Queſtiominanteꝫ. ꝙ ſicut apinquauit paſſio ſaluatoris. ſignaerāt euidētiora. qꝛ ẜm maiorē appropinqͣtōeꝫ magis creuitognitō veritatis. ¶ Rn̄ſio. ꝙ in hoc ſacramēto eſt ſignūm̄: res tm̄: ⁊ res ⁊ ſignū. ꝙͣtū ad ꝯſideratōꝫilliꝰ habito reſpectu ad ſignū tm̄: exp̄ſſior fuit figura illa q̄ fuit legis nature. ꝙͣtū ad ꝯſideratōeꝫ illiꝰ habito reſpectu ad rem tm̄: ⁊rē ⁊ ſignū: exp̄ſſiꝰ fuit figuratū ī figuris legis ſcripte. vt pꝫnō paſchali ⁊ māna. Unde ſimpl̓r exp̄ſſiꝰ fuit figurain lege ſcripta ꝙͣ in lege nature. ſicut plus eſt de veritate huiꝰ ſacramēti ī re ⁊ ſigno ⁊ re tm̄: ꝙͣ ī ſigno tm̄. ¶ Adillud qd̓ obijcit̉ ꝙ nō poterat expreſſius figurari ꝙͣ in ꝯſil̓iẜm ſpem. Dicēduꝫ ꝙ hoc verū eſt ꝙͣtuꝫ ad illud quod eſt ſignum tm̄. ¶ Ad aliud quod obijcit̉. ꝙ lex nature ſe habetin maiore ꝯueniētia cū euāgelica ꝙͣ lex ſcripta ⁊cͣ. Dicēdūꝙ lex nature dupl̓r accipit̉. Uno mō dicit̉ lex nature quiaſola naturali ratōe vitā hūana dirigit̉. Alio mō quia vitahūana ẜm ꝯcupiſcētiā in qua hoīes nati ſūt ducit̉ vel ꝓcedit. Unde Hugo. hoīes naturalis legis dici pn̄t. qui ſolanaturali ratōe vitā ſuā dirigūt. vel potiꝰ hoīes naturalislegis dicunt̉: qui ẜm ꝯcupiſcētiā in qua nati ſūt ambulāt.Primo mō ſumpta lege nature magis ē illi ꝯſona lex euāgelica ꝙͣ legi ſcripte. Scd̓o mō ſumpta ecōuerſo. ſꝫ ꝓut dicitur ẜm legē nature hoīes vixiſſe an̄ legē moyſi: ſumiturlex nature ſcd̓o mō nō primo. vnde vt habet̉ ab Hugone.tempus naturalis legis ad aꝑte malos ꝑtinet.Queſtio. xxx. de inſtitutiē ſacrament euchariſtie.Equitur de inſtitutibne ſacramenti. Circa quod querūt̉ duo.Primum eſt qua lege conueniebat inſtitui. Secundum eſt de cauſis inſtitutioNembrū primūIrca pͥmū querūt̉ tria. Primū eſt vtꝝ neceſſaria fuit inſtitutō huiꝰ ſacramenti tꝑe legisnature. Scd̓m vtꝝ ꝯgruebat tꝑe legis ſcriꝑte. Terciū vtꝝ ꝯſona fuit ſiue ꝓpria tempori legis gratie.yticulus primusIrca pͥmū q̄rit̉ ſic. Exiſtente morbo neceſſariafuit medicina. ſꝫ ſtatim poſt eſuꝫ ligni vetiti fuit morbꝰ: igit̉ tūc fuit neceſſaria medicina. ſꝫ ſic̄decet diuiſiā bonitate ꝓuidē de medicina: ſic diuinā ſapiētiā de medicina ꝯgrua ſiue ꝯueniēti. Sꝫ in remediū morbiꝓueniētis ex cibo vetito ꝯgruebat cibꝰ medicinalis ſcꝫ corpus xp̄i: igit̉ ſtatim debuit ſacramētū hͦ fuiſſe poſt lapſuꝫ.¶ Itē ſemꝑ ꝓuidit deꝰ ſaluti hūane in neceſſarijs. exquocaritas ſꝑ erat neceſſaria ad meritū. nec pōt eſſe opꝰ meritoriū ſine caritate: ſemꝑ debuit eſſe hͦ ſacramētū qd̓ eſt ſacramētū amoris: cū ſꝑ neceſſariū fuit homī mereri. ¶ Iteꝫnihil ita neceſſariū homī ſicut amor dei. igit̉ cū deceat diuinam bonitatē ꝓuide homī in hͦ qd̓ ſibi ē maxīe neceſſariuꝫmaxime decuit diuinā bonitatē ꝓuide̓ homī de hͦ ſacramēto. ⁊ magis ꝙͣ de aliquo alio. ¶ Item cū morbo mortali ſꝑcucurrit medicina. igit̉ ⁊ cū veniali ſemꝑ debuit curre̓ medicina ꝯͣ venialia. que ē ſacramētū altaris. ¶ Itē hͦ ſacͣmētum ē ſacramētū vnionis corꝑis miſtici cū capite. ſꝫ ſemꝑfuit corpꝰ miſticū ſcꝫ a pͥncipio. gͦ a pͥncipio illud debuit inſtitui. ¶ Itē hoc ſacramētū eſt viaticū qꝛ p̄bet alimētū itineranti. gͦ tūc debuit inſtitui qn̄ hoīes itinerare ceperūt adpatriā. hoc ſtatim fuit ab initio: ergo ⁊cͣ. ¶ Itē ſacramētabaptiſmi ⁊ euchariſtie maxime ſunt neceſſaria. Unde Dama. dicit. ꝙ vnū ſcꝫ baptiſma eſt vt homo ſpūaliter regeneretur: euchariſtia vt renatꝰ nutriat̉. ſꝫ ſicut homo corꝑalisſiue exterior indiget aliquo ꝑ quod eſt ⁊ ꝑ quod ſaluet̉ ineſſe: ſic homo ſpūalis ſiue interior. igit̉ cū hec duo ſacͣmenta ſint vt homo ſpūalis ſiue interior ſit ⁊ ſaluet̉ in eſſe: ſem.xxx.per oportuit hec duo fuiſſe ſacramēta. ¶ Itē quare hec ſacramēta ſcꝫ baptiſmꝰ cōfirmatio ⁊ euchariſtia ⁊ extremavnctio nō fuerūt ſemꝑ: ſicut mr̄imoniū penitentia ⁊ ordo.¶ Rn̄ſio. vt dicit Hugo. diuine diſpēſatōnis ordo ⁊ ratōhoc popoſcit. vt ſicut ab initio ꝓcurrēte tꝑe magis ac magis aduētꝰ ſaluatoris appropinquit: ſic ſꝑ magis ac magisgnitō veritatis. ¶ Si aūt q̄rat̉ qͣreeffectꝰ ſalutis creſcēt ⁊ ꝯ2. vt ſtatim aſſequi poſſet hō pleninō ſtatim venit ſaluatotudinē ſalutis? Rn̄ſio. vt dicit Hugo. duo in hoīe fueruntab initio. Iognorātia honi ⁊ ꝯcupiſcētia mali. ſꝫ vt ꝯgnoſceret homo inorbū ſuū dimiſſus eſt ſibi: ne forte gr̄am ſuperfluā iudicaret ſi prius infirmitatis ſue defectū nō agnoſceret. ſibi igit̉ relictꝰ errare cepit a veritate ꝑ ignorātiā. ⁊ cōuictus eſt de cecitate. data eſt lex ſcripta. vt ignorātiā illuminaret: ſꝫ infirmitatē nō corroboraret. vt in ea ꝑte qͣ defectum ſuū agnouit iuuaret̉. Accepta igit̉ ſcientia veritatisꝑ legē conari cepit vt ꝓficeret. ſꝫ preſſus ꝯcupiſcētia qꝛ graiam ad veritate nō habuit: ab oꝑe virtutis defecit. ꝯuīctꝰeſt ergo in vtroqꝫ: qꝛ ꝑ ſe nec verū poſſet cognoſcere nec bonum ꝑficere. poſt hoc itaqꝫ ꝯueniēter gr̄a data eſt. que ⁊ illumīaret cecū ⁊ ſanaret infirmū. hec Hugo. ⁊ hec ē ſentētia aug. Ut igit̉ homo miſeriā ſuā agnoſce̓t ⁊ ad medicuꝫꝯfugeret. vt dicit aug. ⁊ gr̄aꝫ ſuꝑfluā nō iudicaret: ꝯuenieter diſtulit ꝓuidā collatōeꝫ gr̄e plene ſalutis. ¶ Ad hͦ igit̉qd̓ obijcit̉. ꝙ exiſtēte morbo neceſſaria fuit medicina. Dicēdum ꝙ veꝝ eſt ⁊ ita fuit. ſcꝫ penitētia. ¶ Ad hͦ qd̓ q̄rit̉. qꝯgruebat vt morbo ꝓueniēti ex cibo. ſubueniret̉ cibo medicinali. Dicēdū ꝙ duplex ē cibꝰ medicinalis. ſcꝫ v̓bū dei d̓quo Amos. viij. ecce dies veniūt dicit dn̄s. ⁊ mittā famē interrā. nō famē panis neqꝫ ſitim aque: ſꝫ audiēdi v̓bum dei.Itē eſt verbū incarnatū de quo Ioh̓ .j. Uerbū caro factuꝫeſt. ⁊ hͦ verbū pͥmo mō ſumptū fuit om̄i tꝑe medicina. ſcꝫ ꝑſeruatiua ⁊ ꝯſeruatiua. ſcd̓m nō an̄ aduētū xp̄i in carnē. qre nō ſtatim peccātibꝰ pͥmis parētibꝰ fuit verbū incarnatuvt tactū eſt. ¶ Ad illud qd̓ querit̉ quare nō ſtatim datumfuit homī aliqd̓ ſacramētū qd̓ eſſet ſacramētū amoris? Dicendū ꝙ ſacramētū amoris ꝓprie eſt ſacramētū noue legisque ſcꝫ eſt lex amoris. Unde currēte tꝑe euāgelij. quo oſtēſum eſt ſignū amoris Ioh̓. iij. Sic deus dilexit mudum vtvnigenitū ſuū daret: ꝯgruebat dari ſacramentuꝫ amoris.¶ Ad aliud qd̓ obijcit̉ ꝙ ſemꝑ maxime neceſſariū fuit caritas. Dicendū ꝙ hoc verū eſt. nec negauit alicui ſiue ſubtraxit dn̄s beneficiū caritatis: licet nō illā ꝯferret mediante ſacramēto. nō em̄ alligauit dn̄s virtutē ſuā ſacramētis.¶ Ad hoc qd̓ querit̉. quare nō fuit medicina ſacramētalisin remediū venialiū ſicut mortaliū. Rn̄ſio. ꝙ medicina inremediū mortalis fuit neceſſaria ad ſalutē: nō ſic de veniali. Pret. nec hͦ ſacramētū eſt ꝓprie remediū ꝯtra veniale peccatu. qꝛ effectꝰ eius primꝰ eſt mediāte caritate vnire mēbrūeccl̓ie corꝑi ⁊ capiti. valet tn̄ ex ꝯſequēti ꝯͣ venialia. ¶ Adillud qd̓ obijcit̉ ꝙ debuit inſtitui ſtatim quādo fuit corpusxp̄i miſticū. Dicendū ꝙ hoc ſacramētū nō eſt tm̄ ſacramentum ſiue ſignum corꝑis xp̄i miſtici: ſꝫ ⁊ corporis xp̄i veri ⁊īmediatiꝰ. ꝓpter quod nō ꝯgruebat inſtitui ſtatim qn̄ fuitcorpus xp̄i miſticum: nec anteꝙͣ eſſet corpus xp̄i verū: cuiꝰerat ſignum ⁊ etiam ꝯtentiuū. ¶ Ad illud quod obijcit̉ deviatico. Dicendū ꝙ neceſſe erat ꝙ haberet aliqd̓ ſuſtentamentū: ſꝫ nō ita ꝑfectū cibū. vnde ꝯueniebat ꝙ haberent figuras huiꝰ ſacramēti nō ip̄m ſacramētū. ¶ Ad hͦ qd̓ obijcitur. ꝙ ſacramēta baptiſmi ⁊ euchariſtie valde erāt neceſſaria. dicendū ꝙ veꝝ eſt: nō tn̄ tūc ꝯueniebat ꝯferri ſicut necxp̄m incarnari ⁊ pati. rationibꝰ pretactis. Et alia eſt ratōſuperius tacta: quia vt dicit aug. iiij. de trini. Quia ꝑ multa eramus a deo diuiſi: ꝯueniebat vt multa vnum ventuꝝconclamarent. ſcꝫ xp̄m paſſum: qui ſignatur principaliterin his duobꝰ ſacramētis. oportuit igitur multas figurasp̄cedere que conclamarēt xp̄m paſſum p̄ficiendo: ⁊ que p̄cederēt ſacramenta baptiſmi ⁊ euchariſtie. que ꝓprie xp̄mpaſſuꝫ ſignificāt. Nā fuit ita de ꝯiugio. penitētia. ⁊ ordinerationibꝰ ſupra motis. hec aūt duo fuerunt dilata vſqꝫ adplenitudinē tꝑis vt que habebāt ſiue ꝯtinebāt plenitudinē