Queſtioſiue naturaliter ſiueuirabilit̓ ⁊ actus rei adijcit̉. qͦcūqꝫenim modo albedo ꝓucat̉ in eſſe: adijcit̉ nccͣio diſgregatiuū. ſꝫ lꝫ accn̄ti naturaliter eſt eēntiale eē in ſubiectō: nihilominꝰ mirabiliter ſubtracto ſubiecto pōt ꝑmanere īeſſe. vnde nō eſt ſimile hinc ⁊ inde. ¶ Ad alid̓ dd̓m. ꝙ ſb̓ſtantia ⁊ accn̄s p̄ter hoc ꝙ differūt in modo eēndi ꝗ expͥmitur ꝑ eſſe ꝑ ſe ⁊ eē in alijs ſuis eēntijs differūt. ſimilit̓⁊ modi ipſi ſiue drn̄tie modoꝝ .ſ. eē ꝑ ſe ⁊ eē ī alio ſeipſisdifferunt. Ꝙ igit̉ ſubſtantia nō poſſit fieri accn̄s: hoc n̄eſt tm̄ ꝓpter modos eēndi: ſꝫ ꝓpter diſꝑatōeꝫ eēntiarū: q̄ſꝑatio eſt ex illis que intrant eoꝝ eēntias. nō aūt ꝓptepdos eēndi qui conſequūtur ad ipſa. ꝓpter hͦ lꝫ deꝰ nōpōt facere vnū aliud ꝑ eēntiam neqꝫ in differentibꝰ neqꝫin differentijs: bn̄ pōt facere ꝙ vnū differentiū modū eſſendi hꝫ alterius. Nō .n. ſequit̉ ꝙ ſi nō pōt ꝯfunde̓ ip̄aseēntias ꝙ nō poſſit facere ꝙ conueniāt in conſequentibꝰad eēntias. ¶ Ad aliud dd̓m. ꝙ rōnale ⁊ irrōnale ſuntſe de eſſe homīs ⁊ azini. ⁊ ingrediūtur eoꝝ ſub̓am. ſꝫ eſtin ⁊ eſſe ꝑ ſe dicūt modū ſubſtantie ⁊ accn̄tis. ip̄a .n. eēntia accn̄tis nō nccͣio ꝯcernit ſubiectū vel ſubſtantiā in qͣ.¶ Si obijciat̉. ꝙ eē accn̄tis eſt ineſſe. dd̓m ꝙ eē dicit ibimodū eēndi vel ordineꝫ .ſ. ad ſub̓am ſiue ad ſubiectū. qd̓nō ꝯcernit eēntia vt eēntia eſt.AIrticulus ſecūdusOnſequēter querit̉. vtꝝ accn̄tia ſint h̓ in ſubiecto. Ꝙ ſic: videt̉ de ꝯſe. di. ij. c. omīa Amb̓.lꝫ figura paīs ⁊ vini videat̉. nihil tn̄ alid̓ ibiꝙͣ caro xp̄i ⁊ ſanguis credenda ſunt. ſꝫ ſi nihil aliud. ergonec aliqua ſubſtantia. ¶ Iteꝫ omne accn̄s denoīat ſubiectum in quo eſt. ſꝫ accn̄tia hic ſcꝫ in ſpecie panis vel vininullum ſubiectū ſiue ſubſtantiaꝫ denoīant neqꝫ corpꝰ xp̄ialiud. igit̉ in nullo ſunt. ¶ Contra. j. coꝝ. xj. aliusrit alius ebrius eſt. Glo. ibi offerebant diuītes panesvinū abundanter. vt bn̄dictione ⁊ ſanctificatōne ſacerptali ſanctificarent̉ ⁊ dn̄ici corꝑis ⁊ ſanguinis ſacramētū conficeret̉. poſt celebratōꝫ v̓o ſacri miſterij ⁊ conſecrationeꝫ panis ⁊ vini ſuas oblatiōes vendicabāt: ⁊ alijs n̄cōmunicantes ſoli ſumebant: vt inde etiā inebriabanturalijs eſurientibꝰ. ſꝫ accn̄tia inebriare vel ingurgitare nōpn̄t nec impinguare: quia accn̄tia in ſub̓am tranſire nonpn̄t. Quia ſicut dicit Augꝰ. Spūs nunꝙͣ fit ex ſubſtātiacorporea: que tn̄ in aliquo cōueniūt ſaltē in genere. multomagis nec accn̄s fit ſubſtantia: quia hec in nullo cōueniūt. gͦ ſi eēt ibi tm̄ accn̄s paīs ⁊ nihil ſubſtātie paīs: neceſſario nō reficeret comedentē. Conſtat etiā firma fideꝙ caro xp̄i nō impinguat nec reficit comedentē corꝑal̓r:quia nō conuertit̉ in carneꝫ comedentis. cum gͦ ⁊ id viniqd̓ manet poſt conſecratōꝫ inebriare poſſit accipientē inmagna quantitate: ⁊ ſimiliter ſpēs panis ſuſtentare īmoingurgitare. pꝫ ꝙ nō ſolū reſtāt ip̄a accn̄tia de pane ⁊ devino. ¶ Item impoſſibile eſt aliquid ponere ⁊ nō partesdiffinitōis eius. ſi igit̉ accn̄s diffinit̉ ꝑ ſubiectū ⁊c̄. ¶ Itēin hac forma .ſ. panis eſt reꝑire quantitatē. pōdus. albedineꝫ. rotunditatē ⁊ hmōi. ⁊ nō ſolū hoc: ſꝫ etiā vere ponere hoc eſſe quantū album ponderoſuꝫ ⁊ rotundū. igit̉ꝓut hic ſunt accn̄tia denoīant aliqd̓ ſubiectū. ſꝫ cōſtat ꝙnon corpus xp̄i: gͦ aliud. gͦ nō ſunt accn̄tia hic ſine ſubiecto. ¶ Item Damaſ. ꝗa cōſuetudo eſt homībꝰ lauari ac⁊ oleo vngi. ꝯiugauit aquam ⁊ ſpiritū ſpūſſanctus ⁊ feid lauacrū regeneratōis. ⁊ quia conſuetudo eſt hoībꝰ panem edere ⁊ vinū bibere: ꝯiugauit eis diuinitateꝫ ⁊ fecitcibum corpus xp̄i ⁊ ſanguine. vt ꝑ hec que ſunt ẜm naturam conſueta quibꝰ vita conſeruat̉: ad ea que ſunt ſup̄naturam aīa tranſferat̉. Sꝫ cōiugatio diuinitatis cū acnō tollit ſub̓am aque. ſimiliter vt videt̉ nec ꝯiugatio diuinitatis cum pane aufert ſubſtantiā panis. ¶ Item ſi ēibi cōiugatio diuinitatis cum pane ⁊ vino: neceſſariuꝫ ēpanem ⁊ vinū manere in ſuis naturis. nō .n. eſt cōiugatōcum pane niſi ſit panis. ¶ Iteꝫ accidēs nō extendit̉ ſineſuo ſubiecto. vnde quanta ſit albedo ſuperficie diffinies.igit̉ quantitas nō augmētat̉ ſineento ſubiecti. ſedappoſito vino ſanguini xp̄i: quantitas ſpēi q̄ ē ſacr̄m ſanguinis augmentat̉. qꝛd̓ pꝫ. quia poſt occupat maioreꝫ locum ꝙͣ ante. Igit̉ cumī non dilatet̉ accidens niſi ꝑ dilationem ſubiecti: relinquitur ꝙ illa quantitas eſt in ſubiecto. ¶ Si diceret̉. ꝙ ante appoſitōneꝫ vini nō fuit in ſubiecto: ſed iaꝫ eſt in ſubiecto vino ſuꝑinfuſo. hoc dicto habeo ꝓpoſitum: quia adhuc eſt ibi ſacramentum ſanguīs.igitur nō requirit̉ ꝙ illud quod eſt hic ſacramentum ſitſpecies ſiue accidens preter ſubſtantiaꝫ: cum iam ipſumſacramentuꝫ nō eſt ſpecies ſiue ſubſtantia vel ſubiectuꝫ.¶ Item maius eſt incōueniēs accidens ponere ſine ſubiecto: ꝙͣ ponere corpus glorificatum eſſe in eodeꝫ loco cūnō glorificato. gͦ cum corpus xp̄i glorificattum ſit: maiuseſt inconueniēs ponere ſub illis ſpeciebꝰ nōō eſſe ſubſtantiam: ⁊ ita accn̄tia eſſe ſine ſubiecto: ꝙͣ ponere ibi ſubſtātiam panis ſimul cum corpore xp̄i. ¶ Iteꝫ ꝑ diuturnitatem temꝑis accidit ꝙ ſpecies panis putreſcit. ſꝫ cōſtat ꝙhoc non eſt ꝑ miraculum ſed per naturam. gͦ cum omnistranſmutatōnis naturalis ſubiectuꝫ ſit aliqua ſubſtātiacorporea: relinquit̉ ꝙ ſub illa ſpecie ſit ſubſtātia. ¶ Itemad eſſe albedinis confluit natura lucis ⁊ ꝑſpicui: vt vultph̓us. lux auteꝫ incorꝑata quia nō eſt in actu ſuo vltimoimmo eſt potentia ſolum. nō pōt immutare ſenſum niſipotentia illa reducat̉ in actum ꝑ luceꝫ que eſt ī actu ſuovltimo: vt eſt lux que nō eſt incorꝑata. igitur ſi in ſpeciepanis eſt albedo: ⁊ albedo illa non eſt in ſubſtātia. ſequitur ꝙ lux que eſt de eſſe albedinis nō eſt incorꝑata. ⁊ itaeſt in actu non potentia. igit̉ poteſt immutare cū luce exteriori: qd̓ eſt falſum. igit̉ ⁊cͣ. ¶ Item ponat̉ ꝙ ſanguinſuꝑinfundatur vinum ⁊ miſceatur cum ſpecie vini que ēſacramentū ſanguinis. vino igit̉ ſuꝑinfuſo ſic iam reſultat vna ſuꝑficies ⁊ vnus color ex vino ſiiꝑinfuſo ⁊ ſpecievini que eſt ſacramentū ſanguinis. ſꝫ ſihoc: igitur ⁊ illiꝰſpeciei ⁊ illius vini quod ſuꝑinfuſum eſt: eſt idem ſubiectum quia vnius coloris. nō poteſt eſſe ꝙ aliquid ſit ſubiectum ⁊ ꝙ nō ſit in ſubiecto. Similiter nec vna ⁊ eadeꝫſuꝑficies poteſt eſſe in ſubſtantia ⁊ nō ī ſubſtātia. igiturſpecies que eſt ſacramentum poteſt eſſe in ſubiecto: nihilominus exiſtente ſacramento. ¶ Reſponſio. ꝙ in hͦ ſacramento mirabili ſunt accidentia ſiue ſpecies panis ⁊vini ſine ſubiecto. ¶ Ad primum gͦ dicendum. ꝙ ſic̄ deuscontulit his accidētibus poſſe hoc quod poteſt ſubſtantia. ſcilꝫ eſſe ſiue per manere ſine ſubiecto: ſic contulit illis efficere id quod efficeret ſubſtātia panis ⁊ vini ſi manerent. ſcilicꝫ inebriare reficere ⁊ cetera huiuſmodi.¶ Ad illud quod obijcitur. ꝙ accidens diffinitur ꝑ ſubiectum. Dicendum ꝙ hoc non eſt neceſſario verum: niſiꝙͣtum ad eſſe quod eſt ex modo eſſendi. id eſt: quo eſt inſubiecto. vt patet in diffinitione coloris: que eſt. Coloreſt motiuū⁊cͣ. ¶ Ad hoc quod obijcitur. ꝙ accidentiaexiſtentia in forma panis denominant ſubiectum aliqd̓⁊ ita ſunt in ſubiecto. Dicendum ꝙ vt determinatur adiuerſis philoſophis Ariſto. ⁊ Ptholomeo: res diuidūtur: ⁊ ẜm rerum diuiſiones conſequenter diuidunturſcientie. Res autem diuiduntur ſic. Rerum alie ſuntomnino in materia ⁊ in motu: de quibus eſt naturalisphiloſophia. Alie ſunt omnino ſeparate a motū ⁊ a materia. ⁊ de his ē philoſophia prima. Alie ſunt medie quenon ſunt ſeparate a materia: ſed abſtracte ab ea. de quibus eſt mathematica. Ex hoc videtur ꝙ accidens quodeſt quantitas: vt linea ſuperficies ⁊ huiuſmodi. magisſunt ſeparabilia a materia ꝙͣ alique forme ſtabiles: vtcarneitas ⁊ huiuſmodi: que dicuntur naturalia. Niſienim huiuſmodi mathematica eſſent eſſentialiter abſolutoria a materia ꝙͣ naturalia: nunꝙͣ ponerentur media inter omnia ſeparata ⁊ exiſtentia in motu ⁊ materia. Et inde eſt ꝙ huiuſmodi accidentia multum accedunt ad naturam ſubſtantie. ⁊ forte hec accidentia precedunt in materia formas ſubſtantiales alias. ⁊ ita immediatius adherent ſubſtantie ⁊ ei aſſimilantur: quia