Onſequēter querit̉ de virtute gratie penitētie. Et querit̉ Utrū pnīa inqͣtū ē gratiadeleant̉ pct̄a: aut inqͣtū eſt virtus. Ꝙ inqͣtum ē gr̄a videt̉ ſic. Gratia dicit̉ vt ē ꝑficiens aīam. Uirtꝰ vt ē habilitās potētias. ſed cuiꝰ ē aīamꝑficere eiꝰ eſt aīam reficere ſiue reꝑare: ſic̄ fabrilignarijeſt domū ꝑficere ⁊ ip̄am minātem ruinā reꝑare. Reꝑat̉aūt aīma ab illo qn̄ deiet̉ peccatū: gͦ ⁊cͣ. ¶ Item vt dicithugo. Hoc int̓eſſe videt̉ int̓ peccata et vicia. ꝙ vicia ſūtcorruptōes aīme. ex ꝗbꝰ ſi rōne nō refrenent̉ pct̄a oriūt̉:ita ꝙ viciū eſt infirmitas ſpūalis corruptōis: pct̄m aūtex corruptōe oriēs ꝑ cōſenſū actus iniꝗtatis. hec hugoSed virtus et gratia diſtinguuntur in hoc. gratia reſpicit ip̄am aīam cuiꝰ ē culpa vt ſubiecti ꝓprij: virtus at̄ reſpicit potētias quaꝝ ꝓprie ſunt vicia q̄ dicunt̉ corruptiones. igit̉ ꝓprie loquēdo gratia tollit̉ culpa: ⁊ virtute vicia. Pret. virtus ⁊ viciū ſe habēt ad oppoſita:gͦ virtus īpprie deletiua vicij. ¶ Itē ſi virtute penitētie tolleret̉ cuia: que ē neceſſitas ſacramēti penitētie? nulla vt videt̉.Ex his videt̉ ꝙ penitētia v̓tute nō tollit̉ culpa: ſed penitentia vt ē gratia. ¶ Cōtra. penitētia reformat̉ imagdei deformata ꝑ peccatū. Hec aūt reformatio nō pt̄ eſſegr̄am vt eſt gratia: ſed vt ē virtus. qd̓ patet qꝛ aīma nōicit̉ imago rōne vnitatis eēntie: ſed rōne qua cōfiguratur deo vno ī eēntia trino ī ꝑſonis vnitate eēntie ⁊ trinitate ꝑſonaꝝ. ſi igit̉ gratia inqͣtū gr̄a nō eſt reꝑatiua aīeet potentiaꝝ illiꝰ niſi inqͣtū eſt virtꝰ. ſi ꝑ penitētiā reꝑatur imago dei hoc erit potiꝰ ꝑ pniam v̓tutem ꝙͣ ꝑ pnīamgratiā. ſed qd̓ delet culpā reꝑat imaginē: igit̉ penitētiavirtus delet culpā. ¶ Itē nō tollit̉ culpa niſi cū gratia cōcurrat volūtas nolens et dolens de culpa. igit̉ ad deletionem culpe requirūt̉ duo. gratia ⁊ voluntas: nolēs peccaſſe ⁊ dolens de peccato. Hec aūt volūtas ē a penitētiavirtute cuiꝰ eſt expedire potētias ī ſuos fines: igr̄ gratianō delet culpā ſed potius virtus. illd̓ em̄ ꝓprie delet de qͦeſt dolor volūtatis de cōmiſſo. ¶ Item ad deletōem culperequirit̉ cōuerſio ad bonū incōmutabile. Hac aūt ꝯuerſione vt cauſa cōſūmāte delet̉ culpa. ſic̄ em̄ cōſūmat̉ culpa in auerſione a bono incōmutabili: ſimiliter deletioculpe cōſūmat̉ in cōuerſione ad idem. ſed virtus eſt queꝓprie et ꝑ ſe cōuertit ⁊ ordinat vtiliter ſubiectū ſuuꝫ adbonū incōmutabile: qꝛ virtus vt dicit aug. in li. ſolilo. ērecta ratio ꝑueniens in finē: igit̉ virtus ē quā ꝑ ſe delet̉peccatū. ¶ Reſpōſio. ꝙ ſicut in naturalibꝰ eiuſdē ē ꝑficere naturā et agere ſiue oꝑari ſcꝫ forme ſubſtātialis. qꝛquo res eſt eodē agit: ſil̓r in ſpūalibꝰ. Un̄ ſicut forma ſb̓ſtātialis ⁊ virtus in naturalibꝰ ſunt noīa eiuſdē. ſꝫ ī hocdifferūt ꝙ forma dicit̉ inqͣtū ꝑficit naturam: v̓tus inqͣtum extendit ſe ad oꝑatōem: ſic dico de gratiā ⁊ virtute.ſcꝫ ꝙ idem noīant. ſed gr̄a dicit̉ vt eſt ꝑfectiua: virtus vteſt oꝑatiua. Pret̓. intelligēdū eſt ꝙ nulla creatura ſe tota agit. vnde nec aīma ſe tota intelligit: neqꝫ ſe tota diligit. vt aūt dicit boetiꝰ li. de conſo. In om̄i eo qd̓ eſt citraprimū. differt qd̓ eſt ab eſſe vel quo eſt. Un̄ in aīma differt qd̓ eſt ⁊ quo. vnde in aīma ē aliquid vt quid ⁊ aliꝗdvt quo. Un̄ cū aīa agit nō ſe tota agit: ſꝫ agit qͦ ē. Un̄ potētie aīe ꝗbꝰ agit ſcꝫ intelligit. diligit et mēorat̉: ſūt ip̄iꝰaīme. nō ex ea ꝑte eius q̄ eſt ꝗd: ſꝫ ex ea ꝑte eiꝰ q̄ ē qͦ. Sil̓rdico. ꝙ gratia ē ꝑfectio aīme. nō qꝛ indifferēter reſpicitvt ꝑfectibile quid in aīma et quo: ſed prius ē īmediatiusillud quo eſt. Illud em̄ prius et ꝓpinquius reſpicit gratia in aīma quo ip̄a aīma cōuerſa eſt ad ſuā cauſaꝫ ꝑ intellectū prime veritatis. et dilectōem ſumme bonitatis.et recordatōem infinite maieſtatis ſiue eternitatis. quiapenes hoc ꝓprie et primo eſt aīma imago ſiue ad imaginem dei. Un̄ ſic̄ color dicit̉ qualitas corꝑis. primo tn̄ etꝑ ſe eſt qͣlitas ſuꝑficiei. dicit̉ em̄ corpꝰ coloratū qꝛ ſuꝑficies colorata. ſic quodāmō dicit̉ gratia ꝑfectio aīe: quiaeſt ꝑfectō illius ꝑtis penes quā determīat̉ vltimitas aīme. hoc ēpenes illā ꝑtem qua ē cōuerſa ad deū. ¶ Ad hͦigit̉ qd̓ querit̉. vtrū peccata deleant̉ penitētia vt ē virtusaut vt eſt gratia. dicēdū ꝙ vt ē gratia. dico ꝙͣtum ad culpam. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉. ꝙ penitētia reformat̉ imagedei deformata ꝑ peccatū. dicendū ꝙ hoc eſt verū. et illareformatio eſt ꝑ gr̄am. gratia em̄ eſt ꝑfectio primo et ꝑſe illius ꝑtis aīmē que ē quo ē. penes quā ꝓprie eſt imago dei. et illa ꝑs eſt quo ꝓprie et primo ꝑ peccatū deformat̉. Intelligēdum tn̄ ꝙ ē duplex ꝑfectio. ſcꝫ ꝙͣtū ad eſſeet ꝙͣtum ad oꝑari. prima ꝑfectio facit bene eē: ſecūda facit bene oꝑari. Ꝙtū aūt ad ꝑfectōem que facit bene eſſeeſt reꝑatio imaginiis ꝑ gr̄am. ꝙͣtum ad ꝑfectōem que facit bn̄ oꝑari: reꝑat̉imago ꝑ v̓tutē ¶ Ad hͦ qd̓ obr̄ ꝙ aīaē imago dei. nō rōe vnitatis eēntie ſꝫ rōe qͣ vnitate eēntie⁊ trinitate ꝑſonaꝝ ꝯfigurat̉ deo trino et vno. dd̓m ꝙ exhoc ē reꝑire in ꝑfectibili gr̄a. qꝛ in illo ē aīma in quo radicant̉ ꝓprie vires ſiue potētie quibꝰ refert̉ aīa ad vnuꝫtrinū vt tactū ē. ¶ Ad id qd̓ obijcit̉. ꝙ ad deletōem culperequirit̉ oꝑatio volūtatis cū gratia. hec aūt volūtas eſta penitētia virtute ⁊cͣ. Dicendū ꝙ bene verū eſt ꝙ requiritur oꝑatio virtutis penitētie cū oꝑatione gr̄e: tn̄ ꝓprieefficacia delendi culpa attribuēda eſt gratie. ſꝫ efficaciafaciendi penitentē dignum deletōne. que fit ꝑ gr̄am attribuēda ē penitētie virtuti: niſi em̄ volūtas nollet peccaſſenō eſſet dignū vt fieret deletio peccati. ¶ Ad qd̓ obijcit̉ꝙ ad deletōem culpe requirit̉ cōuerſio volūtatis ad bonum incōmutabile: hec aūt cōuerſio ſit ꝑ virtutē. Dicendū ꝙ hoc nō eſt verū. īmo potius ꝑ gr̄am. hac em̄ cōuerſione gratificat̉ aīma deo. gratie em̄ multiplex eſt actuslicet vnus ſit ẜm ſe ⁊ primꝰ ſcꝫ gratificare. viuificare. aſſimilare. ⁊ hmōi. ¶ Sed ad illd̓ qd̓ in prina ꝑte concluditur. ꝙ ſi penitentia virtute delerent̉ peccata: penitentiſacramenti nulla eſſet neceſſitas. dicendū ꝙ hoc non eſtverū: quia ad hoc eſſet neceſſaria ꝓpter multas vtilitates ꝓpter quas ſacramenta ſunt nec eſſaria. et maximvt peccator eccleſie recōciliaretur cui p̄iudicatum eſt inpeccato illius.Alembrum quartumOnſequenter querit̉ de gratia penitentieꝙͣtum ad peccati expulſionem. de quo queruntur quatuor. Primū eſt vtrum infuſiogratie natura p̄cedit expulſionem culpe.Secundum vtrū ablatio culpe temꝑe vel duratōe precedat infuſionē gratie. Tercium vtrū ſit mediuꝫ aliquointer vtrūqꝫ. Quartū vtrum aliqn̄ ſitenitēs ſine culpaet gratia.Articulus primusE primo ergo querit̉ vtrū infuſio gr̄e p̄ceditnatura expulſionē an ecōuerſo. Ꝙ expulſiopct̄i videt̉ ſic. in psͣ. Sic in ſct̄o apparui tibꝰglo. Niſi ꝗs priꝰ deficiat ī malo: nūꝙͣ ꝑueīet ad bonū. ſꝫī malo deficit ī expulſiōe mali ſiue pct̄i: ad bonū ꝑueīt īfuſiōe gr̄e: igit̉ pͥor ē expulſio pct̄i ꝙͣ īfuſio gr̄e. ¶ Itē psͣ.Qui aſcēdit ſuꝑ occaſū. glo. occaſꝰ mortis .i. vicōꝝ ⁊ peccatoꝝ cedit vbi ſol iuſticie orit̉. qꝛ nō eū excipit noua vita niſi vetꝰ ceciderit. ex hͦ vidr̄ ꝙ priꝰ natura ē caſus viteveteris ꝙͣ exceptō noue. ſꝫ caſꝰ veteris ē ꝑ expulſionē pctīortꝰ noue ꝑ īfuſionē gr̄e. igr̄ ⁊cͣ. ¶ It̄ psͣ. deꝰ meꝰ īpollutavia eiꝰ. glo. deꝰ n̄ īcedit niſi ꝑ viā mūdā. n̄ eī veīt ī hoīesniſi priꝰ mūdēt viā fidei qͣ veīet. Ex his pꝫ ꝙ mundiciap̄cedit fidē. ſꝫ n̄ ē mūdicia ī aīa niſi remiſſis pct̄is: igrr̄miſſio pct̄oꝝ p̄cedit exn̄tiā fidei ī aīa. ſꝫ īfuſiōe v̓tutū velgr̄e infūdit̉ fides: gͦ ⁊cͣ. ¶ It̄ aucͣtas. Egreſſꝰ vicij v̓tutisꝯꝑat̉ ingreſſum. igit̉ priꝰ ē egreſſus vicij ꝙͣ īgreſſus virutis. ¶ Itē gr̄a hꝫ triplicē comꝑatōꝫ. ſcꝫ ad ſuū efficiēsad ſubiectū et ad cōtrariū. comꝑatōe ad ꝯtrariū: p̄ceditillā que eſt ad ſubiectū: aliter accederet hoc incōueniētꝙ prius eſſet gratificatio aīme deo ꝙͣ expulſio pct̄i. igprius natura expellit gratia peccatum ꝙͣ informet ſub
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten