uine voluntatis: ponunt ſancti tales comꝑationes. ¶ Adillud qd̓ obijcit̉. ꝙ cum nobiliꝰ ſit efficiens ⁊cͣ. Dicendumꝙ virtus illa data verbis nō efficit aliquid in corꝑe xp̄i.neqꝫ circa illud: ſꝫ illius efficacia eſt circa elementū cōuertendū in corpus xp̄i. et illud ꝯuertit in corpꝰ ideꝫ qd̓ ſumpſit de virgine. Ex his ptꝫ rn̄ſio ad illud qd̓ ſeꝗtur. ¶ Adillud qd̓ obijcit̉. ꝙ deꝰ n̄ creat mediāte aliqͣ natura. dicendum ꝙ triplex eſt modꝰ agendi ⁊ ꝯſimiliter ſubiectum velquaſi ſubiectū actōnis ẜm differentes v̓tutes actiuas vbiaūt virtꝰ infinita ē agens: nō reꝗͥritur ſubiectum de qͦ neqꝫin quo: ſed ſolū in qd̓. Ubi virtus naturalis: reqͥritur dequo ⁊ in quo. Ubi eſt virtꝰ mirabilis: dico creata q̄ eſt qͣt̉mediū inter infinitā et naturalem: requirit̉ de quo ſꝫ nonin quo ſicut eſt in ꝓpoſito. ¶ Ad vltimū dicendū. ꝙ ſic̄ nulla creatura ad momentū ꝑſiſteret niſi virtute diuīa ſuftētaretur in eſſe: ſic nulla ſibi data v̓tute aliud ꝑduceret ī eēniſi diuina virtꝰ cooꝑaret̉. Unde ſicut in oꝑibus naturalibus virtꝰ naturalis ꝑducit in eſſe illud qd̓ intendit ī agēdo v̓tute diuina cogente. Ita virtꝰ ſuꝑnaturalis ꝑducit īeſſe illud ꝓpter qd̓ data eſt v̓tute diuina cooꝑante. Nulliem̄ creature data ē virtꝰ ſufficiens ad ꝑducendum ꝑ ſe aliquid in eſſe: ſicut nulla creatura ex ſe ſufficit ad ꝑſiſtendūin eſſe ꝓprio. hāc aūt inſufficientiā ſupplet virtꝰ diuīa influendo et cooꝑando. Dicendum ergo ꝙ virtꝰ ſuꝑnaturalisdata eſt verbis hmōi ⁊ alioꝝ ſacr̄oꝝ: quoꝝ virtute res ſacramētoꝝ efficiunt̉ virtute dīna cooꝑante. Cum gͦ obijcit̉ꝙ virtus creata videt̉ nō poſſe in aliquod qd̓ eſt ſupͣ communē naturā ⁊cͣ. Dicendū ꝙ hoc forte verū eſt ꝑ ſe: habettn̄ vt adiuta a virtute creata. ¶ Si autem quereretur quevirtus ſcꝫ creata q̄ data eſt verbo. vel increata eſt pͥncipalius oꝑans in illa ꝯuerſione. et cui haꝝ eſt attribuēda cōuerſio principal̓r. Dicendum ꝙ ſicut in oꝑibus nature ꝙbus aliquid natural̓r ꝑducit̉ in eſſe d̓tute et actione naturali. licet in hmōi ſit virtus increata intime oꝑans: tamēvirtuti ⁊ actōi nature attribuit̉ ꝓductio hmōi in eſſe. Sicin ſpūalibus que ſunt ſupͣ naturā. licet virtus data creature ſit oꝑatiua ad illoꝝ ꝓductōeꝫ in eſſe: tamen ꝓductō huiuſmodi in eſſe prius et pͥncipalius attribuenda eſt virtuti increate cooꝑanti ſicut in ꝓpoſito. Unde etſi virtus data verbis a verbo increato oꝑatiua ſit ad tranſub̓atōneꝫtamen primo et principaliter attribuenda eſt ip̄a conuerſio virtuti increate.Ayticulus terciusOnſequenter querit̉. vtrū virtus data terbis:¶in corpꝰ et ſanguinē xp̄i. et videt̉ ꝙ ſic: qꝛ intenpoſſit ꝯuertere elementa cuiuſcūqꝫ quātitatistio poteſt conuerti ſupra elementa cuiuſcūqꝫ quantitatis.¶ Item elementa ip̄a ſcꝫ panis ⁊ vinuꝫ homogenea ſunt.vn̄ eiuſdem aptitudinis ſunt ad ꝯuerſioneꝫ in quantitatemaiori ⁊ minori. igit̉ cum v̓ba regulent̉ ẜm materiā et intentōeꝫ. vbi ꝯcurrūt materia debita et intentio cum formadebita verboꝝ: neceſſe eſt tranſmutatōeꝫ fieri. hec autē cōcurre̓ pn̄t quatecunqꝫ quātitatis ſint elementa. igitur ⁊cͣ.¶ Item ſicut mediū aufert̉ ꝑ ſuꝑfluum ita ꝑ diminutum.ſꝫ quātumcūqꝫ materia ſit modica. dūmodo ſaluetur ſpēspanis: verba hn̄t virtutē tranſub̓andi illa: gͦ ſimiliter quātumcūqꝫ ſit magna cū maneat ſpecies. ¶ Item vnus ſacerdos vnā ꝓlatōne poſſet ꝯficere hoſtias toti mūdo: ⁊ eadeꝫratōne ſi eſſent multo plures. ſꝫ ẜm ꝙ pluribus ꝯficit plusexigit̉ de materia: gͦ cum nō ſit determinatus ſtatꝰ hominum quibus ꝯficere pōt. qꝛ non tot ꝗn pluribus: nec ex ꝑte materie eſt defectus. gͦ ⁊cͣ. ¶ Contra. om̄ia creauit denūero pondere ⁊ menſura. igit̉ cum menſura ſit limitatōpotentie: nō pōt illa virtus niſi ſupra aliquā materiam limitatam. ¶ Item ſi aliꝗs intenderet totū mare ſct̄ificaread ꝓlatōeꝫ verboꝝ forme baptiſmi: non tn̄ ſct̄ificaret niſiꝑtem ſcꝫ illam q̄ mō aliqͦ venit in vſum in oꝑe baptiſmi: aſil̓i vidr̄ in ꝓpoſito. ¶ Iteꝫ ſi v̓tute v̓boꝝ poſſent ꝯuerti elementa cuiuſcūqꝫ quātitatis: ſi ꝗs intēderet ꝯſecrare totuꝫpanē ꝗ eſt in foro: totū ꝯſecraret. ſꝫ hec ꝯſecratio fruſtra fieret penitꝰ: immo nccͣio cederet in ꝯtumeliā ⁊ in iniuriaꝫſacr̄i. igit̉ cū natura nihil agit fruſtra neqꝫ deficit a neceſſarijs: oꝑa gr̄e rectiꝰ et ordinatiꝰ ſe hn̄t ad finem ꝙͣ naturoigit̉ ⁊cͣ. ¶ Rn̄deo ſine p̄iudicio. ꝙ non eſt data virtꝰ p̓bisꝯuertendi elemēta cuiuſcūqꝫꝫqͣntitatis: ſꝫ ſolūmō elemētaalicuiꝰ quātitatis ſuꝑ q̄ ratonabiliter ꝯuerteret̉ intētio ordinata. ⁊ dico intentōeꝫ ordinatā: q̄ ꝯformis ē aliqͦ mō intentōni eccl̓ie. Eccl̓ia aūt nullo mō intenderet ꝯſecrare totum panē ꝗ eſt in foro: ſꝫ ſoluꝫ ꝗ poſſet ſumi a fidelibꝰ. dīcem̄ Hug. exquo qͦdlibet ſacr̄m ꝯtra inſtitutōeꝫ celebratuꝫirritū deputat̉. vn̄ vt mihi videt̉: hoc tn̄ nō aſſero. ꝙ ī hocſacr̄o nō reꝗͥrit̉ intentō ſimpl̓r: ſꝫ reqͥritur intentio ꝯficiendi vt ſumat̉ in vſuꝫ. nec ſufficit intentio ꝯſecrandi ſimpl̓rſꝫ reꝗritur intentio ꝯſecrandi vt ſumat̉ in vſum. qd̓ videt̉ex forma tradita a dn̄o dicente. Accipite ⁊ comedite hͦ eſtcorpꝰ meū. vnde ſicut intentio dn̄i dantis formaꝫ ꝯficiendifuit vt ſumeret̉: ita eſt intentō eccl̓ie ⁊ dꝫ eſſe vniuſcuiuſqꝫſacerdotis. qꝛ igit̉ ſi aliꝗs intenderet ꝯſecrare totū paneꝫꝗ eſt in foro: nullo mō ꝯformaret intentōeꝫ ſuā intentionieccl̓ie: dico ꝙ ꝯſecraret. ¶ Ad primū igit̉ qd̓ obijcit̉. ꝙ vbiꝯcurrūt materia debita ⁊ intentio cū forma verboꝝ. Dicēdum ꝙ materiā debita eſt q̄ ꝯgruit vſui fideliū. ſil̓r intentio ordinata q̄ intendit ꝯſecratōeꝫ in vſum fideliuꝫ. vt vſuillo vniant̉ membra capiti. ¶ Ad aliud qd̓ obijcit̉. ꝙ quātumcūqꝫ modica ſit materia ⁊cͣ. Dd̓m ꝙ nō eſt ſil̓e: qꝛ modica materia ad hͦ apta eſt ꝙ ſumat̉ in vſum: nō at̄ maxīaxlet¶ Ex his pꝫ qͣliter ad aliud qd̓ ſeꝗtur eſt dicendū. qꝛ determinata dꝫ eſſe materia q̄ debet confici: ẜm intentōeꝫ cōcordem intentōni dn̄i inſtituentis et eccl̓ie. ¶ Sed ꝯtra hͦ obijcitur. ponat̉ ꝙ aliꝗs intenderet ꝯſecrare ſolū. vt poſſet corpus xp̄i aliqͦ loco collocatū adorare ⁊ venerari: et nō vt ſumeret ī vſum: nunꝗd non ꝯſecraret? Rn̄ſio ſine preiudicōꝙ ſic: quia intendens ſic veneratiōem corꝑis xp̄i ſpūaliterſumit: licet non ſacramenliter.Nlembrum ſecundumꝗtur de comꝑatōne virtutis v̓boruꝫ ad orinem ſacrū. Querit̉ gͦ an ſit maior pt̄as ordinis ꝙͣ verbi? Circa hoc ſic dīc Hug. triareꝗrunt̉ ad iſtud ſacr̄m ꝯficiendū. ordo. actōet intentio. ordo vt ſit ſacerdos: actio vt ip̄a verba ꝓferat.intentio vt ad hoc ꝓferat. Querit̉ ergo cum ad hoc ſacr̄mreꝗritur pt̄as ordinis cū virtute v̓boꝝ: que ſit maior? Ꝙordinis: videt̉. qꝛ aīa nobilior eſt ꝙͣ ſermo. gͦ maioris v̓tutis eſt ſuſceptiua: et deꝰ dat virtutem ẜm ꝯgruentiam ſuſceptibiliū. ¶ Iteꝫ ſacerdos oꝑatur ꝑ verba ſicut ꝑ inſtruentū. ſꝫ pt̄as agentis eſt nobilior ꝙͣ inſtrumenti: igit̉ ⁊cͣ.¶ Contra. iſte due pt̄ates ꝯcurrūt ad iſtū effectū. ⁊ cōſtaꝙ pr̄as ſacerdotalis ordinat̉ ad pt̄atem verboꝝ: gͦ nobilior eſt pt̄as verboꝝ cū alia ad illaꝫ ordinet̉. ¶ Item verbodatur pt̄as tranſub̓andi: nō ſic attribuit̉ ſacerdoti. ¶ Etpōt hic q̄ri. ſi verbū nō eſt cauſa ſufficiens tranſub̓atōnisſꝫ eius effectꝰ dependet ab ordine ſacerdotali: gͦ videt̉ ꝙ virtus verbi eterni oꝑantis ꝑ verbū creatū nō ſit ſufficiens.¶ Rn̄ſio. ꝙ ſi aliqͣ ordinata ſunt ad eundē effectuꝫ: nihilominus alio et alio modo cooꝑant̉ ad illum. Verbigͣtia.Iudex oꝑat̉ ad ſuſpendiū furis et miniſter. Iudex danāseum ſuſpendio ſiue dans ſententiā de ſuſpendio: miniſterexequens actu quod ſententiatum eſt a iudice. vnde iudexſuſpendit ſententiādo auctoritate: miniſter exeq̄ndo actuSi igitur querat̉. quis iſtorum magis oꝑatur ſuſpendio:Dicendum ꝙ iudex magis. ẜm ꝙ ille dicit̉ magis facere:cuius auctoritate efficitur. vnde nō eſt omnino comꝑatiovniuoca ẜm ꝙ eſt huius et illius. Similiter dico in ꝓpoſito. ꝙ non omnino vniuoca eſt actio prout eſt ſacerdotis ⁊verbi: nihilominꝰ ſacerdotis eſt magis: ẜm ꝙ ille diciturmagis facere cuius auctoritate efficitur. verbi magis: ẜmꝙ illud dicitur magis a quo eſt effluentia virtutis proximiꝰ in effectum. Nec tamen dico ꝙ auctoritas eſt ſacerdotis. ſed poteſtas ſacerdotis magis eſt proxīa v̓tuti auctoritatis: poteſtas verbi magis poteſtati influētis in effectu