Queſtiogratiſdate. et multū longinqua. ¶ Ex his patꝫ reſpōſioad obiecta. qꝛ licet creatori et creature nō ſit aliꝗd conmune: ex hoc nō ſequit̉ ꝙ creatura nō aſſimilat̉ creatoriqꝛ alius eſt modus aſſimilatōis ꝙͣ ꝑ cōuenientiā aliqͦꝝin aliquo cōmuni. Preterea. aſſimilatio aliqua cōpatit̉ſecū diſſimilitudīem ſcꝫ illa que ē diſponēs ad ſufficiētēꝓpter quod nō ſequit̉. in iſto eſt diſſimilitudo cum deo:ergo nō habet aſſimilatōem cū deo. ¶ Ad illud qd̓ queritur cui principaliter aſſimilat̉. Dicenduꝫ ꝙ appropriateip̄i filio qui caracter dicit̉. vel etiam qꝛ baptizati dicunt̉xp̄m induere: qꝛ ip̄e eſt caput et dux exercitꝰ. et qꝛ caracter ꝑ appropriatōem reſpicit fidem. ¶ Ad hoc qd̓ obijcitur. ꝙ eſt ſacramētū regeneratōis ⁊cͣ. dicendū ꝙ regenoratōni eterne qͣ filius eſt a patre: nō reſpōdet generatioilla que eſt ꝑ ſacramētū baptiſmatis. Iſta em̄ regeneratio eſt reformatio quedā imagīs dei. et rn̄det illi formationi qua creatura rōnalis venit in eē. que et ſi ſit a totātrinitate: appropriate loquēdo eſt ꝑ filiū in quo et ꝑ quēom̄ia facta ſunt ſiue formata. vn̄ qꝛ eius ē reficere ꝗ fecitſiue reformare ꝗ reformauit: igit̉ ⁊cͣ. Preterea iſta regeneratōne efficitur aīma cōfigurata ip̄i filio ⁊ aſſimilataet ꝑſona ip̄a filius. qͣre debet ꝓprio filio appropriari: cuihec appropriant̉ ſcꝫ figura et ſimilitudo et filiatio. ¶ Adhoc qd̓ querit̉ ꝙ caracter p̄parat ad bonū ⁊ ꝓpt̓ hͦ debetſpūiſancto appropriari. dicendū ꝙ hoc non oportet. p̄paratio em̄ iſta eſt ꝑ quādā ꝯfiguratōem et reꝑatōꝫ imaginis et ſil̓itudīem ip̄ius vel aſſimilatōem ip̄ius prime luci. ꝓpter qd̓ filio aſſimilat̉. Licet em̄ ip̄a boni emanatioſpūi ſct̄o appropriat̉ inꝙͣtum hmōi: tn̄ qn̄ ip̄a emanatioꝑ mediū qd̓ eſt veritas vel veritatis ꝓpriū: nō appropriatur ſpūiſct̄o: ſed potius ip̄i filio. ſicut eſt hic. Similitudo em̄ vel aſſimilatio et configuratio veritatē vel quod ēconſonū veritati dicūt. ¶ Ad illud qd̓ querit̉ de quarto actu ſcꝫ diſtinctione. dicendū ꝙ ratio diſtingnēdi ī caractere venit ex rōne ſignificādi. Caracter aūt ſigīficatgr̄am fidei ẜm aliquē ſtatū. vn̄ diſtinguit fidelē ab infideli vel fidelē a fideli. et ꝙ ꝑmiſcent̉ hoc nō eſt ex vicio ſigni: ſed ſignatoꝝ. Et eſt exemplū ſi aliꝗs aſſumpſiſſetarma regis. ſignū eēt ꝙ eēt de exercitu regis. Poteſt tn̄nihilominꝰ eſſe ex ꝑte cōtraria et arma ſignificarēt ſemper ꝙ ſit ex ꝑte alia. et nō eſt falſitas in ſigno ſꝫ ī accipinte. Sic in ꝓpoſito intelligēdū ꝙ ſicut arma fiūt ad diſtinguēdū exercitꝰ. et tn̄ vt plurimā cōfundunt̉ qn̄ ſuntin bello: ſic etiā eſt nobis. ꝙͣdiu ſumus in cōflictu huiꝰvite pn̄tis miſerie. Exemplū etiā ē de habitu religioīs ꝙeſt ſignū bonitatis. cū illū etiā ꝯn̄icant boni cū malis: ⁊carnales cū ſpūalibꝰ: et amātes mundū cū cōtemnētibꝰ¶ Ad illud dam̄. loquit̉ ẜm rōem ſigni. ad hoc em̄ datūeſt ſignū hmōi vt diſtīguat fideles ab infidelibꝰ. Uel pt̄dici. ꝙ verbū illiꝰ intelligēdū eſt de fidelibꝰ dictis noīeextēſo. eo mō quo fideles dici poſſūt om̄es ꝗ ſumpſerūtſacramētū fidei .i. baptiſmi. ¶ Ad aliud qd̓ obijcit̉ ſcꝫ ꝙmulta eſt differētia in grege dn̄i ⁊cͣ. dicendū ꝙ nihilominꝰ cōgruit ſignū iſtud diſtīguēs. tum rōe dignitatis ⁊excellētie. que eſt ex hoc. ꝙ hoc ſigno ē quedā ſpālis ꝯfiguratio aīme ad deum cū rōne ꝑpetuitatis illiꝰ. Signūem̄ iſtud ē indelebile ⁊ ꝑpetuū. nō ſic ē de illis diſtinguētibꝰ de quibꝰ obiectū eſt. ¶ Ad vltimū dicēdū. ꝙ ſic̄ ī grege materiali nō ſufficit diſtinctio q̄ ſit ꝑ colorem albu etnigrū. ſed requirit̉ aliquod ſignū ſpāle quo diſtinguūt̉oues albe ab inuicē ne fiat cōfuſio gregū. Sil̓r ē de gree ſpūali. Un̄ cū plures ſint greges ouium dn̄i diſtinctiin genera baptiſmatū. vtpote ꝗ ſūt de peculio dn̄i ꝑ baptiſmū flamīs ⁊ ꝑ baptiſmū flumīs: cōgruebat vt ſignoſpali fieret hec diſtinctio. Alie etiā rōnes ſunt ſuꝑius tacte quare cōgruebat hec diſtinctio.Membrum terciumOnſeq̄nter q̄rit̉. Utrū ſit in aīa ẜm ſe autdetermīet aliquē potētiā. vel aliquas potētias. Uidet̉ at̄ ꝙ inſit aīme mediātibꝰ po.xix.tentijs: qꝛ caracter reſpicit ingo autē ineſt aīemediātibꝰ potētijs: gͦ et caracter. ¶ Cetra. caracter diſtīguit ouē xp̄i a nō ouē: et mēbrū xp̄i aō mēbro. Sꝫ aīanō dicit̉ ouis nec membrū ẜm potētiā ſꝫ ẜm ſubſtātiā:caracter ẜm ſubſtātiā diſtīguit. etzo eſt in aīma ẜm ſubſtātiam. ¶ Itē cuiꝰ ē diſpoſitio: et habitꝰ. ſꝫ caracter diſponit ad gr̄am et remiſſionē origīalis qd̓ reſpicit totaꝫaīam: gͦ caracter in aīma ſubſtātia ē. ¶ Itē caracter ē diſtinctiuꝰ eoꝝ q̄ ſunt de eccl̓ie nūero. aīma aūt ponit̉ ī numero ẜm eēntiā ſiue ẜm id qd̓ eſt: ideo ⁊cͣ. ſic̄ em̄ poīturin nūero nature ꝑ ſuā eēntiam: ſic et in nūero gr̄e. ¶ Itēꝛ caracter ē ſignū ꝯꝑticipatōis ſacramētoꝝ. aīma autēm id qd̓ eſt ſubijcit ſe ſacramētis et ꝯꝑticipat ea. ¶ Itēdiſtinguit aīam ab aīma: nō potētiā a potētia. ¶ Iteꝫ vtvidet̉ caracter nō imponit̉ in ea ꝑte in qua ē imago: qꝛnō diſtinguit imagine ſiue ẜm imaginē. In imagine em̄ꝑtrāſit hō. Un̄ nō eſt ꝗ imaginē nō habeat. Un̄ ſi faceretdiſtinctōꝫ ẜm imagīeꝫ: ſolū diſtīguēt ab alijs creaturisq̄ nō ſunt ad imagīeꝫ qd̓ falſū eſt. RReſponſio dd̓m. ꝙcaracter ineſt aīme mediātibꝰ potētijs. ¶ Ad illud quodobijcit̉ ꝙ diſtīguit aīam ẜm ſuā ſubſtātiā. gͦ ſic ē ī ip̄a. dicēdū ꝙ nō oportꝫꝙ ꝓpt̓ hoc ſit ī tota aīa. ſic̄ color diſtīguit corpꝰ: ſꝫ tn̄ prrio mō ē in ſuꝑficie. ¶ Ad illd̓ qd̓ obijcitur ꝙ cuiꝰ ē diſpoſitō: ⁊ habitꝰ. dicēdū ꝙ hͦ verū ē de illadiſpoſitōe q̄ fit habitꝰ. Sꝫ de illa nō ē ſic: qꝛ habitꝰ vniꝰpotētie diſpoīt ad habitū alteriꝰ. vt habitus fidei ad habitū caracteris. Ex hͦ pꝫ rn̄ſio ad illd̓ qd̓ ſeꝗt̉. Licet em̄aīa ſit de nūero eccl̓ie ꝑ ſuā eēntiā. ⁊ ꝗ ſūt d̓ nūero eccl̓iediſtīguūt̉ ſigno iſto: nō ꝓpt̓ hͦ oportꝫ ꝙ inſit aīe ẜm eēntiam ſuā. qꝛ vt dictū ē. ad diſtinctōꝫ alicuiꝰ ẜm ſe totū ſufficit ſignū diſtinguēs exiſtēs in ꝑte. Sil̓r nō ſequit̉ ꝙ ſiaīa ẜm ſuā eēntiā ꝑticipat ip̄a ſacramēta cuiꝰ ꝑticipationis caracter ē ſignū: ꝙ ꝓpt̓ hͦ ip̄m ſignū inſit ip̄i ſubſtantie vel eēntie aīe. qꝛ ſignū exiſtēs ī ꝑte: ſufficiēter ſignificat aliꝗd eē in toto. ſic viror ī ſuꝑficie plāte ſignū ē ꝙ tota plāta viuit. ¶ Ad aliud dd̓m. ꝙ et ſi diſtīguit animaꝫab aīa. nō ꝓpter hoc oportet ꝙ inſit ſubſtātie vel eēntieaīme. Qd̓ aūt addit̉ ꝙ nō diſtinguit potētiā a potentiaDicēdū ꝙ hoc nō ē verū. qꝛ caracter determinās ſibi eēin potētijs et diſtinguit aīam et potētias in ꝗbꝰ ē: ab aīaet potētijs in quibꝰ nō ē. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉. ꝙ non diſtinguit ẜm imagīem. qꝛ ī imagīe ꝑtrāſit hō ⁊cͣ. dicendūꝙ hoc nō ſequit̉. Licet em̄ hō diſtinguat̉ a creaturis irrationabilibꝰ ꝑticipatōe imagīs. et hō nō ab hoīe: qꝛ oīmē imago: nihilominꝰ imago inſignita caractere diſtīguiqualitate ſpāli ab imagīe nō inſignita ⁊ aīa ab aīa.Hoc ergo ſuppoſito q̄rit̉. vtrū ſit ī potentia affectiualcognitiua. videt̉ ꝙ ī cognitiua: qꝛ caracter diſtīctiuꝰeſt et ē ad diſcernēdū. Diſcretio at̄ ꝑ ſe cognitiua ē. ¶ It̄caracter increatꝰ idē ē in ſb̓a ⁊ ypoſtaſi cū ſapīa dei īcreata q̄ dicit rōꝫ cognitōis: gͦ ſil̓r caracter creatꝰ ſaltem ꝑappropriatōꝫ reſpicit cognitōꝫ. ¶ Itē. ij. Agee. ponam teqͣſi ſignaculū. glo. vt ꝗcūꝫ crediderit ī deū. hͦ qͣi anulo ꝯſignet̉. Ex hͦ videt̉ ꝙ caracter reſpiciat fideꝫ. fides aūt reſpicit cognitiuā gͦ et caracter. ¶ Cōtra. eiuſdē potētie eſtſuſciꝑe actū aliquē et diſpone̓ ad illū. ſꝫ caracter diſpoītad gr̄aꝫ. gr̄a aūt ē ī affectiua: gͦ et caracter. ¶ Preterea.caracter reſpicit imaginē. imꝑmit̉ em̄ mediāte īuocatōetrinitatis. reſpicit gͦ nō cognitiuā vel motiuā. ſꝫ vtrāqꝫ.¶ Item caracter ē quedā ꝯfiguratio. ſꝫ configurari dicit̉aīma trinitati ẜm tres potētias nō vnā tm̄: gͦ ⁊cͣ. ¶ Iteꝫcaracter diſpoīt prīcipaliter ad imagīs reformatōꝫ. ſꝫ reformatio imagīs attēdit̉ ꝙͣtū ad īformatōꝫ ip̄aꝝ potētiarū vt cōuertūt̉ ad deū ⁊c̄. ¶ Cōtra. cū vnū accidēs ſit īvno ſubiecto: caracter at̄ eſt accidēs: gͦ ē in vna potētiavt in ſubiecto. ¶ Rn̄ſio. ꝗdā dicūt ⁊ nō abſqꝫ rōe. ꝙ caracter ē in cognitiua ꝓpt̓ rōꝫ ſgnificādi: et qm̄ ſignū qd̓eſt ratio cognoſcēdi reſpicit potētiā cognitiūat̄ ꝙ ī tota imagīe ꝓpt̓ rōꝫ ꝯfigurādi. et qꝛ actris a qͦ nomē accepit ⁊igurare deo: iō dicūt ꝙ ſit ī aīa ẜm imagīeꝫ. ẜm ꝓprietatē ⁊ veritatē. et ſi
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten