ſimiliter ſi ſit cōuerſio ſine auerſiōe a creatura remittetur ⁊cͣ. Reſpōſio ꝙ auerſio quocūqꝫ mō fiat peccatū eſtqꝛ om̄i mō inordīatio eſt. ſꝫ cōuerſio ad deū nō quocunqꝫmō fiat ordīata eſt: qꝛ ad hoc ꝙ ordīata ſit: reqͥrit̉ auerſio ab actu peccati ꝑ dolorem ⁊ deteſtatōem ⁊ p̄exiſtentehac auerſione tūc ordinata ē cōuerſio. Un̄ ſuꝑ illd̓. Iuſticia an̄ ip̄m ambulabit glo. p̄ma homīs iuſticia eſt vtpuniat ſe maluꝫ. ¶ Ex hͦ patet rn̄ſio ad aliud qd̓ obijcit̉ꝙ velle auerti ſine om̄i ꝯuerſiōne ſufficit ad pct̄m ergovelle cōuerti ſufficit ad meritū. Dicendū ꝙ nō ſequit̉ ratione p̄tacta: qꝛ alterū ſemꝑ eſt ordinatū: reliquū nō ſꝑordinatū eſt. ¶ Ad aliud qd̓ obijcit̉. ꝙ v̓tutes imꝑantesmaioris ſunt efficacie ⁊cͣ. dicēdum. ꝙ ⁊ ſi ſimpliciter ſūtmaioris efficacie: nō tn̄ ſemꝑ ⁊ ꝙͣtum ad quecūꝫ merenda. ſic̄ in medicinalibꝰ corꝑalibꝰ qd̓ eſt efficaciꝰ ſimpliciter non ē efficacius ad oēm morbū curādū. īmo vt ordinant̉ iuxta cōueniētes ꝓportōes. ꝯueniētiores ſūt et efficaciores. vt em̄ dīc hiero. qd̓ ſanat oculū nō ſanat calcaneum: ſic eſt in ſpūalibꝰ. vn̄ et ſi motus caritatis ſit ſimpliciter maioris virtutis ⁊ efficacie: nō tn̄ ad impetrandum gr̄am remiſſionis actualis cōmiſſi. ¶ Ad illud qd̓obijcit̉ ꝙ om̄is affectꝰ generat̉ ex cognitōe. dicenduꝫ qhoc verū ē. ſemꝑ em̄ cognitio p̄cedit hmōi affectꝰ qui ſūgaudiū dolor et hmōi. Sed cū ſubdit̉ ꝙ motus cognitīeet affectiue nō poſſunt ſimul currere ⁊cͣ. dicendū ꝙ hoceſt falſū. licet em̄ nō ſimul veniūt in eſſe. īmo ꝗ cognitiueprius: cū iam exiſtūt ſimul curre̓ poſſunt. ¶ Cū obijciturꝙ aīma tota ītelligit tota diligit ⁊cͣ. Reſpōſio. ꝙ hoc nōdicit̉ qꝛ intellectu ⁊ affectū diligat ⁊ affectu ⁊ intellectucognoſcat: ſed tota idē eſt qd̓ ꝑfecta. vnde nō vult dicereꝙ ſe tota intelligit vel ſe tota diligit: ſed illa tota .i. ī ſuiꝑfectōne in ſua integritate ⁊ indiuiſione intelligit .i. nōpotētia diuiſa a ſubſtātia: īmo ip̄a ꝑ potētiaꝫ. ſimil̓ modus loquēdi ē ibi. nihil aliud eſt aīam intellige̓ ꝙͣ texerevel edificare. vn̄ ibi intēdit ph̓us dicere. ꝙ intellige̓ mediante motu et fantaſia ē actus hoīs. ſimiliter et intelligere nō fantaſticū ē actus aīe. vult igit̉ dicere ꝙ hmōiactus intelligere diligere ẜm ꝙ ſunt prime virtutis ⁊ prime boītatis: ſunt actꝰ aīme. ¶ Ad id qd̓ obijcit̉. ꝙ maicreſt oppoſitio cū amor et odiū referūtur ad diuerſa: ꝙͣ qn̄referunt̉ ad idem. Dicēdū ꝙ hoc ē verū materialiter loquēdo. formaliter aūt nō eſt ita. materialis aūt oppoſitōnō impedit qn oppoſita poſſunt ſimul eē: formalis impedit qꝛ formalis ponit oppoſita ſimul eē reſpectu eiuſdeꝫ.naturalis nō: ſꝫ reſpectu diuerſoꝝ. ¶ Ad hͦ qd̓ obijciturꝙ ſi in termīo diſſolutōis infundat̉ gr̄a nullꝰ ſeꝗt̉ dolorvel pena ⁊cͣ. Dicendū ꝙ et ſi hō extractꝰ ꝑ gr̄am p̄ueniētem doleat de pct̄is et infundat̉ in inſtanti gratia gratūfaciens. quia diuinū ꝓpoſitū quod eſt īmobile gratiaminfundit ad ſaluandū penitentē: tali temꝑe infūdit ꝙ pt̄dolere ſufficiēter ad ſalutem. vnde ſi dn̄s infundit gr̄aꝫalicui in vltimo inſtāti vite. Dicendū ꝙ in illo inſtantidolet: et ille dolor ſufficit. licet em̄ affectio doloris ī īſtātinō ꝑducit̉ ī eē: tamē cū actu exiſtit ī qͦlibꝫ inſtāti ⁊ qͦlibetīſtāti affligit. Unde dico. ꝙ qn̄cūqꝫ dn̄s infūdit gratiā.ſic illā infundit ⁊ in tali ſtatu: ꝙ ſufficit ad ſalutē. ſiue īvltimo temꝑe ſiue alio quocūqꝫ tꝑe. Unde aug. in eccle.dogma. xlvij. c. Penitentiam abolere pct̄a indubitantercredimꝰ. etiā ſi in vltimo vite ſpū admiſſorū peniteat: etpublica vel ſimplici lamētatōne ꝓdantur peccata. quiaꝓpoſituꝫ dei qͦ decreuit ſaluare qd̓ ꝑierat ſtat īmobile. etideo qꝛ volūtas eius nō mutat̉: ſiue emēdatōne vite ſi tēpus concedit̉: ſiue ſupplici confirmatione. ſi continuo vita exceditur: venia pct̄oꝝ fideliter p̄ſumatur: ab illo ꝙn̄ vult mortem pct̄oris ſed vt cōuertat̉ a ꝑditōe peītendoet ſaluatꝰ miſeratōne dn̄i viuot. Ex hoc v̓bo aug. hēturꝙ nō aboletur culpa niſi ꝑ penitētiam. et qn̄cunqꝫ infūdit eam: ſufficit penitētia informata illa.Queſtio. lviij. de penitētia inꝙͣtum eſt gratia.Icto de penitētianꝙͣtum ē virtus: ſequit̉ de penitētꝙͣtum ē gratia. Dicit̉ em̄ penitētia p̓tusvel gratia vt ex dictis patet. de hoc querunt̉ plura. Primū eſt de entitate ſcilvtrū ſit gratia. Secundū de neceſſitate. Terciū de v̓tuteQuartu de peccati expulſione.Nembrum primumRimo ergo q̄rit̉. vtrū penitētia ſit gratiaꝘ ſic: videt̉ ꝑ hoc. gratia ꝑ ſe pct̄m expellit. expulſio aūt pct̄i fit ꝑ penitentiā. ſup¶¶ Item peccator nō gratificat̉ deo niſi ꝑ penitentiā. graponat̉ hͦ ad pn̄s: ergo penitētia ē gratia.tificat̉ aūt deo ꝑꝑ gr̄am: ergo penitētia eſt gratia. ¶ Itpenitētia refornnat aīam deformatā ꝑ peccatum. hoc eſtꝓprie ip̄ius gratie. ergo ⁊cͣ. ¶ Itē ad hoc valent quedāſqͥ tacta ſunt ſupͣ. vbi queſituꝫ eſt. vtrum penitētia ſit virtus. ¶ Cōtra. gratia dicit̉ qd̓ pure eſt a deo. penitenti.aūt nō eſt pure a deo. ſꝫ qd̓daꝫ modo a penitēte vt dictūeſt: ergo ⁊c̄. ¶ Item penitētia eſt paſſio. gratia nō: gͦ ⁊cͣ.¶ ¶ Item habere penitentiam non cadit ſub p̄cepto ſicutagere penitentiam Math̓. iij. et Mar. j. ¶ Item in mutis eſt habundantia gratie in quibus nulla cauſa vel ratio penitendi. igitur penitētia non eſt gratia. ¶ Item penitentia cōſiſtit in actu interiori et exteriori. vt ex diffinitionibꝰ ſuprapoſitis patet: gratia in gratificatōne aīmeip̄i deo ſine om̄i actōne. ergo ⁊cͣ. ¶ Item quare cadit penitentia in duplex genus ſcꝫ virtutis et gratie ẜm ꝙ videtur ex diffinitōne poſita. iiij. ſenten. ſcꝫ penitentia eſtvirtus vel gratia. hec em̄ dictio vel: electiue ponitur nondiſtinctiue. ¶ Item queritur differentia penitentie ẜmꝙ dicitur virtus: gratia ei ſacramentū. Et obijcitur ſic.cum maioris cōpreſſionis ſit genus ꝙͣ ſpecies. et penitētia cōtinetur ſub virtute tanꝙͣ ſub genere. videtur ꝙ nōpoſſit cōtineri ſub gratia vel ſacramento tanꝙͣ ſub genere. cum hec tria. gratia virtus ſacramentum non ſuntgenera ſubalterna. ¶ Reſponſio. quedam opinio fuitꝙ penitentia eſt habitus gratie nō virtutis. non tamernominat gratiam ẜm ſubſtantiā ſed ẜm actum. vt ſicutgratia baptiſmalis dicit̉ innocentia: ſic gratia iuſtificationis penitētia. Quod nō videtur ſufficienter dictumcum magis cōueniat ꝙ virtus dirigat li. ar. ad aliquemmotū ſpecialem ꝙͣ gratia. nec hoc cōuenit gratie niſi mediante virtute quod facit penitentia. Propter quod aliter dicendum. ſcꝫ ꝙ gratia multipliciter accipitur. Unomodo ẜm ꝙ nō ſolum aīam informat et viuificat. ſed etip̄as potentias ad actum ordinat: et ẜm hunc modumdicitur imago recte actionis. ſuꝑ illud psͣ. Signatum ēſuper nos lumen vultus tui dn̄e. ſic em̄ gratia reſpicitip̄am ſubſtantiam et eius tres potentias. Alio mō accipitur prout eſt ip̄am ſubſtantiam aīme informans et viuificans. ẜm ꝙ dicitur gratiā vita aīme: ſicut anima eſtvita corporis vt habetur ab aug. et bern̄. Primus enimactus in aīma eſt vita ſpūalis. quā facit nō mediantibꝰpotentijs. Primo modo ſumpto gratia nō differt a virtute: quia ſic ſumpta regit liberū arbitriū et dirigit inꝙtum imꝑat inferioribꝰ potentijs in ſuis actionibꝰ. vt em̄habetur ab aug. in li. v. reſponſionum. Gratia comꝑatad liberū arbitriū ſicut ſeſſor ad equū. Unde psͣ. Ut iumentum factus ſum apud te ⁊cͣ. Et ꝯſequēter gr̄a mediate li. ar. exit ꝑ potētias inferiores ad actōes ſpāles. Sigͦ dicat̉ ꝙ hoc modo ſumit̉ gratia vbi dicit̉. ꝙ penitentiaeſt virtus vel gratia: patꝫ reſponſio ad obiecta ex his q̄tacta ſunt ſupra. vbi queſitum eſt vtrum penitentia ſvirtus. ¶ Aliter pt̄ dici et melius ſic. Penitētia data ēin remediū actualis pct̄i cōmiſſi in offenſam dei ex auerſione ab eodem. Ad hoc aūt ꝙ penitētia ſit accepta deorequiritur auerſio a pct̄o ad deum cū volūtate puniedi
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten