QueſtioNembrū primūIrca primū querit̉. an ſint partes penitentie virtutis. Secunduꝫ. an ſint partes penitentie ſacramenti.Articulus primusIrca primū ꝓcedit̉ ad ꝑteꝫ affirmatiuā ſic.Triplex eſt peccatū. ſcꝫ cordis. oris. ⁊ oꝑis. ſꝫſapīe. xj. ꝑ que peccat ꝗs ꝑ hec ⁊ puniet̉. ⁊ hocrequirit iuſticia. igit̉ triplex debet eē punitio pct̄i rn̄dēspeccato ſic cōmiſſo. ſcꝫ cordis oris ⁊ oꝑis. hec aūt punitōfit ꝑ contritōꝫ ꝯfeſſiōꝫ ⁊ oꝑis ſatiſfactiōꝫ. gͦ iuſticia pnīerit hec tria: ⁊ ex his tribꝰ integrat̉. gͦ ⁊cͣ. ¶ Iteꝫ omneccatū fit in iniuriā dei ⁊ eccleſie. virtus aūt iuſticie requirit ꝙ emenda fiat illi cui facta eſt iniuria. igit̉ pnīa q̄eſt ꝑs iuſticie: requirit ꝙ fiat ſatiſfactio deo ⁊ eccīe. ſꝫ ſatiſfaciens alicui ſine recognitōne delicti nō hꝫ colorē iuſticie immo magis videt̉ inducta hmōi emenda violētiaꝙͣ iuſticia. igit̉ ſi debet fieri ſatiſfactio eccīe ẜm normamiuſticie: requirit̉ nccͣio recognitio delicti: hͦ eſt confeſſio.pnīa que eſt ſpēs iuſticie requirit ꝯfeſſionē. ſꝫ ꝯſtat ouirit alia duo. ⁊ ita vt prius. ¶ Iteꝫ his ꝯcurrentibꝰpnīa virtus complet̉ in ſuo eē: ⁊ his deficientibꝰ deficit.ſꝫ illa ad quoꝝ ꝯcurſuꝫ ſortiunt̉ res eſſe completū ⁊ ad qͦrum defectū deficiūt: ſunt eēntialia ad illud. ſꝫ ꝯtritio cōfeſſio ſatiſfactio nō ſunt eēntialia niſi eo modo quo ꝑtesſunt eēntiales toti. gͦ ⁊cͣ. ¶ Contͣ. ſola cōtritione ꝯtingitculpam ⁊ penam deleri. hec aūt contritio eſt pnīe v̓tutisnō pnīe ſacramēti. ſufficit igit̉ pnīe virtuti ſola cōtritio.¶ Item Ambro. Pnīa vera eſt dolor cordis ⁊ amaritudoaīe ꝓ malis que quiſqꝫ cōmiſit. aut hec eſt rō pnīe virtutis: ⁊ tūc habeo ꝓpoſitū. aut pnīe ſacramēti: ⁊ tūc ſimiliter. qꝛ pnīa ſacramentū nō eſt vera neqꝫ efficax ſine illaque eſt virtus. ¶ Item pnīa virtus eſt hitus. ſꝫ ꝯtritio cōfeſſio ſatiſfactio ſunt actus egrediētes a pnīa virtute. ſednullus actus alicuiꝰ virtutis eſt ꝑs illiꝰ. gͦ ⁊cͣ. ¶ Rn̄ſio.contritio ꝯfeſſio ſatiſfactio nō ſunt ꝑtes pnīe virtutis ꝓprie loquēdo. qꝛ ſicut dicit mgr̄. iiij. li. ſen. di. xiiij. Penitētia exterior ſacr̄m eſt: interior virtus mentis. nec cōtritōexterior confeſſio ſatiſfactio ſunt ꝓprij actus eliciti a penitentia virtutedo actus penitendi ſiue dolendi de peccatId illud gͦ qd̓ obijcit̉. ꝙ iuſticia pnīe reꝑ hec ⁊cͣ. Dicendū ꝙ in hoces defectus. Unus eſt ex hoc. ꝙ eo ꝙ pnīaque peccat homo ꝑ hec ⁊ puniat̉: infert ꝙ virē hoc requirit. ⁊ hoc nō eſt verū: quia virtus penodo eſt in hoc quia elicit actus penitēdi ſiue dolendi. ſed iuſticie pnīe .i. iuſticia completiua ⁊ perfectiua requirit ꝙ puniat̉ peccatū ꝑ illud qd̓ debite rn̄det.hoc eſt: vt illud quo cōmittit̉ culpa ſubeat penaꝫ. hec igitur rn̄dentia pene nō eſt ẜm exigentiaꝫ pnīe virtutis: ſedpotius ẜm exigentiaꝫ iuſticie ꝑficientis in oꝑe qd̓ inchoatum eſt ꝑ virtutē pnīe in aīa. Pret. ſi adhuc ſupponeretur ꝙ virtus pnīe requirit ꝙ punitio rn̄deat pct̄o in peccante: ex hoc nō ſequeret̉ ꝙ peccatū eius puniret̉ cōfeſſion ⁊ operis ſatiſfactione: immo eſt peccatū ꝑ ꝯn̄s ī alioqꝛ in omni peccato requirit̉ ꝯtritio confeſſio ⁊ ſatiſfactō.hec .n. general̓r requirūt̉ in omni pct̄o. ſꝫ ſi peccatuꝫ orisſit multiloquiū: debet puniri ſilentio. ſi detractio: reꝑatione fame. ⁊ conſil̓r in alijs pct̄is oris. ¶ Ad aliud qd̓ obijcit̉. ꝙ iuſticia requirit ꝙ fiat ſatiſfactio deo ⁊ eccīe: ⁊ hͦrecognoſcendo peccatū .ſ. recognitōe ꝯfeſſionis ⁊cͣ. Dicēdū vt sͣ. tactū eſt. hoc bn̄ requirit iuſticia: nō tn̄ pnīa virtus. actus .n. pnle virtutis nō eſt in rn̄dentia ẜm debitūiuſticie: ſꝫ in exitu ꝓprio a ſuo habitū: niſi inqͣtū ordinat̉⁊ ꝯſummat̉ a virtute iuſticie. Duplex .n. requirit̉ ordinatio in operibꝰ virtutū: ⁊ a duplici ordinatiua .ſ. a caritate ꝓpter qd̓ dr̄ ordinatio virtutū: ⁊ a iuſticia. Iuſticiā eīeſt virtus general̓r ordinatiua ſic̄ ⁊ caritas. ſꝫ hec reſpiciendo bonū: illa reſpiciēdo debitū. qꝛ enī qd̓ ſumꝰ ⁊ poſ.lxvj.ſumus a deo eſt: qd̓ ſumus ⁊ poſſumꝰ deo debemus .j. ꝑalip. vlti. Tua ſunt omīa: ⁊ que de manu tua accepimusdedimus tibi. Ꝙ igit̉ penitēs peniteat ſiue exeat ī actuꝫpenitēdi: hͦ debet̉ pnīe virtuti. ꝙ exeat eo mō qͦ debꝫ vt ſatiſfaciat deo ⁊ eccīe: hͦ debet̉ iuſticie. ⁊ ē ſil̓e in oꝑibꝰ alijsvirtutū. aliꝗs .n. ꝯtinet vt mereat̉: actus ꝯtinētie elicit̉ avirtute tꝑantie. aliꝗs ꝯtinet vt debito mō ſatiſfaciat deocui iniuriatus eſt ꝑ incōtinentiā: actus ꝯtinēdi imꝑat̉ avirtute iuſticie. ꝯtinere gͦ vt eſt actus ſatiſfactoriꝰ ẜm regulā debiti eſt a iuſticia oꝑante. ſil̓r eſt in ꝓpoſito. ¶ Adillud qd̓ obijcit̉ ꝙ his ꝯcurrentibꝰ pnīa virtus ē ꝯpleta īſuo eē ⁊cͣ. Dicendū ꝙ virtus vno mō cōplet̉ in ſuo eē inꝙͣtum eſt habitual̓r ꝑficiens ſuū ſubiectū. ⁊ hͦ mō ꝯpletōiscompleta eſt virtus pnīe ſine ꝯcurſu predictoꝝ. Alio mōcomplet̉ in ſuo eſſe inqͣtū eſt egrediēs in actus ſuos ꝗbꝰꝑgredit̉ expedite in fineꝫ eliciendo vel imꝑando: ⁊ hͦ mōomplet̉ in eſſe. his ꝯcurrentibꝰ ſiue deficiētibꝰ adhuc ēpnīa virtus in ſuo eē ſubſtātiali. vn̄ pꝫ ꝙ hec nō ſunt eiꝰꝑtes. Dicendū ē igit̉. ꝙ ꝯtritio ꝯfeſſio ſatiſfactio ſūt oꝑapnīe virtutis: nō ꝑtes ꝓprie loquēdo. ⁊ egrediūt̉ ab ipſatanꝙͣ actꝰ ab hītu. different̉ tn̄: qꝛ ꝯtritio ab ipſa eliciēte.ꝯfeſſio ⁊ ſatiſfactio ab ipſa imꝑante.Ayticulus ſecūdusOnſequēt̉ querit̉. vtꝝ cōtritio ꝯfeſſio ſatiſfactio ſunt ꝑtes pnīe ſacr̄i. Ꝙ ſint: pꝫ ſic. q̄ ꝯſtuūt reꝫ in eē integre ⁊ ꝑfecte ſunt ꝑtes illiꝰſꝫ cōtritio ꝯfeſſio ſatiſfactio ꝯſtituūt pnīaꝫ ſacr̄m integretio medie. Ioh̓. os aureū. ꝑfct̄a⁊ ꝑfecte. igit̉ ⁊cͣ.pnīa cogit penitentē.nīa libēt̓ ſufferre. In corde eiꝰ cōtritio: in ore eius ꝯfeſſio: in oꝑe tota hūilitas. hec eſt fructifera pnīa. hecSi igit̉ fructifera pnīa eſt pnīa ꝑfecta ⁊ integra. gͦ ⁊cͣ.Iteꝫ pnīa nō hꝫ ꝑfectā efficaciaꝫniſi iſtis tribꝰcurrentilbꝰ. peccatū .n. ſeꝑat a deo: ab eccleſia: a bt̄itudine. pnīa rōne ꝯtritōis hꝫ efficaciā recōciliandi deo: rōne ꝯfeſſionis recōciliandi eccīe: rōne ſatiſfactōnis merendi ꝙ nō differat̉ bt̄itudo. ſine igit̉ his tribꝰnon habet eſſe ſuū completuꝫ: ſed iſtis concurrentibꝰ hꝫ.igitur ſunt ꝑtes illius. ¶ Contra. ſacramentū ſimplex ē.ſed ſimplicitas non compatit̉ diuiſioneꝫ ꝑ ꝑtes. ¶ Itemqui efficit totum efficit partes. ſimiliter qui miniſtrat totum miniſtrat ⁊ partes. ſꝫ ſacerdos eſt miniſter ſacramēti pnīe ⁊ miniſtrat illud. igitur ſi non miniſtrat illa q̄ dicunt̉ partes ſcꝫ contritioneꝫ confeſſioneꝫ ſatiſfactioneꝫ:non ſunt ꝑtes pnīe. ¶ Item penitens conterit̉. confitet̉.ſatiſfacit. igitur ꝑtes iſte ſunt penitentis vt efficientis. ſꝫpenitens non facit ipſum ſacramētum. igitur he nō ſuntꝑtes penitentie. ¶ Item ex ſumma dei miſericordia ē: qſemper punit citra merituꝫ ſiue condignum. gͦ peccatumcōmiſſum ſola voluntate cordis: ſolo dolore cordis eſt puniendū. Si eniꝫ puniretur corde ore ⁊ opere exteriori: videtur ꝙ ſupra meritū puniret̉. igit̉ tria predicta nō ſuntgeneraliter loquendo partes pnīe. ¶ Item Augꝰ. lib. deſermone in monte. Sunt tres peccati differētie. in corde:in facto: in conſuetudine vel verbo: tāꝙͣ tres mortes. vnaquaſi in domo .ſ. cuꝫ corde conſentit̉ libidini. altera qͣi ꝓlata iam extra portam cū in factum ꝓcedit aſſenſio. tercia cum male conſuetudinis tanꝙͣ mole premit̉ animusvel noxie defenſionis clipeo armat̉ quaſi in ſepulchro iāputreſcens. hec ſunt tria genera mortuoꝝ que dn̄s legit̉ſuſcitaſſe Math̓. ix. Luc̄. vij. Io. xj. huic igit̉ triplici remedio occurrit̉ contritione confeſſione ſatiſfactōne. Exhis pꝫ ꝙ huic morbo ſcꝫ cordis: eſt remediū ſingl̓are ſcꝫꝯtritio. alij morbo ſcꝫ oris cōfeſſio. igit̉ general̓r hec triaſcꝫ ꝯtritio ⁊cͣ. non ſunt ꝑtes pnīe. ſꝫ ẜm ꝙ penitentia ē depeccato cordis contritio ſimilit̓ ⁊ de alijs. ¶ Itē Ioh̓. osaureū. Sicut dn̄m tribus modis offendimꝰ ſcꝫ corde oreoꝑe vel manu: ita tribꝰ modis ſatiſfaciamꝰ .ſ. ꝯtritōe ⁊cͣ.⁊ ita vt sͣ. ¶ Itē fructus ſacramēti nō ē ꝑs ſacr̄i. ſed vt dicit mgr̄ in. iiij. di. xvj. ſatiſfactio precipit̉ a Ioh̓e. vbi dr̄.facite dignos fructus pnīe Math̓. iij. igitur qui ſatiſfa-
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten