em̄ ſunt peccata q̄ nobis vt dimittant̉ oramꝰ. ꝑſeuerantia v̓o que ineternū ſaluos facit. tꝑe quidē huiꝰ vite nō iāꝑacto ſꝫ ei ꝙ vſqꝫ ad eius finē reſtat ē neceſſaria. ¶ Contra. videt̉ ſolū ꝙ petit̉ dimiſſio pct̄oꝝ pn̄tiū. Aug de donō ꝑſeuerātie. Cū glorioſiſſimꝰ Ciprianꝰ locū iſtū dn̄iceorōnis exponeret: ait inter cetera. ꝙͣneceſſarie eī ꝙͣprouidenter ⁊ ſalubriter āmonemur ꝙ peccatores ſumus. quiꝓ peccatis rogare cōpellimur. vt dū indulgētiā a deo peimꝰ: ꝯſciētie ſue animꝰ recordet̉. ne quis ſibi quaſi innocēs placeat ⁊ ſe extollēdo plus ꝑeat. inſtruit̉ ⁊ docet̉ peccare ſe quotidie: duꝫ quotidie ꝓ pct̄is iubet̉ orare. Ecceꝙ dicit. qui peccatores ſumus qui ꝓ peccatis rogare cōpellimur: ex quo videt̉ ꝙ hic rogamus ꝓ pn̄tibus peccatis. ¶ Item idē videtur ꝑ hoc qd̓ intēdit on̄dere. ꝙ nullꝰomnino innocēs ē ſꝫ pct̄or. ẜm illud. j. Ioh̓. j. Si dixerimus quia peccatū nō habemꝰ ⁊cͣ. ſꝫ ꝯſtat ꝙ ideo intēditdicere de peccatis pn̄tibꝰ gͦ ⁊cͣ. ¶ Reſpōſio. ꝙ hac petition petit̉ dimiſſio pct̄oꝝ p̄teritorū. ¶ Ad illud qd̓ obijcitur ꝙ peccatores ſumusqui ꝓ peccatis rogare cōpelliicit Cyprianꝰ ꝯtra pelagianosmur ⁊cͣ. Dicēdū ꝙ hoc d̓qui ponebāt hominē iuſtū in hac vita nullū habere oīnopct̄m. Quod Cyprianus infirmat ꝑ hoc. ꝗa peccatoresſumus ⁊ quotidie peccamus: ⁊ quotidie iubemur ꝓ peccatis orare. Et qd̓ intelligit̉ ꝙ dicit. Qui ꝓ peccatis orare cōpellimur de p̄teritis: patꝫ ꝑ illud qd̓ ſequit̉. vt dumindulgētiam d̓ deo petimꝰ: ꝯſciētie ſue animꝰ recordeturRecordatio em̄ ē p̄teritorum ⁊ indulgētia ꝑactoꝝ. ¶ Adaliud dd̓m. Ꝙ peccata pn̄tia ꝙͣtum ad culpā et reatump̄terita ſunt ꝙͣtum ad actū. Et ſic intēdit Cyprianꝰ ⁊ iohan̄. euāgeliſta. ꝙ nullus ſit oīno īnocēs .ſ. qui omninomūdus ſit a macula ⁊ nullius debitor pene. actus tn̄ inordinati quoꝝ ꝑpetratōe facti ſunt maculati ⁊ rei p̄terierūt. ⁊ ꝓ dimiſſione peccatoꝝ que ſic p̄terierūt petit̉ hacpetitōe. dimitte nobis debita ⁊cͣ. ¶ Si obijcit̉ cōtra hocꝑ illud quod dicit greg. in quadā omel̓. Quiſꝗs illicitanulla cōmiſit: huic iure ꝯceditur vt licitis vtat̉. Dd̓m.greg. loquit̉ de illicito mortali. Quod aūt hic dr̄ ꝙ nulē qui ſit omnino mūdus a macula ⁊ nullius debitor peneintelligit̉ de macula ⁊ reatu veniali. Prouerb̓. xx. Quispōt dicere mūdū ē cor meū ⁊cͣ.Conſequenter queᵐ .§. v.ritur de mōeditōis huius petitōis .ſ. de hoc ꝙ edita ē cūꝯditōne tali .ſ. ſicut et nos dimittimus ⁊cͣ. Circa hoc ſic.Ex bonitate dei ē ꝙ nobis peccata dimittunt̉. ſꝫ deus ininfinitū melior ē ꝙͣ nos: gͦ incōꝑabiliter facilius dimittit.ꝙͣ nos. gͦ videtur ꝙ hec petitio qua petimꝰ vt deus dimittat nobis ſicut nos dimittimꝰ: minus ordinata ⁊ fructuoſa ſit ex ꝯditōe appoſita. Cū eī nos cū difficultate dimittimus petimus hac petitōe ſic ꝯditōnata ꝙ ſimiliter dominus cū difficultate dimittat. qd̓ nō ē nobis vtile petere¶ Itē aug. Illa elemoſina nihil melius. ⁊ loquit̉ d̓ dimiſſione. gͦ dimittere ē opus miſericordie. Sꝫ miſericordiadn̄i p̄cedit nr̄aꝫ. Unde luce. v. Eſtote miſericordes ſicut⁊ pater veſter celeſtis miſericors ē. Un̄ ſicut ẜm ordinemrectū diuina miſericordia p̄cedit nr̄aꝫ. ꝓpter qd̓ diciturEſtote miſericordes ſicut ⁊ pater veſter ⁊cͣ: deberet h̓ dici dimittimus vel dimittamꝰ ſicut tu dimittis. ¶ Iteꝫ exhoc mō petēdi habet̉ ꝙ cōmittitur peccatū ī hominē. cōtra qd̓ dr̄ in pͣs. Tibi ſoli peccaui. ¶ Iteꝫ duobꝰ modis.tm̄ ē dimittere peccatū .ſ. auctoritate: vt ſolius dei. ſolusem̄ dimittit peccata. vt dr̄ luce .vij. ⁊ officio: ſicut ſacerdo.tis. Ioh̓. penul̓. Quoꝝ remiſeritis peccata remittuntureis. ſꝫ hec oro generalis vtpote omniū mēbroꝝ eccleſie. ⁊hoc ꝙͣtum ad omnes petitōes. hāc aūt generalitatē nō ꝑmittit cōditio appoſita: qꝛ artat eā intantuꝫ. ꝙ ſolis illisꝯuenit quoꝝ ē officiū dimittēdi peccatū. ¶ Itē cū hec cōditio in oī petitōe ē intelligenda vt vult glo. Math̓. vj.ē amen. ſignat in omībꝰ his petitōibꝰ indubitāter a dn̄tribui qd̓ petitur. ſi vltime ꝯditōis pactū ſeruare nō negligimus: quare magis apponit̉ hic ꝙͣ in aliqua alia petitōe. ¶ Itē quare magis ponitur hec ꝯditio ꝙͣ alia. vt iſſaſicut exaudio pximū. vt eī ſupra tactū ē hec ꝯditio ſicutexaudio ꝓximū ſupponēda ē in omni peritōne. vt videruꝫꝓuerb̓. xxj. Qui obturat aurē ſuaꝫ ⁊c̄. et ex glo. ibidem.¶ Rn̄ſio. ꝙ ꝓuidētia diuine bonitatis fuit. cū docēt hācformā orādi. vt or̄o ſufficiētiſſima ī ſe ⁊ efficaciſſima apd̓deū: eēt fructuoſiſſima nobis. ⁊ iō nō ſolum docuit quidorādū ſed qd̓ coagēdum a petēte: ne inefficax fieret apd̓deū ⁊ ꝯſequēter nobis infructuoſa. Quid aūt coagēduꝫē inſinuat̉ ꝯditōe appoſita .ſ. ſicut ⁊ nos dimittimus debitoribꝰ nr̄is. dimiſſio aūt hmōi reddit hanc petitōem. dimitte nobis debita noſtra: exaudibilē deo. An̄ eccͣi. xxvij.Relinque ꝓximo tuo nocēti. ⁊ tūc dep̄cāti tibi ſoluēturpeccata. ¶ Ad illd̓ qd̓ obijcit̉ primo. Ꝙ petitōe iſta rōcōditōis appoſite petimꝰ qd̓ dn̄s cū difficultate dimittarDicēdū. ꝙ nō ē verū. quia qd̓ dico ſicut: nō ē nota ſil̓itudinis p̄ciſe: ſꝫ potius in genere. vel vt dicūt nō ē nota ſimilitudinis: ſꝫ expletōis. vn̄ ſenſus ē dimitte nobis debita noſtra cū dimiſerimꝰ debitoribꝰ nr̄is. ¶ Ad aliud dd̓ꝙ cū dr̄. eſtote miſericordes ⁊cͣ. ibi notat̉ ordo exempleris ad exemplatū. ſꝫ cū dr̄ dimitte nobis ⁊cͣ. ibi notat̉ ordomeriti ad premiū. Unde hic p̄ponit̉ qd̓ ē ex ꝑte nr̄a tāꝙͣ meritū: ⁊ ſequit̉ qd̓ ē ex ꝑte dn̄i tāꝙͣ premiū. Un̄ qꝛ miſericordia hoīm ē hic tāꝙͣ meritū: miſericordia dn̄i tāqͣp̄miū: p̄ponit̉ miſericordia hoīs. ⁊ ſubſequit̉ miſericordia dn̄i. Ꝙ aūt miſericordia hoīs ſit p̄miabil̓ miſericodia dei. habet̉ math̓. v. cū dr̄. beatirſericordes qm̄ ipſimiſericordiaꝫ ꝯſequētur. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉. ꝙ ex hocmō petēdi notat̉ ꝙ hō peccat in hominē. qd̓ nō videt̉ verū: cū dicat̉ in pͣs. Tibi ſoli peccaui. Dicēdū ꝙ hoc verbū. Tibi ſoli peccaui. nō excludit quin peccatu qtur ī ꝓximū.o. ibi peccaui ī me carnis voluptate.⁊ malū ꝯmiſi in ꝓximum. Un̄ in glo. notat̉ triplex genꝰpeccati. Quod em̄ dr̄ ſoli: nota ē p̄ciſionis excellētie. vn̄ſenſus ē. peccaui tibi qui ſolus es .ſ. excellētie ſinreſpectu oīm. vn̄ glo. tibi ſoli qui rex es oībꝰ ſuꝑior. Uelē nota p̄ciſionis ſingl̓aris mūdicie. Un̄ glo. tibi ſolitu ſolus ſine pct̄o es. ¶ Ad illd̓ qd̓ obijcit̉. Ꝙ duobꝰ tm̄modis peccatū dimittit̉ .ſ. auctoritate a ſolo deo ⁊ officioſolis ſacerdotibꝰ ⁊cͣ. Dicēdū ꝙ dimittere peccatū debitoribꝰ ẜm ꝙ h̓ intelligit̉ cū dr̄. ſicut et nos dimittimꝰ debitoribꝰ nr̄is: ē dimitte̓ iniuriā illatā ab aliqͦ. Un̄ mar. xj.Cū ſtabitis ad orādū dimittite ſi qd̓ habebitis aduerſusaliquē: intellgit̉ illud ſi qd̓ iniurie. dn̄s at̄ dimittit pct̄adelēdo maculaꝯmutādo penā: ſacerdos dimittit on̄odo ip̄m eē dimiſſum a deo. leſus dimittit indulgēdo ſiueremittēdo iniuriā ſibi illatā. Cū gͦ obijcit̉ ꝙ duobꝰ modis ē tm̄ dimittere pct̄m. Dicēdū ꝙ verū ē ẜm ꝙ pct̄m ꝓprie ſumitur .ſ. macl̓a cū reatu. extēſo at̄ noīe pctī ẜm ꝙdr̄ iniuria vl̓ offenſa: mō p̄dicto nō ē verū. ¶ Ad hoc qd̓querit̉ quare magis apponit̉ hec ꝯditio hic ꝙͣ ī aliqͣ aliarū petitōnū. dd̓m ꝙ qꝛ magis cōgruit ꝙ h̓ apponit̉. ꝓpt̓ꝯforiuitatē ſnīarū ⁊ verboꝝ: magis em̄ ꝯformes ſunt inmitte nobis debita nr̄averbis ⁊ in ſentētijs. iſte orōes di⁊cͣ. ꝙͣ iſte ſanctificet̉ nomē ſic̄ nos dimittimꝰ ⁊cͣ. ¶ Ad aliud qd̓ q̄rit̉ qͣre magis hec ꝯditio apponit̉ ꝙͣ alia ⁊cͣ. Dicēdū ꝙ hoc ē ꝓpter huiꝰ appoſitōis ꝯgruitateꝫ ⁊ vtilitatem.Cōgruitas at̄ patꝫ ex ꝯformitate ſnīarū ⁊ verboꝝ vt dictū ē. Utilitas patꝫ ex illo verbo mat̉. vj. Si dimiſeritishoībꝰ pct̄a eoꝝ: dimittet ⁊ vobis pater veſter celeſtis delicta vr̄a. Si at̄ n̄ dimiſeritis hoībꝰ: nec pr̄ veſter dimittet vobis pct̄a vr̄a. In qͦ inſinuāt̉ qͣtuor. ex ꝗbꝰ omēs inſtruunt̉: infideles deterrent̉: fideles alliciunt̉ ⁊ ꝯfortat.Inſtruunt̉ at̄ ex certitudine ꝓmiſſi. ex ꝑte petētis ⁊ exigetia iuſticie. ex ꝑte iudicis ⁊ quātitate reatꝰ. ex ꝑte traſgrediētis. Et hͦ habet̉ ī glo. ſuꝑ verbū p̄dictū Mat̉. vj. q̄ eſthͦ ī fine ꝯcludit̉ vt certū ſit nobis qd̓ ī orōe ꝓmiſerimꝰ. neqꝫ aliud exigit iudex quē rogamꝰ. niſi vt tales ſimꝰ fr̄ibꝰ:qͣlē nobis eū expoſcimꝰ. ⁊ ꝗ hͦ n̄ facit: duplicit̓ reꝰ ē. pͥmoqꝛ peccauit ⁊ dꝫ. deīde qꝛ monitꝰ a iudice n̄ indulget. Infideles deterrent̉. ex ablatōe excuſatōis. tollit̉ eī reo oīs
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten