ritate facta: ⁊ ob hoc digna vita eterna. poſtea adueniēte peccato mortificant̉: nec ſunt digna remuneratōe qd̓ ēipſa opera viuificari. ¶ Ad illud qd̓ pͥmo obijcit̉ ꝯͣ. dicēdū ꝙ (vt alibi dictum ē) verbuꝫ Hugo. debet intelligi deillo opere bono qd̓ hō potuiſſet facere vel feciſſet tꝑe quofuit in mortali peccato. qd̓ opꝰ nō recuꝑabit̉: qꝛ ſi alio tēpore velit facere opus qd̓ obmiſit: ꝑdit illud opꝰ qd̓ deberet ī illo temꝑe facere. vnde Seneca dicit. ꝙ grauiſſimaeſt iactura tꝑis que nō pōt recuꝑari. ¶ Ad alid̓ noͣnduꝫꝙ vt quidam ponūt. oꝑa bona .i. meritoria vite eterne excaritate fiunt ⁊ ex libera volūtate ⁊ iuſta ip̄iꝰ oꝑantis.Eo enim ꝙ bona ſunt (bonū .n. dicit ꝯditōnem finis) adlaudeꝫ dei fiūt. quia d̓o ex caritate fiūt: ⁊ ideo in vnitatecorꝑis miſtici ſpectant ad corpus xp̄i miſticū. quia v̓o exvoluntate iuſta ⁊ libera: ſpectant ad ip̄m oꝑantē ſiue admeritū oꝑātis. vnde qn̄ iſte cadit qui fecit oꝑa bona. etſieuaneſcant ꝙͣtum ad meritū oꝑantis: nihilominꝰ quodāmodo remanent inꝙͣtum ſpectat ad laudeꝫ ⁊ ad ip̄m corpus miſticū in cuiꝰ vnitate fiebant. nō tn̄ manēt ad meritum facientis: vnde moriunt̉ ꝙͣtum ad ip̄m. Si d̓o reſurgat a culpa ⁊ fiat de corꝑe miſtico: ipſa opera ſibi reuiuiſcunt. ⁊ ꝙͣtum ad hūc modū habendi ſiue tenēdi dicuntquidaꝫ illd̓ Apoc̄. iij. Tene qd̓ habes ne alius accipiatcoronam tuam: debere intelligi. ẜm hūc modū dicūt opera talia non oīno p̄teriſſe: ſꝫ aliquo modo mane̓. ſiue maneant in corꝑe miſtico ẜm ꝙ dicūt quidā ſiue nō: nō eſtdubium ꝗn maneāt in memoria dei. ſꝫ nō ad remunerāduin ipſo d̓o peccatore nō manēt ad gaudendū ſꝫ magis addolendū: ꝙ a tantis bonis ad tanta mala lapſus ē. ſi tamen reſurgit: manēt in deo ad remunerandū ⁊ in penitēte ad gaudendū. Unde prius aliquo mō manebāt ſꝫ mortua: poſtea v̓o viua. ¶ Ad illd̓ gͦ qd̓ obijcit̉ pōt rn̄deri dupliciter. vel ꝙ manent in corꝑe miſtico ſicut tactū eſt. velꝙ manent in memoria eius qui fecit ⁊ dei ꝓ quo fecit.¶ Ad hoc gͦ qd̓ obijcit̉. ꝙ ideꝫ actus eſt ſuſceptiuꝰ oppoſitoꝝ ⁊cͣ. Dicēdū ꝙ viuū ⁊ mortuū n̄ dicūt diuerſas diſpoſitiones circa opus: ſꝫ diuerſas ordinatōes potiꝰ. dicuntenim ordinationeꝫ ad remuneratōꝫ dum viuit opus: ⁊ pͥuationeꝫ illius ordinatōis cū mortificatū eſt opus. ſedīipſo homīe dicūt diuerſitatē penes qualitatē gratie: queeſt accn̄s abſolutum. penes qd̓ alterat̉ ſubiectu. ⁊ diciturmodo homo mortuus modo viuus modo peccator modoiuſtus. ⁊ ita alterat̉ alteratione ẜm quid: que nō eſt motꝰſꝫ mutatio. opus aūt ex conſequēti ordinatū eſt ad vitaꝫvel hoc ordine priuatū. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉. qY impoſſibile eſt habitum eundeꝫ numero recuꝑare ⁊cͣ.Dicendūꝙ aliter eſt recuꝑare actum ſimpl̓r ⁊ recuꝑare ꝑ viuificationeꝫ: ſicut aliud eſt recuꝑare ⁊ viuificari. recuꝑare enīreſpicit eē: viuificari ordineꝫ. ⁊ qm̄ qn̄ aliꝗd deficit ꝙͣtuꝫad eſſe: ſi iteꝝ incipiat eſſe: nō eſt idem numero ſꝫ aliud.ideo habitus ſi corrumpat̉: ideꝫ nō recuꝑat̉. ſꝫ ꝗa poſſibile eſt ꝙ idem manēs ideꝫ: alium ⁊ alium ordinē habeat.⁊ ẜm hoc attendit̉ mortificatio in operibꝰ. ideo impoſſibile eſt opus mortuū viuificari manens idem. ¶ Ad illd̓qd̓ obijcit̉ de ſtatu innocentie deſtructo ⁊cͣ. Dicendumnon eſt ſimile. opera .n. deſtructa per culpam nō ſunt dſtructa ꝙͣtum ad eſſe ſimpl̓r: ſꝫ ꝙͣtum ad ordineꝫ ſiue eſſeordinatum. ſtatus .n. innocentie ⁊ virginitatis ſimpliciter corrumpunt̉.¶ Nembrū ſeptimūOnſequēter querit̉. vtꝝ peccator poſſit ſaluari ſine pnīa v̓tute. Ꝙ ſic: videt̉. nolle bonū facit malū. igit̉ velle bonū facit bonuꝫ.vnde ſicut nolentes bonū ſimꝰ mali: ita volentes bonum ſimus boni. exquo .n. deus ē ꝓnior ad miſerendū ꝙͣ ad damnandū: ſi actu interiori qui ē nolle bonum ſimus mali. videt̉ ꝙ actu interiori ꝗ ē velle bonumſimus boni. ¶ Itē ſuꝑ illud Qui ſeminat in lacrimis: dicit glo. Noli eſſe triſtis ſi aſſit tibi bona volūtas vn̄ metit̉ pax. igit̉ vt videt̉ ſufficit bonam habere voluntatē adpacem eternam acquirendā ſine omni triſticia. ¶ Itemvij. Luc̄. Dimiſſa ſunt ei peccata multa. Glo. ardor caritatis in ea rubigineꝫ delictoꝝ combuſſit. igit̉ caritate delentur peccata. igit̉ non pnīa. ¶ Item .xxiij. Luc̄. Nec tutimes deum qui in eadeꝫ damnatione es. dicit glo. Magna gratia in hoc latrone eminet. nullū membrū a ſupplicio liberum habet preter cor ⁊ linguam. totum qd̓ libeꝝhabet offert: credit corde: ore confitet̉. Ro. x. fidē habuitquia regnaturū credit queꝫ ſecum moriētē vidit. ſpeꝫ habuit: quia aditum poſtulauit. caritateꝫ firmit̉ tenuit: ꝗacum latroneꝫ de iniquitate ſua arguit ⁊ vitam quam cognouerat ei predicauit. In iſta glo. enumerant̉ que ꝯcurrebant ad ſaluteꝫ latronis. nō tn̄ ibi nominat̉ pn̄īa. igit̉pnīa non eſt nccͣia ad ſaluteꝫ pct̄oris. ¶ Contͣ. iij. matꝭPnīaꝫ agite. Glo. prima virtus per pn̄īaꝫ veterē hoīeꝫꝑimere. igitur penitētia eſt vt quā vt prima de nūero virtutum ꝑimitur vetus homo. ſed prima nō exn̄te: neqꝫ eaque conſequent̉ ſunt. igit̉ n̄ pōt eſſe ꝑemptio peccati ſinepnīa virtute. ¶ Rn̄ſio. ꝙ non eſt ſalus pct̄oris ſine penitentia. ¶ Ad primuꝫ gͦ dicendū. ꝙ aliter eſt via merendi⁊ demerendi. mali .n. ſumus quia malū facimus: nō eniꝫſimus boni quia bona facimus: ſꝫ econuerſo. vnde a nobis poſſumus eē mali: ſꝫ non niſi a deo boni. ꝓpter quodnon ſequitur. ſimus mali nolentes bonum: igitur ſimusboni volentes bonum. Pret̉. in reꝑatione lapſus culpeordo diuine iuſticie exigit: vt primo puniat ſe penitēs dolendo ⁊ nolendo peccaſſe. hac .n. via venit dn̄s ad penitētem: vt conferat illi grām gratū facientē. vnde in pͣs. Iuſticia ante ipſum ambulabit. Glo. prima homīs iuſticiaeſt: vt puniat ſe malum ⁊ faciat ſe bonum. ⁊ hec ē via domini vt veniat ad eum. qui enim peccata ſua odit: iaꝫ incipit deo eſſe ſimilis qui ea odit. Et ex hoc pꝫ qūo rn̄dēdum eſt. ¶ Ad aliud quod obijcit̉. ꝙ deus eſt pronior admiſerenduꝫ ⁊cͣ. hec aūt miſcd̓ia ſi eſſet preiudicaret eiusiuſticie. ordo .n. diuine iuſticie eſt: vt viā reꝑationis incipiat a pnīa de peccato .i. vt primo doleat de peccato ſiueſalteꝫ nolit peccaſſe. ¶ Ad hoc qd̓ querit̉ de glo. illa. Qoli eſſe triſtis ſi aſſit tibi bona voluntas ⁊cͣ. Dicendūglo. illa loquit̉ de voluntate faciendi oꝑa miſcd̓ie: n̄ ſpetente facultate. vnde glo. precedens dicit. oꝑa miſcd̓ſeminant: ad que ſufficit voluntas ſi deſit facultas. ⁊ſubdit. Noli gͦ eſſe triſtis ſi eſt tibi bona voluntaaliud qd̓ obijcit̉.ꝙ ardor caritatis combuſſit rubidelictoꝝ in Magdalena. Dici pōt ꝙ rubigo illa nō dicitur ipſa culpa: ſꝫ quidam defectus contractus ex ip̄a corſuetudine peccati. ſicut abuſio quedā ex ꝑte intellectiue.⁊ libido ex ꝑte affectiue. quibꝰ diminuta fuit virtꝰ in potentijs: ſicut ferrū ꝯſumit̉ rubigine. Iſti .n. defectus optime reꝑant̉ v̓tute caritatis. Uel ſi placet dicere. ꝙ rubigoilla fuit culpa in aīa. dici pōt ꝙ caritas dicit̉ illam combuſſiſſe meritorie ſiue impetratiue. dilectio .n. dei maxīemeruit (de cōgruo dico) vt dimitterent̉ ſibi pct̄a. vn̄ meritorie dr̄ caritas ꝯbuſſiſſe. ex hͦ nō habet̉ ꝙ ſine pnīa delet̉ culpa. ¶ Ad aliud qd̓ dr̄ Luc̄. xxiij. ꝙ vbi tangūt̉ eaque erant latroni ad ſaluteꝫ nihil tangit̉ de pnīa.nō fuit illi nccͣia. Dicendū ꝙ n̄ ſequit̉. ibi eniꝫ ſolitur virtutes quibꝰ ꝓprie ꝯuertebat̉ in deū. vn̄ tangut̉ ibiſolū v̓tutes theologice. pret̓. ex obiecto magis ſeꝗt̉ opſitū ꝙͣ ꝓpoſitū. qm̄ ꝗ hꝫ vnā hꝫ oēs. ⁊ maxīe ꝗa pctōr īlā hꝫ ſine pnīa. ſeꝗt̉ ſi aliquā habuit: ꝙ habuit pnīaꝫ. Aꝝnulla habet̉ ſitpnīa habet̉ in glo. ſuꝑ illud. pnīaꝫ agite. iij. Math̓. vlglo. pͥma virtꝰ ē ꝑ pnīam veterē hoīemꝑimere ⁊ vicia odire. qd̓ ꝗ n̄ facit: nō mō virtutes n̄comprehendit: ſꝫ nec etiā ſupplicia fugit.¶ Nembrū octauūOnſequēter querit̉. vtrū ſine dolore pnīaliſiue volūtate delet̉ qn̄qꝫ cl̓pa aliqͣ ſiue mortalis ſiue venialis. Ꝙ ſic: videt̉. ponat̉ ꝙaliꝗs nimis diligit vxoreꝫ ſuā ſub deo tamita ꝙ peccet denialit̓ dilihendo illā. nō penitet de hͦ amōe