Queſtiois pulcer .i. iuſtus. Et alia glo. ibidē. prius ē in eaccleſia confeſſio peccatoꝝ ꝑ quā feditatem depoītdinde decor virtutum ꝑ quē placet. Cōſtat ꝙ feditas dienam. Similiter in hoc caſu habet locumſci iiſſſid̓. quod eſt. ex ea vnuſꝗſqꝫ iuſtus eē incipit: exquo ſuus accuſator extiterit. ¶ Ad hoc igit̉ quodhoc verbum yſimo de glo. que dicit. ꝙ xp̄c ꝑ ſe viuificat intꝰ:tribuit poteſtatem ſoluēdi. Dicendū ꝙ hec ſimul ſtare poſſunt deus ꝑ ſe facit hoc: et homo facit hocqd̓ homo facit hoc eſt a deo. et deus facit quanit. Unde hugo. Ille homībꝰ pt̄ateꝫ dīnā tribuii: qui de homībꝰ deos facit. ſed tn̄ ip̄e ſic̄ ex ſemetip̄o deꝑ ſemetip̄m qn̄ vult ſine hūana cooꝑationeus eſt: ita ꝙnittere poteſt. hi v̓o qui ex ſemetip̄is dij nont: illi etiam dimittere nō poſſunt. Quomō ergo ſolꝰonus eſt. nec tn̄ inde ſequit̉ bonos nō eē etiā eosſeruiūt. et quomodo ſolus deus mirabilia facit:ct tn̄ de iuſto hoīe dicit̉. fecit eī mirabilia in vita ſua. itaetiam ſolus deus peccata dimittit. tunc quoqꝫ quandoſacerdos ab eo et per eum dimittit. ip̄e em̄ hoc in homicit: quod homo ꝑ eum facit. Nec ideo dicendum eſtnem ibi nihil facere quia ꝑ eum deus facit: īmo v̓oideo multomelius et multo verius facere quia ꝑ eū deꝰfacit. ¶ Ad hoc qd̓ obijcitur de glo. ſuper ioh̓. xx. que eſt.Quos dignos remiſſione iudicaueritis ⁊cͣ. dicendum ꝙilla glo. nō exprimit totam poteſtatem habentiū claues:ſed dicit ꝙ cōuenit habentibꝰ hmōi pt̄atem. Non em̄ eſtpoteſtas clauium ſolūmodo in iudicio: ſed eſt etiā ī oꝑeremiſſionis. Hugo em̄ ſufficienter oſtendit ꝙ poteſtascollata ſacerdotibus nō eſt in iudicio remiſſionis. ſed inpoteſtate remiſſionis. quod oſtendit ex verbis dn̄i q̄ ſūtQuorum remiſeritis peccata remittentur eis. Verbaautem hugo. ſunt hec. Accipite inquit ſpiri tū ſanctumquorum remiſeritis peccata: remittent̉ eis. et quorū retinueritis retenta erunt. vbi dixit ſi oſtēderitis fuit nuſꝙͣ hoc dixit ſed dixit ſi feceritis erit. audiant ergo ⁊ ītelgant. Quoꝝ remiſeritis pct̄a remittentur eis. quibꝰhoc dicebatur: prius dictū fuerat. Accipite ſpm̄ſanctuꝫne vel quod dabatur crederet̉ contemptibile: vel qd̓ acꝑentur: exiſtimetur ex hūana virtute ꝓcederirum eſt. ſi homīes peccata dimittere pn̄t.quia vt hoc poſſint: nō ex ſua ſed ex diuina virtute accipiunt. et hoc homībꝰ deum dare nihil aliud eſt: ꝙͣ deumhoc per homīes facere. Et alibi dicit petro principi apoſtoloꝝ. Tibi dabo claues regni celoꝝ. quodcūqꝫ ligauris ſuꝑterrā ligatum erit et in celis. Non dixit. Quodcunqꝫ ſolueris. hoc eſt vt illi aiūt ſolutū oſtēderitis fuitſolutum: ſed erit ſolutuꝫ. ¶ Ad hoc quod obijcitur ꝙ an̄confeſſionem nō eſt miniſteriale officium: et ante confeſſionem eſt remiſſio culpe ꝑ contritōem ⁊cͣ. dicendum ꝙqn̄qꝫ eſt aliter. Quādo em̄ ſic eſt: non remittit̉ ꝙͣtum adculpam mīſterio hūano. qn̄ autem remittit̉ culpa humnō mīſterio habet queſtionem. Secure tn̄ vt eſtimo dicipoteſt. remiſſionem peccati eſſe a deo effectiue: ab ip̄o ſacramēto diſpoſitiue. a gratia formaliter. ¶ Ad aliud qd̓obijcitur de expoſitōne aug. ſuper illud. dixi confitebor⁊cͣ. que dicit. magna pietās dei ⁊cͣ. dicendum ꝙ ſic̄ vultbeatus greg. et hugo hoc intelligitur de peccato cogitationis. quod quidē peccatū qꝛ non euenerat vſqꝫ ad opꝰexterius. Un̄ hugo. id qd̓ de psͣ. oppenunt. dixi confitebor aduer. me iniuſti. me. do. ⁊ tu remi. mpie. pec. mei.Sanctus greg. de culpa cogitatōnis m̄ dictum eē aſſerit in hec verba. Sepe miſericors deus eo citiꝰ peccatacordis abluit: ꝙ hec exire ad oꝑa non ꝑmittit. Unde recte ꝑ psͣ. dicit̉. Dixi cōfite. aduer. me ⁊c̄. Et paulopoſt.ꝙ facilis ſit ſuꝑ hoc venia oſtendit. qui dum ſe adhuc ꝑmittit petere. hoc qd̓ ſe petere ꝓmittebat obtinuit. quartinus quia vſqꝫ ad tēpus non venerat culpa. vſqꝫ ad cruciatum nō ꝑueniret penitentia. Hec hugo recitādo v̓bagreg. Si aūt intelligit̉ generalius ſcꝫ de quocūqꝫ peccafo. diſtinguit inter īpietatē et pct̄m: ita ꝙ impietās dicitqhduratōem cordis queatiam cōpunctōisvt poſtea ſoluatur peccatū ꝑ confeſſionem. Unde ſubdit̉ibid ē. quia ſi quis hoc de quolibet delicto velit acciꝑe:ſciat tamē aliud peccatū eſſe: aliud iſpietatem peccati.Impietas nanqꝫ peccati ip̄a recte obduratio cordis accipitur. que primū in cōpunctione ſoluit̉: vt poſtmoduꝫin cōfeſſione peccatū ip̄m .i. debitū damnatōnis abſoluatur. hec hugo. ¶ Ad hoc qd̓ obijcitur de glo. ſuper illudſuſcitabunt et confitebunt̉ que eſt. a mortuo corde peritconfeſſio. niſi em̄ ſuſcitetur: cōfiteri nō valet. Dicenduꝫcor eſt mortuū quādo eſt in actuali voluntate peccani. Uel vult dicere ꝙ confeſſio non habet efficaciam. niſi fiat ſuſcitatio a morte peccati. vel poteſt eē vel ante cōfeſſionem vel cum confeſſione. ¶ Illa que oſtendunt peccata dimitti ꝑ penitentiam. quia eſt ſecūda tabula poſtnaufragiū. et quia ſacramenta habent efficaciam qn̄ nōoccurrit aliquod impedimentū ex ꝑte ſuſcipiētis cōcedēda eſtimo. ¶ Ad alia que vident̉ oſtēdere. ꝙ nunꝙͣ eſt remiſſio culpe ante cōfeſſionem. reſpōdendū eſt. et prīo adillam glo. que dicit. A cōfeſſione incipite ad miſericordiam dei intrare. dicēdū ꝙ loquit̉ de ingreſſu qui fit adeccl̓iam militantē que ē porta triumphantis. textus em̄huiꝰ glo. eſt introite portas eius in cōfeſſione. vbi dicitglo. Non foris ſtetis vbi ſunt hoſtes extra nos lupꝰ inuenit. Ꝙ igitur dicit glo. A confeſſione incipite intrae̓ad miſericordiam dei. dicendum ꝙ qui peccat nō ſoluꝫpeccat in deum ſed etiam in eccleſiam. et eo ꝙ peccat ineccleſiam peccat in deum. Iniuria em̄ facta ſponſe redūdat in ſponſum. vnde requiritur miſericordia dei qͣſi duplex. et in remittendo iniuriam vt eſt ip̄i dn̄o illata: ⁊ inremiſſione iniurie illate ſponſe. Quoniam igitur ad miſericordiam remittentem iniuriam illatam ſponſe dicit.a confeſſione incipite ad miſericordiā dei intrare. ¶ Adaliud ꝙ prius eſt cōfeſſio peccatorum ꝑ quam feditateꝫdeponit ⁊cͣ. dicendum ꝙ hoc non habet generalem intellectum ſed ꝑticularem vt in caſu ſupradicto. ¶ Ad illudyſd̓. Ex eo vnuſquiſqꝫ iuſtus eē incipit ex quo ſui accuſator extiterit. dicendum ꝙ iuſticia quādoqꝫ dicit habitūa quo dicitur quis iuſtus. quandoqꝫ actum vel exercitium. vt ad ro. v. Uix pro iuſto quis moritur. glo. iuſtus ꝓexercitio virtutum hic dicitur. prima iuſticia eſt ꝙͣtumad deum: ſecūda ꝙͣtum ad eccleſiā. de hac iuſticia ītelligitur verbū yſid̓. ¶ Ad id qd̓ obijcit̉ de glo. illa ſuꝑ ioh̓.iij. que ē. ꝙ initiū boni eſt accuſatio mali. dicendū ꝙ loꝗtur de accuſatōne interiori que accuſatio eſt diſplicētiamalicie. que eſt ex irradiatōe lucis interioris. Unde cōſequenter dicitur ibidem in glo. vt opera eius ſcꝫ hec ꝙſe accuſat ſicut deus accuſat manifeſtetur: ꝙ in deo ſuntfacta. Niſi em̄ dei lux ſibi luceret: ſibi nō diſpliceret. hecglo. ¶ Ad hoc quod poſtea obijcitur. ꝙ vbi eſt confeſſiopeccatoꝝ. venit ih̓us et moratur purgando a delictis.dicendum ꝙ hoc ꝑticulariter dictum eſt. vnde ex hoc nōſequitur ꝙ nō purgat ante conſeſſionem. vel poteſt diciꝙ hec purgatio eſt a reliquijs peccatorum. multū em̄ valet cōfeſſio ad purgationem reliquiaꝝ. et maxime freq̄ntia confeſſionis. ¶ Ad aliud quod obijcitur. ꝙ ad iuſtificatōnes dei venit̉ confitendo. dicendū ꝙ loquit̉ ibi glo.de cōfeſſione interiori et de iuſtificatione ꝙͣtum ad iudicium eccleſie ſicut tactum eſt.¶ Nlembrum ſecundumOnſequēter querit̉ de ſigno huiꝰ ſacram̄tiQuerit̉ gͦ vtrū ſigna ex ꝑte cōfitētis debētdici ſacramentū: an ex ꝑte mīſtri .i. ſacerdotis. Ꝙ ſigna ex ꝑte ſacerdotis vr̄. Penitentia eſt collatiua ſalutis. hec aut collatio ſalutis eſt adeo efficiente mediāte mīſtro inſtituto ad hoc .i. habentept̄atem clauium. Cum igit̉ ſacramēta no. le. efficiāt qd̓figurant: efficientia ſalutis magis ē ex ꝑte miniſtri ꝙͣ exꝑte penitentis. licet diſpoſitio materialis plus ſit ex parte penitentis. ſignum ſacerdotale magis deberet ſumi