Druckschrift 
4 (1482) In hac quarta pte summe Alexandri
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Que ſtiotua ſint tibi remiſſa. ſemꝑ laboeas ita neac ſi eſſent tibi indulta. ẜm illd̓g. Bonaꝝloſcē vbi culpa ē. Et vult v̓būn eſt ibi cuzuis penitētiā ⁊cͣ. Qd̓ aūt dicityſid̓. ſubſequētiſine intermiſſiōe flere neceſſe ē. expoſitū ē ſupͣ in conſiiili. Ad illud qd̓ obijcit̉ mēs nunqͣꝫ debet ſine anchora ⁊cͣ. verū ē oīno: ſcꝫ vt neqꝫ actu neqꝫ habitu illa teneat̉ vt ꝓcellas tēptationū inundātiū rapiat̉ deuiapiclitet̉. Pret̓. hec valet. Aīma debꝫ ſine anpora .i. metu: ergo debet ſine metu remiſſioīs pct̄i metus de lapſu futuro ſit neceſſariꝰ. Ad illd̓ qd̓ obijcit̉ ſicut innocētia ſemꝑ refugit pct̄m ⁊cͣ. dd̓m ſemꝑrefugit actu vel habitu ſimiliter penitētia refugit pct̄m⁊cͣ. Dicēdū ſemꝑ refugit actu vel habitu. ſil̓r penitētiarefugit pct̄m factū actu vel habitu. Ex hoc at̄ ſequit̉ ſemꝑ actuali afficit̉ dolore. Ex his ptꝫ rn̄ſio ad vlti ex iſta ꝑte. qꝛ querit̉. vtrū ſemꝑ dolēdū ſit. Dicen ſemꝑ eo modo quo dictū ē ſuꝑ ſcꝫ in recordatōneſe dei. vel ſemꝑ actu vel habitu autē rōnes alia ꝑte poſite vident̉ ꝯcludere ꝯtritio ceſſanda ē et eſt ſemꝑ dolēdū. Rn̄dendū ē ad illas. Ad primūqd̓ obijcit̉ debet ex ſꝑe gaudere. dd̓m veruꝫ ē. nec exhoc ſeꝗt̉ qn ſit ſemꝑ dolēdū eo tactū ē. Ad illd̓ qd̓obijcit̉ ꝑfecta caritas ⁊cͣ. dicēdū caritas ꝑfecta foris mittit timorē ſcꝫ ſeruilē. hꝫ penā .i. timore pene gehēnalis mittit foras. ſcꝫ inqͣꝫtum ad imperiū. timor em̄pene gehēnalis imperat habēti ꝑfectaꝫ caritatē. notem̄ facit facit imperio talis tīoris: ſꝫ potiꝰ amoris. extudine pt̄ inferri ꝑfecta caritas foris mittitdolorē .ſ. ꝯtritōis: licꝫ ſit penalis et afflictiua. qꝛ dolortritōis ſtat cum caritate ꝑfecta: timor ſeruilis nequa Ad illud qd̓ obijcit̉. poſt ſufficientē ſatiſfactōꝫ nullūſentit nociuū ⁊cͣ. dicendū. ē verū. penitēs em̄ vehemētius affligit̉ ex recordatōe pct̄i p̄teriti ꝙͣ exiſtēs ī peccato ex exiſtētia pn̄tis. duē ſenſus. quidā ſpūalisTiſt. fcal̓it pn̄tiam rei que.ſꝫ ſufficit ſit in mēoit et cognoſcit illd̓Om̄is viderit tediſtātia rei ī ſe ab videt̉: ſic peccaicū diſtat. Cum em̄ pecīa. vn̄ ſentit ſpūaliteror volūtarie aſſūptus. vtci. et iſte dolor cauſatur abniſi accidēs. ſed cauſat̉ a volūtate mortēte. et qꝛ refugit qd̓ accidit: neceſſe eſt dolereſicut ſi ego vellē vehemēter infirmari te. ſi tu infirmareris. dolorē: qꝛ ego nollē me peccaſſe et ideo me peccaſſe doleo. Un̄ de dolre cauſato a volūtate. oportet illd̓let ſit pn̄s affectu nec effectu nec reputatōne: ſꝫu certo. Ad illd̓ qd̓ obijcit̉ ſimile de cōfeſſion ⁊cͣ. dicendū dolor cōtritōis pt̄ dici ꝓut ē quedā ꝑspenitētie ecōtrario diuiſa ꝯtra cōfeſſionē et ſatiſfactōemet hoc ſumpta ē purgatiua culpe mediāte gr̄a ꝓprieeſt purgatiua. et ſic ſumpta cōtritōe ſufficit ſemel cōteride pct̄is volūtate ꝯfitēdi et ſatiſfaciēdi. de illis tꝑe etloco ſe offerētibꝰ. Alio dici pt̄ dolor ꝯtritōis motꝰ interior volūtariꝰ cui ſe ſubijcit aīma penitēs. ſic̄ qn̄ꝫ paſſiōībꝰ corꝑalibꝰ. et dolor iſte ē pena ſatiſfactoria īpetratiua augmēti gratie glorie. et ad hūc doloreꝫ tenet̉ ſemꝑdum viuit. licꝫ ad ſemꝑ: ſꝫ loco et tꝑe ꝯgruētibꝰ. Primo dictus dolor ē ſacramētalis ꝓprie et ſe. qꝛ ille ēeffectiuꝰ remiſſioīs culpe: ad quē ſolumō ſemel tenet̉ penites. ad aliū ē ſacramētalis ſe ꝓprie ſꝫ ē illicitꝰex aliqͦ habitu v̓tutis: tenet̉ ſemꝑ ſꝫ ad ſemꝑ. Ex hispꝫ rn̄ſio ad obiectū ad ꝯtritōꝫ ſacramētalē tenet̉ penites ſꝑ. ſic̄ nec ad ꝯfeſſionē ſatiſfactōꝫ. Pret̉. ē ſil̓ede cōtritōe alijs. malū em̄ ſꝑ debꝫ diſplice̓. ſil̓r oportet penitēs illd̓ ſꝑ ꝯfiteat̉ nec ſꝑ ſatiſfaciat pro illo.Ad aliud qd̓ obijcit̉. ꝯtritio ē medicīa ⁊cͣ. dd̓m.lxviij.tritio ſacramētalis ē medicīa curatiua: cōtritio ſequenselicita ex habitu v̓tutis ē medicina ꝯſeruatiua et melioratiua. Medicina ſecūda dꝫ ceſſae̓ ſanitate recuꝑataſͦ prima: admīꝰ qͣꝫtū ad actū curatōis. Ad illd̓ qd̓ obijcitur. ꝯtritio ē pena ⁊cͣ. dd̓m nūqͣꝫ pct̄or ſe tātū pōtpuīre ꝗn maiori pnīa ſit dignꝰ ẜm rigorem iuſticie. et qꝛhomo ſibi rigidꝰ debꝫ alijspius: nūqͣꝫ tātū ſe afflidit. dūmō rōnabilit̓ ſegit cōtritōꝫ culpabiliter exceaffligat. qꝛ etſi ſit delene ſenſibilis: valet tn̄ adſuſceptōꝫ gr̄e ꝑfectōrisCōtritioque attēdit̉ in diſplicētia pct̄i ſꝑ reqͥrit̉ ſaltē īdolor ſenſibilis non ſireꝗͥrit̉ maxīe a ꝑfectaudierūtterna illud qd̓audiuit maigdalena. Remittūt̉ct̄a tua Luc̄.ſic̄ vult Bern̄. ſuꝑ Can̄eſt ſi ſit ꝯtinuſio: de dolore ēpaſſioīs ſine reſpiratdeprimat̉deſperamptōꝫ. Ad illd̓qd̓ querit̉ an ſit dolēdū ꝯmiſſione culpe. dd̓m et proꝯmiſſione culpe et damnatōe pene. Ad hoc qd̓ obijcit̉. om̄ia cooꝑant̉ īſonum ⁊cͣ. dd̓m ſic̄ ſunt faciēdain ala vt bona eueniāt: ſic noc gaudēdū ē de malis qꝛ ꝓuidentia ſūma ex illis bonū elicit. em̄ ex malis bonaueniāt. hoc ē ex illis mala ꝑpetrāt: ſꝫ ex dīna ꝓuidētia. Peccator em̄ quātū in ſe inhonorat. p̄mia bonoꝝ diminuit: et ip̄ꝫ vniuerſū deordīat. Sil̓r dolēdū eſtde pena. ſꝫ diſtinguēdū ē qͣꝫtū ē pena acta et aſſumpta vtinflicta. pena acta ē illa quā ſibi ꝗlibꝫ agit pct̄m. vt eſtincorruptō naturaliū. ſpoliatioratuitoꝝ hmōi penainflicta vel aſſūptē pena a ſacerdote ſibi iniūcta. veꝝē de iſta dꝫ alia. īmo ſemꝑ viuit hꝫ materiā dolēdi. qꝛ diY ſolū dolendū ē qꝛ peccauit: ſꝫqꝛ v̓tute ſe priuauit. et licꝫ culpa ſit pn̄s ī ſe: ſemꝑ tn̄pn̄s ē in effectu ſcꝫ qͣꝫtū ad. ſe gratuitis priuauit. etita meritū ſuū diminuit. vn̄ ſꝑ hꝫ materiā dolēdi et ratione incertitudīs. qꝛ neſcit vtrū pct̄ꝫ ſit ſibi dimiſſūet ſcit bene pct̄m cōmiſit. Ad illud qd̓ dicit Ambro. nihil habet qd̓ erubeſcat ⁊cͣ. dicendū hoc intelligendum eſt qͣꝫtū ad pct̄i. nihil em̄ habꝫ in ſe .i. nullū peccatū habet in ſuo: licet alio vt tactū ē. Ad illudqd̓ dicit anſhel̓. dicendū et ſi venia qn̄ꝫ reduceret leticiā ſecuritatē: adhuc reſtaret materia dolēdi ſcꝫ ſeq̄lepct̄i. vt pena acta: amiſſio tēꝑis: recorrectio offenſe dei. Ad illd̓ qd̓ obijcit̉ de certitudīe dimiſſioīs vt de baptizatis. dd̓m etſi ſint certi de r̄miſſiōe pct̄i qͣꝫtū ad penā culpā. adhuc hn̄t materiā dolēdi ſcꝫ r̄cordatōꝫ offenſedei. dānū ꝓpriū qd̓ īcurrer̄t ex amiſſiōe gͣtuitoꝝ. debilitatōe nat̉aliū. Pret̉. dr̄ oīs pena remittit̉ in baptiſmo. ītelligēdū ē de pena īiūgēda ab eccl̓ia. pene at̄ acteattēdūt̉ ex peioratōe naturaliū ita reſtaurāt̉ quī oībꝰdiebꝰ bn̄ hn̄t materiā dolēdi. ſic̄ adā ſi mille milia ānorum vixiſſet. nūqͣꝫ tātū iuſtificatꝰ fuiſſet. veniſſet ī ſta in fuit ante. Ad illud aug. doleas ⁊cͣ. dd̓m gaudiū illud impedit qn ſꝑ ſit dolēdū. eo dictū ē ſcꝫhabitu vel actu. vel tꝑibꝰ debitis certis.Ꝙtum ad ſecun­ .§. ij.dum. Utrum expedit continue dolere. ſic: videtur. ꝙꝛſi dolere de peccatis cōmiſſis eſt bonum ſe. diutius dolere eſt magis bonum: et ſemper dolere adhuc magis. bonum enim diuturnius eſt melius et magis eligendum. Item dolere de peccatis ſuis beatum reddit penitentem ſcilicet ī via. Math̓. v. Beati qui lugent. glo. Luctus peccato vel deſiderio celeſti conſolatōem meretur. ꝓpter hoc ꝓpoſuit ꝓpheta dolere quaſi cōtinue propeccatis dicēs. Lauabo ſingl̓as noctes lectū meuꝫ ⁊cͣGlo. ad lr̄aꝫ. In lecto plorabo pct̄is. Lacrimis meisſtratū meū rigabo. gl. ibid̓ dīc alijs v̓bis. vmbre lacrīaꝝcumulū pct̄oꝝ diſſoluā. vt poſt meſſis virtutū ſuccreſcat