debitū ſiue deformatū. vn̄ ſic̄ culpaex ꝑte iſtan eſt ex omiſſione actꝰ ſimpl̓r ſꝫ actus debiti. ⁊ex ꝑte illa ex ꝑpetratōe actꝰ deformati: ſic ꝯtritio debꝫ eēex vtraqꝫ ꝑte de actuali: nō de actu ſimpl̓r.Membrū quartūOnſequent̉ querit̉. an requirit̉ cōtritio deoriginali. Ꝙ ſic: videt̉ ꝑ hͦ. ꝙ pct̄o originali fit hō auerſus actual̓r a deo. ſꝫ ꝓ oī talidꝫ hō ꝯteri. gͦ ⁊cͣ. ¶ Itē Ro. j. in fine habetur ex glo. ⁊ ex tex. ꝙ ꝯſentiētes ⁊ agentes pari pena puniendi ſunt. ꝑ ꝯſenſuꝫ aūt in Adam oēs ſumꝰ pct̄ores .ſ.ꝙͣtū ad pct̄m origīale. gͦ puniēdi ſumꝰ illa pena qͣ ip̄e fuitpunitꝰ. ſꝫ ꝯſtat ꝙ punitꝰ fuit dolore ꝯtritōis. gͦ ⁊ nos ſil̓r⁊cͣ. ¶ Itē ſi cōmūicatōe cū adā ꝙͣtū ad ꝯſenſuꝫ vel ꝯplacētiā facti ſumꝰ pct̄ores: coīcatiōe diſſenſus vel diſplicentiedebemꝰ iuſtificari. actus aūt ꝯtritōis ē diſſentire vel diſplicere. gͦ ⁊cͣ. ¶ Iteꝫ etſi gr̄a dat̉ nobis ſine nobis: nō tn̄dat̉ nec auferat̉ ſine nr̄o ꝯſenſu. Sil̓r videtur ꝙ etſi ſinenobis ꝯtrahatur originale: nō tn̄ ſine nr̄o aſſenſu aufertur. ⁊ ita nō ſine dolore. ¶ Itē carētia viſiōis debet̉ tā originali ꝙͣ actuali. gͦ ſi ad tollēdū reatū carētie debite actuali nccͣius ē dolor ꝯtritiōis: ſil̓r ad tollendū reatū carētiedebite neceſſariꝰ ē ⁊cͣ. ¶ Cōtra. multi ſunt iuſti ꝗ nunꝙͣde originali cogitauerūt. tales gͦ iuſtificati ſunt ſine ꝯtritione. ¶ Itē cū ꝑuuli nullo mō poſſint volūtarie dole̓: nullo mō poſſent ab originali iuſtificari. niſi dicat̉ ꝙ ſufficitdolor parentū. hͦ nūꝙͣ habet̉ in ſcriptura ꝙ dolere tenent̉ꝑ ꝑuulis. īmo ſufficit ſola fides. ¶ Iteꝫ ſatiſfactio ⁊ cōfeſſio q̄ ſunt ꝑtes pnīe poſteriores ſunt ꝙͣ ꝯtritio. ſed iſteduę ꝑtes nō requirūt̉ ꝓ originali. gͦ nec ꝯtritio. ¶ Itē cūnulla fuerit ꝯtrahētiū volūtaria delectatio: nec dolor aliquis requirit̉ ad purgatōꝫ. ¶ Rn̄ſio. dd̓m ad hͦ. ꝙ cōtritio cū ſit ꝑs pnīe ſacr̄alis q̄ ꝓprie peccatū actuale reſpicitqꝛ ē ſecūda tabula poſt naufragiū: ꝓprie ⁊ ꝑ ſe ⁊ de nccītate ꝯformatōis cū ſuo toto .ſ. pnīa: actuale pct̄m ī qͦ fuitactualis delectatio reſpicit. ꝯueīt tn̄ ꝙ diſpliceat auertenti ⁊ ꝯſideranti damnū qd̓ ex ipſo infert̉ aīe. ⁊ maxīe ꝓpterdamnū ſeꝑatōis vt alibi tactū eſt. nec intelligo ꝙ reꝗrit̉diſplicētia q̄ eſt actꝰ ꝯtritōis: ſꝫ diſplicētia leuis pnīe al̓spigentie ſiue nolleitatis. vn̄ nō requirit̉ dolor ꝯtritionisqui vehemēs debet eē: ſꝫ ſufficit leuis diſplicētia dūmodonō ꝯtemnat. ¶ Ad illud gͦ qd̓ obijcit̉. ꝙ origīali fit homoactualit̓ auerſus a deo ⁊cͣ. Dicendū ꝙ hͦ vocabulū auerſus pōt eē nomen vel ꝑticipiū. Si ſumat̉ noīal̓r ſcꝫ ꝓ eoqd̓ eſt auerſuꝫ eē: ⁊ hoc qd̓ ē actual̓r: ꝓ eo ꝙ pn̄tial̓r: veꝝeſt ꝙ peccato originali auerſus ē homo actu a deo. .i. eſt ineē auerſo: qꝛ nō ē ꝯuerſus. ⁊ hͦ eē magis dicit ſtatū ꝙͣ actūSi aūt teneat̉ ꝑticipial̓r ⁊ hͦ qd̓ dico actual̓r in ꝓpria ſignificatōe: nō eſt verū. qꝛ nullus eſt auerſus a deo orliter ꝑ ꝓpriū actū. Cū gͦ obijcit̉ ꝙ ꝓ omni eo ꝙ auerſa deo ⁊cͣ. Dicendū ꝙ hͦ eſt verū inqͣtū auerſus tenet̉ ꝑticipial̓r .i. ꝑ actū ꝓpriū: ſꝫ nullꝰ original̓r auertit ſe a deo.¶ Ad illud qd̓ obijcit̉. ꝙ ꝯſentientes ⁊ agētes ⁊cͣ. Dicendū ꝙ hͦ intelligit̉ de ꝯſentientibꝰ ꝓpria volūtate actualit̓mouente ad ꝯſenſuꝫ. hmōi aūt ꝯſenſus nō cadit in originali. ꝓprie .n. de bet dici ꝯſenſus reſpectu alicuiꝰ qd̓ vitāri pōt vel nō vitari. nō aūt ſic eſt de originali qd̓ nccītateꝯtrahit̉. Omēs .n. natura ſumꝰ filij ire Ephe. ij. ¶ Ad illud qd̓ addit̉. ꝙ ꝑ ꝯſenſuꝫ in adam facti ſumꝰ pct̄ores ⁊cͣ.Dicendū ꝙ ille ꝯſenſus nō eſt li. ar. ſꝫ potius inclinatōisnaturalis: qꝛ oēs eramꝰ in adaꝫ. illo peccante quodāmōimproprie dicimur ꝯſentire ī peccatū illo ꝯſentiēte: quianatura nr̄a in ipſo ſuo li. ar. obediebat. Et ex hͦ pꝫ rn̄ſioad illud qd̓ ſequit̉. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉. ꝙ virtus n̄ datur ſine ꝯſenſu ⁊cͣ. Dicendū ꝙ hoc intelligit̉ de adultis.ꝑuulis .n. in baptiſmo dat̉ ſine eoꝝ ꝯſenſu. Pret̉. nō ē ſimile de collatōe virtutis ⁊ traductōe originalis. qꝛ a vicio ī carne parentū contrahit̉ originale ꝑ ꝓpagatōꝫ libidinoſaꝫ qd̓ eſt qͣi materia originalis. ſicut dicit magr̄ inſent̉. virtus aūt ꝯfert̉ cooꝑanti li. ar. ꝑ ꝯſenſuꝫ. qꝛ ꝗ creatnos ſine nobis: nō recreat nos ſine nobis. ideo ſic̄ originale ſine ꝯſenſu contrahit̉ ꝓprio: ſic ⁊ tolli pōt. nō ſic ē devirtute. ¶ Itē ad illud qd̓ obijcit̉ ꝑ ſimile de carētia viſionis dei ꝑ ꝯtritioneꝫ. rōne .n. qua culpe actuali mortali debet̉ carentia hec: ablata culpa ꝑ ꝯtritōꝫ fit abſolutō a reatu ip̄ius carentie. vnde culpa ꝓprie remittit̉ ꝑ ꝯtritōeꝫ⁊ reatꝰ ex ꝯn̄ti. Culpe aūt actuali ꝓprie debet̉ dolor actualis rōne delectatōis actualis p̄cedentis. nō ſic ē de originali. Supra vbi tactū ē ſi pnīa requirit̉ de originali: tactum eſt aliꝗd de hac materia.Nlembrum quintuꝫOnſequēter querit̉. vtꝝ requirit̉ ꝯtritio depeccato veniali. Ꝙ ſic: videt̉. qꝛ vt habet̉ īqͣrto ſen. di. xvj. de venialibꝰ quātulacūqꝫpnīa hn̄da ē. ¶ Itē ab auḡ. in li. de decē cordis habet̉. ꝙ corde dicendū ē: dimitte nobis debita nr̄a.hͦ aūt dr̄ ꝓ venialibꝰ. Dicere aliꝗd ex corde ē dice̓ cū pondere ⁊ affectu. ſic aūt dice̓ nō eſt ſine dolore. ¶ Itē augꝰ. īenche. Ueīale ē mīor amor dei .ſ. ꝙͣ eē dꝫ. ſꝫ ſi ē minꝰ amordei ꝙͣ eſſe debet. gͦ pct̄o veniali ſubtrahit̉ aliꝗd de amoredei debito. gͦ pct̄o veniali vel fit aliqͣ auerſio a deo vel elōgatio. ſꝫ ꝓ om̄i tali dolēdū ē. ¶ Itē nulla creatura mouēsꝑ electōꝫ pōt mouere motu infinito. gͦ omīs amor libidinoſus mortalis finitꝰ ē. gͦ n̄ excedit in infinitū amorē pct̄ivenialis. gͦ nec remediū mortalis excedit ī infinitū remediū venial̓. gͦ dolor aliquātꝰ reqͥrit̉ ꝓ remedio venialis.¶ Itē ab augͥ. habet̉. ꝙ ꝓ vita hoīs ſaluāda n̄ ē dicendūmendaciū. ⁊ loꝗt̉ de mēdacio veniali. ḡ plꝰ ē dolenduꝫ devno mendacio ⁊ ſil̓r de alio veīali ꝯmiſſo: ꝙͣ de morte hominis. ⁊ ita n̄ modicū ē dolendū. ¶ Contra. Beda. Queex ignorātia ⁊ fragilitate cōmittimꝰ ſine ꝯfeſſiōe dimittūtur. ſꝫ de quibꝰ tenemur ꝯteri: tenemur ꝯfiteri. gͦ ꝓ venialibꝰ nō tenemur ꝯteri ſic̄ nec ꝯfiteri. ¶ Itē nullꝰ teneturꝯteri niſi ẜm ꝙ gr̄a informat. ſꝫ gr̄a informat ad expellendū ſibi ꝯtrariū. veniale aūt gr̄e nō eſt ꝯtrariū: qꝛ ſimul ineodeꝫ pn̄t eſſe. gͦ veniale nō eſt dolendū. ¶ Rn̄ſio. ꝙ oīmpct̄oꝝ venialiū quātūcūqꝫ ſint leuia requirit̉ cōtritio inſpēali vel in generali. qꝛ exquo voluntati actuali cōmiſſaſunt: ncc̄io ad eorū remiſſionē requirit̉ dolor actualis. hͦsͣ. plenius tactū eſt. Diſtinguūt aūt quidā ꝙ venialiū q̄dam ſunt minora: quedā maiora. Minora ſunt ſicut primi motus: qui magis dicendi ſunt paſſiones ꝙͣ actōnes.peccata tn̄ ſunt. ⁊ qꝛ ꝑs aīe in qͣ vigent ſubiacet regimī rationis: nō immerito imputāt̉. tn̄ vt dicūt de hmōi nō reꝙrit̉ dolor ſiue ꝯtritio. Maiora autē venialia ſunt q̄ motuvolūtatis ⁊ amore inordinato ſub deo tn̄ ꝯmittūt̉. Et dehis diſtinguūt. qꝛ aūt iſta veniūt in actualē ꝯſideratōꝫ ⁊auertentia: aut nō. Si ſic: requirit̉ ꝯtritio ſpēalis ad eorū remiſſionē. vt eniꝫ habet̉ ab aug. nulluꝫ eſt ita paruūveniale qd̓ n̄ fiat mortale cū placet. nō qꝛ veniale fiat mortale: ſꝫ qꝛ adherentia talis dūmodo n̄ diſplicet fit libidinoſa ⁊ mortalis. Si v̓o nō cadat ſub ꝯſideratōne ſpēali:ſufficit generalis ꝯtritio ad eius remiſſionē qͣ ncc̄e eſt penitentē de omni eo qd̓ elongat a deo dolere. ¶ Hec aūt lꝫnō abſqꝫ rōne dicunt̉: videt̉ tn̄ aliquantulū alit̓ dicēdū.ſcꝫ ꝙ de omni peccato veniali ſiue ſit ex primis motibusſiue ex volūtate rōnalis. quocūqꝫ mō fiat dūmodo pct̄mſit ⁊ actuale: ncc̄ia eſt ꝯtritio. ¶ Ad illud gͦ qd̓ pͥmo obijcit̉ ꝯtra hͦ ꝑ aucͣteꝫ Bede. Dicendū ꝙ verbū bede intelligit̉ de ꝯfeſſione ſpēali. ſicut .n. ſufficit ꝯtritō generalistū ad ea que nō auertit hūana memoria: ſic ſufficit cōfſio generalis. vnde ꝙͣtū ad talia ſufficit ꝯtritio ⁊ cōfeſſiogeneralis. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ de gratia informāte ⁊cͣ.Dicendū ꝙ gratia informis non ſolum inducit de illis q̄ſecum non contingūt .i. de mortalibus peccatis: ſed etiaꝫde illis que aliquo modo elongant a fine. Pret̉. etſi gratia non opponitur veniali in ſe: opponitur tamē illi inꝙͣtū diſponit ad mortale. hͦ planius tactū eſt sͣ. Concedende ſunt gͦ rationes quibꝰ ꝑſuadet̉. ꝙ de omni peccato ve
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten