Queſtioitiam ſtatī⁊ propter hoccuisftiti. agͣinte.ritioneꝫ. Pre. qꝛ ſatiſfactio ēuit̉ ſi ſatiſfactio ſit ibi ꝙ ꝓſterius ad cōtritōꝫpter hoc ibideꝫ ſit citō: ſꝫ ſequit̉ ꝙ affuerit aliqn̄. ⁊ hͦverū eſt. ¶ Ad illud.atorio habēt cognitōꝫ ⁊cͣ. Dicendūcͣ verū eſt. vnde dolēt ⁊ diſplicētque ꝑpetrauerūt in offenſaꝫ dei. ſꝫ dolor ille non eſtamentalis neqꝫ ſatiſfactorius ꝑ cauſam predictam.¶ Ad illud qd̓ obijcit̉. ꝙ habent ſpem ⁊ timorē. Dicēdūꝙ ſpes ⁊ timor nō ſunt cauſe eliciendi ꝯtritionē ſacramētaleꝫ neqꝫ ſatiſfactoriā niſi in ſtatu vie. Pret̉. nō ē ibi timor pene eterne neqꝫ ſeruilis neqꝫ initialis ſicut in illa:ſͦ tm̄ reuerentie. qꝛ maxime ibi cognoſcūt ꝓpriā ꝑuitatē.ſil̓r ibi nō eſt ſpes vie ẜm ꝙ ſpes eſt virtus. Spes .n. eſtcerta expectatio future beatitudīs ⁊cͣ. hec certitudo ẜmꝙ eſt exiſtens in via eſt cū timore: quia eſt cū ꝯditōe ſcilꝫſi ꝑſeuerauerit. vnde illa certitudo hꝫ innexā certitudine quandā. Spes aūt exn̄tiū in purgatorio eſt certitudoſine timore. vnde certitudo illa ē media inter illā que eſtin via: ⁊ illā que eſt in patria que eſt certitudo tētionis.vnde ꝙͣtū ad hͦ ſunt ſupra ſtatu vie. vn̄ nō plus timent deꝑſeuerantia finali: immo ſine omni ꝯditōne certi ſunt ꝙhabituri ſunt vitā eternā. ſunt aūt infra ſtatuꝫ patrie ꝙͣtum ad glorie dilatiōꝫ. ⁊ ſic nō hn̄t ſpem ibi ⁊ timorē ẜmꝙ ſunt principiū ꝯtritōnis in via. ¶ Ad illud qd̓ obijcity glo. Math̓. xij. ſcꝫ ꝙ manifeſtuꝫ eſt quedā pct̄a dimittiin futuro. Pōt dici ꝙ cū in pluribꝰ locis inueniāt̉ peccata aliqua dimittenda eē in futuro: hoc arbitrāt̉ ꝗdā debe̓intelligi ꝙͣtū adenā. ⁊ ꝙͣtū ad illos nulla eſt rō p̄tacta.Ꝙtum aūt ad illos qui dicūt debere intelligi ꝙͣtū ad culſequit̉ ex hͦ ꝙ aīe ꝯterant̉ in purgatorio.ꝗa illi ponūtilli ꝗ decedūt cū veniali meruerūt ꝑ caritatē in qͣ did̓ in purgatorio remittit̉ ꝑ penā quāitas in qua decedūt cū pena quā in puriēt: eſt cā deletōis culpe. nō aūt ꝯtritio. vnd̓edā pct̄a in purgatorio: nō ꝓpter hͦ oꝑtetQueſtio. lxix. de contriEquitur de cōtritine ꝙͣtū ad obiectū. de quo querūt̉ hec.Primo. vtꝝ ꝯtritio debeat eē de peccatocōmiſſo. Scd̓o. vtꝝ debeat eē d̓ peccatis⁊ penis peccatoꝝ. Tercō. vtꝝ debeat eēyrmitate ⁊ de actu. Quarto. vtꝝ de originali ſicutde actuali. Quinto. vtꝝ requirit̉ ꝯtritio de veniali ſic̄ deactuali mortali. Sexto. vtꝝ de peccato qd̓ ꝯmittit̉ ex triſticia. Septimo. vtꝝ de peccato qd̓ ꝯmittit̉ ꝑ ignorātiā.Octauo. vtꝝ de peccato oblito. Nono. vtꝝ de pct̄o futu. ſi ꝯtritio poſſit eē de vno ſolo.¶ Nembrū primūUerit̉ gͦ pͥmo. vtꝝ debeat penitēs dolē ſiueconteri de peccato ꝯmiſſo. Ꝙ ſic: videt̉ ꝑ hͦꝓ penitēs tenet̉ ad oꝑa fidei. ꝯteri autē decto eſt opꝰ fidei. vn̄ Bern̄. pͥmū opꝰ fideidilectōꝫ oꝑantis cordis ꝯtritio ē. ¶ Itē Auḡ. de pnīa.Nunꝙͣ dn̄s aliquē ſanauit queꝫ oīno n̄ liberauit. Totūenī hoīeꝫ ſanauit in ſabbato: qꝛ ⁊ corpꝰ ab infirmitateaīam ab omni ꝯtagione. indicans penitētē oporte̓ ſimuldolere de omni crimīe. Ecce plane habet̉ ꝙ oꝑtꝫ penitētēdolere de pct̄is. hͦ etiā ſatis pꝫ ex sͣ. dictis. ¶ Cōtra. verūde p̄terito eſt nccͣiuꝫ ⁊ eiꝰ oppoſitū impoſſibile. ꝯtritō aūteſt a li. ar. inqͣtū ē electiuū: alit̓ .n. n̄ eēt meritoria. electioaūt nō ē ncc̄ioꝝ neqꝫ impoſſibiliū. gͦ cū iſtū peccaſſe: demōſtrato aliqͦ ꝗ peccauit in aliqͦ tꝑe ſit nccͣiuꝫ ⁊ eiꝰ oppoſitu impoſſibile: neqꝫ hꝰ neqꝫ eius oppoſiti debet eē ꝯtritio ſiue diſplicētia: cū iſti actus ſint liberi ar. inꝙͣtū ē elet eſſe alicuiꝰ cuiꝰ oppoſitū pōt accide̓..lxix.¶ Iteꝫ oīs volūtas ē indiſcreta īmo fatua que appetit impoſſibile ⁊ refugit nccͣiuꝫ. ſꝫ iſtū peccaſſe eſt nccͣiuꝫ: n̄ peccaſſe eſt impoſſibile. Si gͦ voluntas penitētis appetit ſe n̄peccaſſe ⁊ refugit ſe peccaſſe: appetit impoſſibile ⁊ refugit nccͣiuꝫ. gͦ in hͦ ē indiſcreta ⁊ fatua. ¶ Itē nulla diſplicentia mali eſt meritoria alicui niſi ſit ẜm ꝯformitatē vlūtatis diuine. malū .n. cuiꝰ diſplicētia ē meritoria diſplicet deo. ſꝫ malū fuiſſe cōmiſſuꝫ ab iſto nō diſplicet deo. gͦnec ille qui cōmiſit illud debet diſplicere. ¶ Itē exn̄tes īcaritate recti dicūt̉. Ecc̄i. j. Recti diligūt te. ſꝫ recti ſunqui dirigūt cor ſuū ẜm voluntatē dei que eſt reſpectu voluntatis nr̄e. ſicut habet̉ ī glo. ſuper illud. Rectos dececollaudatio. ſꝫ dirigi ẜm regulā eſt ꝯformari ip̄i regule. qͦcū penitentes ſint recti: debēt voluntatē ſuā ꝯformae̓ voluntati diuine: ⁊ ita nō velle niſi qd̓ ipſe vult. ſꝫ ip̄e n̄ vultpenitentē nō peccaſſe: quia ſi nollet hoc n̄ accidiſſꝫ. ergonec ipſe penitēs debet velle ſeipſuꝫ nō peccaſſe nec dolerede peccato ſuo. ¶ Iteꝫ vera amicitia eſt ideꝫ velle ⁊ ideꝫnolle in honeſtis ẜm Tulliū. gͦ nulliꝰ ꝗ eſt amicꝰ dei dꝫeē voluntas niſi illoꝝ quoꝝ eſt voluntas dei. ſꝫ eiꝰ qd̓ eſtipſum nō peccaſſe nō eſt voluntas dei. gͦ nec eiuſdeꝫ debꝫeē voluntas penitentis. gͦ penitēs nō debet velle ſe n̄ peccaſſe. ¶ Iteꝫ iſtum peccaſſe eſt verū. ſꝫ omne verū a pͥmaveritate eſt verū: vt ab Auḡ. habet̉. jͣ. q. lxxxiij. ¶ Itē ſuꝑillud. j. Coꝝ. xij. Nemo pōt dicere dn̄s ih̓s. Glo. Omneverū a quocūqꝫ dicat̉ a ſpūſancto ē. omne aūt qd̓ eſt a pͥma veritate ⁊ a ſpūſancto dꝫ cuilibꝫ ꝯplacere. gͦ penitētidebet placere ſe peccaſſe. ¶ Iteꝫ ideꝫ eſt verū ⁊ bonū peeēntiam. gͦ iſtum peccaſſe cū ſit verū: ip̄m eſt bonū. ſꝫ om̄ebonū eſt ꝓuiſum a deo. Sꝫ dicit augꝰ. Impiꝰ ē cui n̄ placet diuina ꝓuidentia. gͦ ſi iſti nō placuerit ſeip̄m peccaſſeimpius eſt. ¶ Rn̄ſio. vt ex dictis patet: dolendū ē de peccatis cōmiſſis. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ pͥmo ꝯtra hͦ. dd̓m ꝙin electione gratuita requirit̉ diſcretio que ſit int̓ eligendū ⁊ fugiendū ⁊ aſſecutio vel fuga ſequēs: ad hec ſequit̉complacētia vel diſplicētia. Si .n. dictaret rō hoc eſſe bonū ꝙ ꝓcederet vis motiua ad illud aſſequendū ⁊ tamendiſpliceret: hec electio n̄ eēt meritoria. lꝫ gͦ ꝙͣtū ad duo pͥma nō eſt electio nccͣioꝝ vel impoſſibiliū: de illo .n. qd̓ nōceſſario eueniet vel qd̓ impoſſibile eſt venire: nō requirit̉diſcretio vtꝝ adipiſcendū ſit vel nō: neqꝫ executō operisvt habeat̉ vel nō. tn̄ ꝙͣtum eſt ad tercium qd̓ eſt complacētia vel diſplicētia. vnd̓ lꝫ iſtū peccaſſe ſit nccͣiuꝫ: nihilominus tn̄ cadit ſub libe. ar. electio ꝙͣtū ad actū diſplicentie. Pret̉. non dicit̉ volūtas ſiue li. ar. electiuū: ꝗa ī oībꝰactibꝰ ſuis iudiciū diſcretōis precedit aſſecutōꝫ vel fugā⁊ hꝫ complacentiā vel diſplicentiā: ſꝫ dicit̉ electiuū. quiaſua inclinatio nō eſt nccͣio determīata ad vnā ꝑtem: ſꝫ libere pōt velle hoc ⁊ ſuū oppoſitū nccͣiuꝫ ⁊ poſſibile. ¶ Adillud qd̓ obijcit̉. ꝙ voluntas eſt indiſcreta ⁊cͣ. Dicenduꝫꝙ qn̄qꝫ ſic: qn̄qꝫ nō. nō eniꝫ omne nccͣiuꝫ ē optabile: neqꝫomne impoſſibile fugibile. nccͣiuꝫ .n. ⁊ poſſibile de ſui ratōne nō important nccͣio appetendū ⁊ fugiendū: immo ꝙtalia ſunt accidit eis. lꝫ .n. nccͣiuꝫ ſit patreꝫ meū mori hodie ⁊ euadere mortē impoſſibile: nō ꝓpter hͦ debeo appetēmorteꝫ eius ⁊ ꝯualeſcentiā refugere. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉. ꝙ nulla diſplicentia mali eſt meritoria: niſi ſit ẜm cōformitateꝫ volūtatis diuine ⁊cͣ. Dicēdū ꝙ volūtatis nr̄ead diuinā pōt eē ꝯformitas vel ꝙͣtū ad exterius volitum:vel ꝙͣtum ad interioreꝫ motū. Prima ꝯformitas nō reꝙritur ad meritū. meritorie .n. pōt homo velle oppoſitū eiꝰqd̓ vult deus. ſicut dicit Aug. de bono filio ꝗ deſiderat ꝙpiu viuat pater eius: cuiꝰ contrariū vult deus. Secūdoaūt conformitas requirit̉ que eſt in volendo illud qd̓ deꝰvult velle illum. vnde lꝫ deus nō velit iſtū nō peccaſſe: tn̄vult illū velle nō peccaſſe ſe. Rō aūt poſita ꝓcedit ẜm cōformitatē in volito. penitēs .n. nollet peccaſſe. qd̓ deꝰ etiānō vult: ſed vult. vnde hec eſt falſa. maluꝫ cuius diſplicētia eſt meritoria diſplicet deo. ¶ Ex his patet rn̄ſio ad illud quod ſequit̉ cum dicit̉. ꝙ recti dirigūt cor ſuūluntateꝫ dei. hoc poteſt eſſe duplicit̓. vel volendo qd̓ ipſe
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten